air special

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ;

Τα συνθετικά ναρκωτικά παρασκευάζονται με τη χρήση χημικών του εργαστηρίου και όχι τόσο από φυσικά συστατικά.

Ένας αριθμός από συνθετικά ναρκωτικά που κυκλοφορούν στην αγορά, περιλαμβανόμενου του Έκσταση, του LSD και των μεθαμφεταμινών, περιγράφεται σε άλλα βιβλιαράκια από τη σειρά Η Αλήθεια για τα Ναρκωτικά. Αυτό το βιβλιαράκι δίνει τα δεδομένα σχετικά με τη «συνθετική μαριχουάνα» (Spice ή Κ2), τα «συνθετικά διεγερτικά» (Άλατα Μπάνιου) και ένα ναρκωτικό που ονομάζεται « Ν-Βόμβα» (N-Bomb). Αυτά συγκαταλέγονται μεταξύ των συνθετικών ναρκωτικών που είναι γνωστά ως «ναρκωτικά των σχεδιαστών».

Τι είναι ένα Συνθετικό Ναρκωτικό;

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΑΣΤΩΝ – ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Για να κατανοήσετε τι είναι η συνθετική μαριχουάνα και τα Άλατα Μπάνιου, και πώς ξεκίνησαν να κυκλοφορούν, πρέπει να μάθετε τι είναι ένα «ναρκωτικό του σχεδιαστή». Το «ναρκωτικό του σχεδιαστή» είναι μια συνθετική (χημικά παρασκευασμένη) εκδοχή ενός ναρκωτικού, του οποίου η σύσταση έχει μεταβληθεί ελαφρά προκειμένου να αποφευχθεί η ταξινόμησή του ως παράνομο ναρκωτικό. Πρόκειται βασικά για ένα πείραμα από έναν χημικό που γίνεται για να δημιουργήσει ένα καινούργιο ναρκωτικό το οποίο μπορεί να πωλείται νόμιμα (στο διαδίκτυο ή σε καταστήματα), επιτρέποντας έτσι στους εμπόρους ναρκωτικών να κερδίζουν χρήματα χωρίς να παραβαίνουν τον νόμο. Την ίδια στιγμή που οι αστυνομικές δυνάμεις πληροφορούνται για τα νέα χημικά που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο και τα κηρύσσουν παράνομα, οι παρασκευαστές τους εφευρίσκουν αλλοιωμένες εκδοχές ναρκωτικών για να «τη βγάλουν καθαρή» απέναντι στον νόμο. Και ο κύκλος επαναλαμβάνεται.

Μερικά από αυτά τα ναρκωτικά πωλούνται στο διαδίκτυο ή σε μερικά καταστήματα (με την ονομασία «μείγματα καπνού από βότανα»), ενώ άλλα πωλούνται συγκαλυμμένα με το σήμα «δεν προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση» (όπως «άρωμα βοτάνων», «φυτική τροφή», «άλατα μπάνιου» ή «καθαριστικό κοσμημάτων») ώστε να μη φαίνεται ο πραγματικός σκοπός που εξυπηρετούν και να αποφεύγονται οι κανόνες υγιεινής και ασφαλείας.

Νόμιμα ναρκωτικά: η νέα επικίνδυνη μόδα των νέων που ήρθε και στην Ελλάδα -  Φαρμακευτικός Κόσμος

Λόγω του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού χημικών που αναπτύσσονται, οι χρήστες των «ναρκωτικών σχεδιαστών» δεν έχουν κανέναν τρόπο να γνωρίζουν τι μπορεί να περιέχουν τα ναρκωτικά που καταναλώνουν. Επιπλέον, καθώς έχει γίνει μια μικρή τροποποίηση σε ένα ήδη γνωστό ναρκωτικό, μπορεί να προκύψει –και συχνά αυτό γίνεται– ένα νέο ναρκωτικό με πολύ διαφορετικά αποτελέσματα κι έτσι οι χρήστες δεν μπορούν να προβλέψουν τις συνέπειες που μπορεί να έχουν στην υγεία τους οι ουσίες με τις οποίες πειραματίζονται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 200 με 300 νέα «ναρκωτικά σχεδιαστών» αναγνωρίστηκαν μεταξύ του 2009 και του 2014, και τα περισσότερα από αυτά παρασκευάστηκαν στην Κίνα.1 Περισσότερα από 650 νέα «ναρκωτικά σχεδιαστών» έχουν πλημμυρίσει την Ευρώπη τα τελευταία δέκα χρόνια. Μερικά περιέχουν χημικά τα οποία δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί πλήρως και τα αποτελέσματά τους πάνω στο ανθρώπινο σώμα και τη διάνοια παραμένουν άγνωστα.2

Συναντήσαμε τους Χρήστες του Ναρκωτικού Spice - VICE Video: Documentaries,  Films, News Videos

δες παρακάτω κλικάροντας , ειδικό δελτίο με πληροφορίες για τα συνθετικά ναρκωτικά

truth-about-synthetic-drugs-booklet-el_el

 

 

 

 

 


 

Τζορτζ Χόρτον Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη το 1922 : Όλα έγιναν για τα πετρέλαια .

Συγκλονιστικός είναι ο επίλογος του βιβλίου του Τζορτζ Χόρτον, γενικού πρόξενου των Ηνωμένων Πολιτειών στη Σμύρνη το 1922, σχετικά με τη συνθήκη της Λωζάνης.

Το τελευταίο κεφάλαιο με τίτλο «Ο αιδεσιμότατος Ralf Harlow για τη Συνθήκη της Λωζάνης» αποκαλύπτει ότι οι μεγάλες δυνάμεις ελάχιστα ασχολήθηκαν με τα εγκλήματα των Τούρκων στη Μικρά Ασία, αντιθέτως η μόνη τους έννοια ήταν πως οι εταιρίες τους θα μοιραστούν την «πίτα» του ορυκτού πλούτου στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία.Ταυτόχρονα, ανατριχιαστικές είναι οι μαρτυρίες για το πως οι μεγάλες δυνάμεις καθόντουσαν και απλώς κοιτούσαν τις σφαγές κατά των Ελλήνων στη Σμύρνη. Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το τελευταίο κομμάτι του βιβλίου του κ. Χόρτον:

Σαν απόδειξη της δήλωσής μου ότι πολλοί διακε­κριμένοι χριστιανοί βλέπουν με κακό μάτι την πο­λιτική που ακολουθούν μερικές ιεραποστολές στην Τουρκία, παραθέτω ένα απόσπασμα από άρθρο του αιδεσιμότατου Ralph Harlow και μερικές παραγρά­φους από δύο επιστολές του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Outlook της 25ης Οκτωβρίου του 1922 και ο συγ­γραφέας του μεταξύ άλλων μνημονεύει τη συζήτηση που είχε με τον Ρούζβελτ:Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ

«Είχα μόλις επιστρέφει από τη Μικρά Ασία, όπου είχα γίνει μάρτυρας των φοβερών εκτοπίσεων στο σι­δηροδρομικό σταθμό της Βαγδάτης. Μπορούσα, λοι­πόν, να δώσω στον κύριο Ρούζβελτ πληροφορίες από πρώτο χέρι για τις φρικιαστικές ωμότητες που είχαν γίνει. Με ρώτησε πολλά πράγματα. Όση ώρα του απα­ντούσα, κουνούσε το κεφάλι του ψελλίζοντας ‘φοβερό, φοβερό, φοβερό’.

»Στο τέλος τα χαρακτηριστικά του συσπάστηκαν από την ένταση. ‘Κύριε Χάρλοου’, μου είπε, ‘μόνο για ένα πράγμα μετάνιωσα τόσο πολύ στη σταδιοδρομία μου. Για το γεγονός ότι την ώρα που σφαγιάζονταν οι άμαχοι στα Άδανα, η κυβέρνησή μου δεν πήρε μέτρα για την προστασία του πολιτισμού!!’»

Σε ένα άλλο απόσπασμα του ίδιου άρθρου διαφαίνεται ότι δεν έτρεφαν φιλοτουρκικά αισθήματα συλλήβδην οι αξιωματικοί των αντιτορπιλικών μας. Να τι γράψει ο αιδεσιμότατος:

«Μόλις διάβασα ένα γράμμα που μου έστειλε ένα από τα παιδιά μας. Υπηρετούσε σε κάποιο αμερικανι­κό αντιτορπιλικό στη Σμύρνη. Μου γράφει ότι έπρεπε να μένει αμέτοχος τη στιγμή που βάρβαροι Τούρκοι στρατιώτες άρπαζαν όμορφα κορίτσια και τα έσερναν βίαια μακριά από τις μανάδες τους. Τα κακοποιούσαν δημοσίως, στην προκυμαία της Σμύρνης.

Ο νεαρός ναύ­της μας είδε με τα μάτια του αυτούς τους βαρβάρους να πυροβολούν ανυπεράσπιστες γυναίκες που κρατούσαν αγκαλιά τα παιδιά τους. Να δέρνουν άγρια άοπλους άνδρες και να τους σκοτώνουν κυριολεκτικά στο ξύ­λο.

Τελειώνει το γράμμα του λέγοντας πως εκείνο που τον βασανίζει περισσότερο είναι το γεγονός ότι έπρεπε να μένει αμέτοχος σε όλα αυτά, επειδή τέτοιες εντολές είχε από την κυβέρνησή μας».

Έχω ήδη αναφέρει ότι πολλοί ναύτες μας έγραψαν επιστολές με παρόμοιο περιεχόμενο στους συγγενείς και τους φίλους τους στις ΗΠΑ. Ο αιδεσιμότατος Harlow μου έγραψε ότι αισθάνεται την ανάγκη να αποκαλύψει όλη την αλήθεια για τα γεγονότα στην Εγγύς Ανατολή. Και στη συνέχεια αναφέρει τα εξής:

«Ο γιατρός MacLachlan και ο Reed απαίτησαν να υποβάλω την παραίτησή μου. Μου είπαν ότι με τη συμπεριφορά μου εξέθετα σε κινδύνους το κολέγιο. Παραιτήθηκα. Με έκαναν να νιώθω ότι έπρεπε να σωπάσω, αλλά το αίσθημα περί δικαίου αποδείχτηκε ισχυ­ρότερο από τα άψυχα κτίρια και τα ιδρύματα. Την εποχή των συνδιασκέψεων στη Λωζάνη αλλά και μετά την ολοκλήρωσή τους σε συμφωνία, υποστήριξα δημο­σίως ότι οι αμερικανικές ιεραποστολές στο εξωτερικό έπρεπε να αντιδράσουν σ’ αυτή την άθλια συνθήκη. Ο καθηγητής Barton βρήκε ανάρμοστη τη δημόσια κριτι­κή που άσκησα και έτσι έχασα τη θέση μου ως γραμμα­τέα των αμερικανικών ιεραποστολών».

Η δεύτερη επιστολή στην οποία αναφέρθηκα εκφρά­ζει την άποψη του κ. Harlow για τη συνθήκη της Λωζάνης και απευθύνεται στον αιδεσιμότατο Barton, γραμματέα τώρα της υπηρεσίας αμερικανικών ιεραπο­στολών. Η άποψή του έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον αυτή την περίοδο, μια που μερικοί ιεραπόστολοι επιθυμούν να περισώσουν τα ερείπια των εγκαταστάσεών τους στην Τουρκία και θεωρούν υποχρέωσή τους να υπερα­μύνονται της Συνθήκης της Λωζάνης.

«Όταν άρχισε η συνδιάσκεψη», γράφει ο κύριος Harlow, «μου ζητήθηκε να συγκεντρώσω όσο περισσό­τερα στοιχεία μπορούσα για να ρίξω άπλετο φως στο ζήτημα. Όλα τα στοιχεία που συγκέντρωσα μαρτυρού­σαν ότι μηδενός εξαιρουμένου, όσοι συμμετείχαν στη συνδιάσκεψη της Λωζάνης, είχαν αποφασίσει να ενερ­γήσουν με γνώμονα την προστασία των πετρελαϊκών συμφερόντων τα οποία και πρωταγωνιστούσαν παρασκηνιακά. Αυτά τα συμφέροντα ήταν τόσο ισχυρά, ώ­στε παραμέρισαν εντελώς τα ανθρωπιστικά και ιεραπο­στολικά συμφέροντα.

5 βιβλία για τη Σμύρνη και το 1922 - ΤΑ ΝΕΑ

»Θα αναφερθώ τώρα σε μερικές πηγές πληροφόρησης που είχα. Δυστυχώς, το περισσό­τερο υλικό που είχα στη διάθεσή μου βρίσκεται στο αρχείο μου, στο Νορθάμπτον, αλλά έχω μαζί μου τις σημειώσεις που κουβαλάω πάντα και ίσως αυτές αρκούν για να αποδείξω ότι σωστά συσχέτισα τα πετρε­λαϊκά συμφέροντα με το αίμα που χύθηκε στην Εγγύς Ανατολή. Σας παραπέμπω, λοιπόν, στα ακόλουθα άρθρα:

«‘Αμερικανικό Αίμα και Πετρέλαια’, Literary Digest, 30 Δεκεμβρίου του 1922.

‘Πετρέλαια και Δόξα στη Λωζάνη’, Literary Digest, 28 Ιουλίου 1923,

‘Τυφλές Δυνά­μεις στη Λωζάνη’, Asia, Απρίλιος του 1923,

Οι δεσμεύ­σεις της Βρετανίας στη Μεσοποταμία και τα Πετρέ­λαια’, Literary Digest, 15 Δεκεμβρίου 1922.

‘Θέματα που ανέκυψαν στη Λωζάνη’, Living Age, 6 Ιανουαρίου 1923.

‘Το ιστορικό παρασκήνιο της Λωζάνης’, Fortnightly Review, Ιανουάριος 1923.

Ο Θείος Σαμ και οι τουρκικές σκοτούρες’, Literary Digest, 23 Δεκεμ­βρίου 1922.

Η τραγωδία της Λωζάνης’, Association Men, Μάρτιος ή Απρίλιος του 1923.

‘Διεθνής αγώνας δρόμου για τα πετρέλαια’, Literary Digest, 20 Ιανουαρίου 1923.

»Αν έχετε το χρόνο να μπείτε στον κόπο να διαβά­σετε τα άρθρα αυτά, όπως έκανα εγώ, καθώς και τα αποσπάσματα που δημοσίευσε το Literary Digest από πολλές άλλες πηγές, θα διαπιστώσετε ότι όλα περιστρέ­φονται γύρω από την εξής κοινή διαπίστωση:

Τα αν­θρωπιστικά ζητήματα που τέθηκαν στη Λωζάνη ξεπουλήθηκαν στα πετρέλαια και τα ιεραποστολικά συμφέρο­ντα βγήκαν χαμένα.

»0 υιός MacDowell, που είχε υπογράψει πολλές συμ­βάσεις με την Τουρκία —εργολαβίες σιδηροδρομικών έργων οι οποίες συνδυάζονταν απόλυτα με τις συμβά­σεις Chester— εργαζόταν στο υποκατάστημα του Heck στήν Κωνσταντινούπολη. O Heck ξέρει την τουρκική αγορά καλύτερα κι από ντόπιο. Πρόθυμα δηλώνω και υποστηρίζω ότι οι εξελίξεις που κατέστησαν δυνατή την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης καθορίστη­καν από τα πετρελαϊκά συμφέροντα. Στον αγώνα δρό­μου που έγινε για το ποιος θα εξασφάλιζε πρώτος την εύνοια της Τουρκίας, το νήμα κόπηκε από Αμερικανούς».»Ένα στέλεχος της Standard Oil ήρθε στη Λωζάνη λίγο προτού αρχίσει η συνδιάσκεψη. Ο Lewis Heck, που ασχολιόταν με την αγορά πετρελαίων στην Κων­σταντινούπολη, ήρθε στη Λωζάνη σαν μέλος της αμερι­κανικής αντιπροσωπίας1.

Ο κ. Harlow παραθέτει πολλά άρθρα του αμερικανι­κού και του βρετανικού Τύπου. Μπορείτε να συμπεράνετε τον κοινό παρονομαστή τους από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά αποσπάσματά μερικών από αυτά:

«Η Λωζάνη ήταν ακριβώς το αντίθετο απ’ ό,τι όφειλε να είναι μια διεθνής συνδιάσκεψη. Όλα τα ανθρω­πιστικά ζητήματα θυσιάστηκαν σε σκοπιμότητες».       New York Journal of Commerce, Ιούλιος του 1923.

«Αντικείμενο όλων των διαπραγματεύσεων ήταν η Μοσούλη και το δικαίωμα για μια θέση στα πετρέ­λαια. Οι ΗΠΑ όμως έπρεπε να ασχολούνται με άλλα ζητήματα και όχι με τα συμφέροντα των βασιλιάδων του πετρελαίου. Οι μετέχοντες στη διάσκεψη μπορεί δημοσίως να συζητούσαν για την ειρήνη και τον πολι­τισμό, αλλά ιδιαιτέρως μιλούσαν αποκλειστικά για τα πετρέλαια. Βλέπετε, ‘παίζονταν’ στο τραπέζι οι περιο­χές όπου οι μελλοντικοί ανάδοχοι θα δυσκολεύονταν να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους». New York Times.

«Αν και η Αμερική δε δέχεται ότι φέρει ανθρωπιστι­κή ευθύνη για την Εγγύς Ανατολή και διακηρύσσει ότι πρέπει να απελευθερωθεί από τα προβλήματα, τις δε­σμεύσεις και τη διαφθορά της Γηραιάς Ηπείρου, μόλις τίθεται το καυτό θέμα των πετρελαίων, το αμερικανικό αίμα φθάνει σε θερμοκρασία βρασμού. Στο άκουσμα της λέξης ‘πετρέλαιο’, οι ασκητές του Νέου Κόσμου παρα­τάνε τα απομονωτήριά τους από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και ορμάνε αυτοστιγμεί στο ‘διεφθαρ­μένο’ τραπέζι με το λουκούλλειο γεύμα. Η Αμερική θα ήταν πιο ειλικρινής αν δήλωνε ότι πράγματι δεν ενδιαφέρεται για τα θέματα της Μικράς Ασίας, διευκρινίζο­ντας ότι εννοεί το ζήτημα της σφαγής εκατοντάδων χιλιάδων χριστιανών». Pall  Mall Gazette

Τζορτζ Χορτον
Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη το 1922

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΥΡΙΣΕ ΠΟΤΕ !

Είναι η καλύτερη ταινία για την μαφία όλων των εποχών και σχεδόν 40 χρόνια μετά όλοι μιλούν γι’ αυτήν. Η ταινία πραγματικά… δεν υπάρχει. Κυριολεκτικά.

Το 1973 ήταν μια γεμάτη χρονιά για τον Μάρτιν Σκορσέζε. Η ταινία του «Κακόφημοι δρόμοι» βγήκε στους κινηματογράφους και έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Την ίδια στιγμή μια άλλη ταινία του, το Γκοντσάροφ (Goncharov) έκανε πρεμιέρα αθόρυβα αν και οι ελάχιστοι που την ξέρουν κάνουν λόγο για την σπουδαιότερη ταινία για την μαφία που έχει δημιουργηθεί ποτέ.

Πρωταγωνιστής ήταν ο αγαπημένος του Σκορσέζε, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, στον ρόλο του Goncharov, ενός πρώην ιδιοκτήτη ντισκοτέκ που καταφθάνει στη Νάπολη μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (ο Σκορσέζε μάλλον έβλεπε μπροστά το 1973!) έχοντας ως στόχο να γίνει το αφεντικό της μαφίας. Για να πετύχει τον στόχο του, ο Goncharov αρχίζει να σκοτώνει ανεβαίνοντας έτσι τα σκαλιά του οργανωμένου εγκλήματος.

Στην ταινία συναντούμε επίσης τον μονόφθαλμο με κάλυμμα ματιού Αντρέι Νταντάνο – γνωστός και ως ο Τραπεζίτης- τον οποίο υποδύεται ο Χάρβεϊ Καϊτέλ, έναν παλιό γνώριμο του Goncharov από τον τόπο του, και τον Ναπολιτάνο μαφιόζο Μάριο Αμπροσίνι, τον οποίο υποδύεται ο Αλ Πατσίνο.  Ο Τζιν Χάκμαν υποδύεται τον Βάλερι Μιχαΐλοφ, ενώ ο Τζον Καζάλ δίνει μια εκρηκτική ερμηνεία ως «Ice Pick» Τζο Μορέλι. Και επειδή κάθε ταινία μαφίας που σέβεται τον εαυτό της χρειάζεται και μια μοιραία γυναίκα η Σίμπιλ Σέπαρντ είναι η τέλεια επιλογή ως η Κάτια, η σύζυγος του Goncharov. Ένας ακόμα γυναικείος ρόλος, αυτός της Σοφίας, την οποία υποδύεται η Σοφία Λόρεν, προστέθηκε αργότερα στο καστ. Η ταινία ήταν πραγματικά πολύ καλή και γι’ αυτό εντάχθηκε στην Criterion Collection (Η κινηματογραφική συλλογή σημαντικών κλασικών και σύγχρονων ταινιών).

Το 1973, οι Κακόφημοι Δρόμοι απογείωσαν τον Σκορσέζε, ενώ την ίδια στιγμή για κάποιους σχεδόν μυστηριακούς – αν όχι συνωμοσιολογικούς- λόγους, στούντιο και διανομείς «εξαφάνισαν» το Goncharov δημιουργώντας τον μύθο ενός χαμένου αριστουργήματος.

Πολύ πιθανό να σκέφτεστε ως τώρα πώς γίνεται να σας έχει ξεφύγει αυτό το «διαμάντι» του σινεμά, όπου όλοι αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί δίνουν το καλύτερό τους εαυτό υπό την καθοδήγηση ενός από τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες της γενιάς του. Η πιο λογική εξήγηση είναι αυτό να συνέβη επειδή η ταινία αυτή στην πραγματικότητα… δεν υπήρξε ποτέ!

Ναι, καλά διαβάσατε.

Η καλύτερη ταινία που δεν υπήρξε ποτέ

Η ιστορία της καλύτερης ταινίας για την μαφία που δεν υπήρξε ποτέ ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια στο κοινωνικό δίκτυο Tumblr. Ο χρήστης trufflesmushroom ανέβασε μια φωτογραφία από κάποια μποτάκια-μαϊμού που είχε παραγγείλει διαδικτυακά. Όταν τα παρέλαβε διαπίστωσε ότι στη «γλώσσα» του παπουτσιού υπήρχε μια πολύ περίεργη ετικέτα. Αντί για την μάρκα, στην ετικέτα έγραφε: «Η καλύτερη ταινία για την μαφία που φτιάχτηκε ποτέ. Ο Μάρτιν Σκορσέζε παρουσιάζει τον GONCHAROV. Μια παραγωγή του Ντομένικο Προκάτσι. Μια ταινία του Ματέο JWHJ0715. Σχετικά με την ναπολιτάνικη μαφία». (Υπήρξε τότε η εικασία πως η ετικέτα ήταν ένα λάθος συστήματος και πως ο στόχος ήταν να αναφέρεται η ταινία Gomorrah του Ματέο Γκαρόνε).

Η ανάρτηση αρχικά πέρασε σχετικά απαρατήρητη μέχρι που δύο χρόνια μετά ένας άλλος χρήστης του Tumblr έκανε reblog την αρχική ανάρτηση με το χιουμοριστικό σχόλιο: «Αυτός ο ηλίθιος δεν έχει δει το Goncharov». Στο αρχικό αστείο δεν άργησαν να ακολουθήσουν κι άλλοι, οι οποίοι σχολίαζαν σα να ξέρουν αυτό το χαμένο αριστούργημα.

Το Goncharov άρχισε να αποκτά την δική του ζωή μέχρι που στις 18 Νοεμβρίου 2022 «εκτοξεύτηκε»! Ένας Τσέχος καλλιτέχνης και χρήστης του Tumblr, ο beelzeebub, αποφάσισε να το πάει σε άλλο επίπεδο και δημιούργησε την ψεύτικη αφίσα της ταινίας με όλους τους πρωταγωνιστές σε πρώτο πλάνο. Μέσα σε λίγη ώρα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν μοιραστεί την αφίσα και η νέα ταινία του Σκορσέζε είχε πλέον και επίσημα… γεννηθεί!

Μετά από αυτό, μέσα σε δέκα μέρες όλοι οι χρήστες του Tumblr πρόσφεραν ο καθένας τη δική του… συνδρομή για να δημιουργηθεί μια πλήρη εικόνα γύρω από την ταινία.

Οι χρήστες άρχισαν να προσθέτουν όλο και περισσότερα στοιχεία στο σενάριο και την πλοκή, αλλά και νέους χαρακτήρες. Δημιούργησαν meme από άλλες ταινίες στις οποίες υποτίθεται ότι οι ηθοποιοί αναφέρονταν στο Goncharov, και δημιούργησαν αφίσες με σκηνές από την ταινία, όπως αυτή που υποτίθεται πως δείχνει ένα φλάσμπακ της ταινίας από τη στιγμή που ο νεαρός Goncharov σκοτώνει για πρώτη φορά.

Ο Goncharov και ο Αντρέι – και σε κάποιες περιπτώσεις ο Goncharov και ο Μάριο- αντιμετωπίζουν μεταξύ τους μια υποβόσκουσα ομοερωτική έλξη, η οποία προέρχεται από το άγχος τους σχετικά με τον χρόνο και την υστεροφημία τους. Η Κάτια και η Σοφία προσπαθούν να περνούν απαρατήρητες την ώρα που παλεύουν να καταλάβουν την προσωπικότητά τους και έρχονται αντιμέτωπες με την ιδέα ότι οι γυναίκες είναι η πηγή της αμαρτίας.

Υποτιθέμενοι κριτικοί ταινιών έγραψαν μακροσκελείς κριτικές και αναλύσεις για την ταινία, οι οποίες θεωρητικά είχαν δημοσιευτεί σε περιοδικά του κινηματογράφου. Μάλιστα, η ιστοσελίδα Letterboxd, στην οποία δημοσιεύονται κριτικές ταινιών, δήλωσε στους New York Times ότι αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν πάρα πολλές κριτικές που υποβλήθηκαν από τους χρήστες για την ταινία Goncharov, μιας και δεν ανταποκρίνονταν σε αληθινό έργο! Ένας δάσκαλος μουσικής από την Ιντιάνα των ΗΠΑ συνέθεσε το μουσικό κομμάτι της ταινίας. Δημιουργήθηκε ακόμα και ένα βιντεοπαιχνίδι «βασισμένο» στην ταινία, αλλά και μια ψεύτικη βιντεοκασέτα της ταινίας.

Κάποιοι έγραψαν ολόκληρες αναλύσεις για τα κρυφά νοήματα πίσω από την ιστορία, όπως αυτή που υποστηρίζει ότι ο Ice Pick Joe κρύβει πίσω του μια ψυχαναλυτική αλληγορία. Άλλοι ανέλυσαν τις επιρροές στην αισθητική των κουστουμιών της ταινίας, ενώ εντόπισαν ακαδημαϊκές παραπομπές σε σχέση με την ταινία, όπως στην διατριβή «Περί Φύλου και Περσόνας»

Κάποιοι χρήστες συνέβαλαν και με ατάκες στο σενάριο:

«Όταν η Κάτια είπε ‘Φυσικά είμαστε ερωτευμένοι. Γι’ αυτό προσπάθησα να σε πυροβολήσω’. Και ο Goncharov της απάντησε: ‘Αν ήμασταν στ’ αλήθεια ερωτευμένοι δεν θα είχες αστοχήσει’».

Μάλιστα, στο φόρουμ Archive of Our Own έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο thread όπου οι χρήστες δημιουργούν ουσιαστικά το σενάριο της ταινίας παίρνοντας ο ένας την σκυτάλη από τον άλλο!

Φυσικά υπήρξαν κι αυτοί που χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό από άλλες ταινίες έφτιαξαν υποτιθέμενες σκηνές του Γκοντσάροφ:

Στα όρια του αστικού μύθου

Στο «παιχνίδι» συμμετείχε και η ηθοποιός Λίντα Κάρτερ, η μοναδική Wonder Woman,η οποία δημοσίευσε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της με τον Χένρι Γουίνκλερ γράφοντας «Εγώ και  ο ‘Fonz’ στην πρεμιέρα του Goncharov (1973) στο Grauman’s Chinese Theatre». Η φωτογραφία προέρχεται στην πραγματικότητα από τις Χρυσές Σφαίρες του 1977.

Ακόμα και το ίδιο το Tumblr αναφέρθηκε σε αυτό το φαινόμενο τουιτάροντας: «Το Goncharov ήταν ανεξήγητα μπροστά από την εποχή του [sic] και η συμβολή του στο σινεμά είναι αξιοσημείωτη. Σπάνια ένα φιλμ λέει τόσες διαφορετικές αλλά αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες. Είναι απίστευτο ότι τόσοι λίγοι άνθρωποι το έχουν δει».

Αυτήν την εβδομάδα, το Goncharov ήταν το νούμερο ένα θέμα συζήτησης στην πλατφόρμα, ενώ ο Σκορσέζε ήταν το δεύτερο. Ένα όμορφο αστείο φαίνεται ότι ένωσε χιλιάδες τελείως άγνωστους ανθρώπους από όλον τον κόσμο δημιουργώντας μια κοινότητα γεμάτη δημιουργικότητα και χιούμορ.

Φυσικά, έγινε και αυτό που θα φανταζόσασταν. Στη συζήτηση συμμετείχε- κατά κάποιο τρόπο- και ο ίδιος ο Μάρτιν Σκορσέζε!

Για την ακρίβεια, η κόρη του σκηνοθέτη, Φρανσέσκα, σχολίασε στο TikTok ένα βίντεο στο οποίο ένας χρήστης αναρωτιόταν αυτό που όλοι σκεφτόμασταν: «Πιστεύετε πως η Φρανσέσκα έχει εξηγήσει στον πατέρα της, Μάρτιν Σκορσέζε, αυτό που συμβαίνει στο Tumblr;»

Η ίδια δεν είπε τίποτα, αλλά έδειξε στην οθόνη ένα στιγμιότυπο της συνομιλίας με τον πατέρα της. Του έχει στείλει ένα από τα άρθρα που γράφτηκαν για την ταινία από τους New York Times και τον ρωτάει αν το έχει δει.

Και ο Μάρτιν Σκορσέζε απάντησε: «Ναι. Γύρισα αυτή την ταινία πριν χρόνια».

 

 

 

 

 


 

CODEX GIGAS : ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ

Το μεγαλύτερο μυστηριώδες χειρόγραφο της ιστορίας, το Codex Gigas ή Giant Book ή αλλιώς, η Βίβλος του Διαβόλου, κάποτε θεωρούνταν ως το 8ο θαύμα του κόσμου. Ειδικοί ερευνητές χαρακτηριστικά το παρουσιάζουν ως ένα παράξενο, παράλογο, τρομακτικό, συναρπαστικό και ανεξήγητο αντικείμενο.

Codex Gigas

Το Codex Gigas είναι το μεγαλύτερο μεσαιωνικό έγγραφο, που έχει διασωθεί. Χρειάστηκε το δέρμα 160 ζώων για το υλικό του. Αποτελείται από 320 περγαμηνές, από τις οποίες οι 8 λείπουν. Είναι άγνωστο το ποιος αφαίρεσε τις σελίδες ή για ποιο σκοπό, αλλά φαίνεται πιθανό ότι περιείχαν τους μοναστικούς κανόνες των Βενεδικτινών ή ότι οι σελίδες καταστράφηκαν ή φυλάσσονται επειδή το περιεχόμενό τους θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο. Οι σελίδες που λείπουν δεν αποκολλήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά αφαιρέθηκαν εσκεμμένα.

Έχει 22 εκ. πάχος, 92 εκ. ύψος και ζυγίζει περίπου 74 κιλά…

Τα κεφάλαια του ήταν δομημένα από χρυσάφι, στολισμένα με μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και οι σελίδες του ήταν διακοσμημένες με κομψές μικρογραφίες. Ήταν δεμένο με δέρμα και ξύλο βελανιδιάς πάχους 4,5 εκ., στερεότατα δεμένο και έκλεινε με αριστοτεχνικές κλειδαριές. Στη μια του άκρη φέρει ακόμα τα σημάδια των κρίκων. Κατά τη συνήθεια του Μεσαίωνα, περνούσε μια αλυσίδα από τους κρίκους αυτούς και το βιβλίο δενόταν, για να φυλάσσεται από τους κλέφτες.

Βασικά Περιεχόμενα

Το Codex Gigas περιλαμβάνει την Βουλγκάντα, την Λατινική μετάφραση της χριστιανικής Βίβλου. Συμπεριλαμβάνει πολλά θρησκευτικά κείμενα. Ολόκληρη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη δίπλα σε σκληρούς εξορκισμούς, την «ετυμολογία» του Ισίδωρου της Σεβίλης, το Antiquitates Judaicae του Ιώσηπου Φλάβιου, το Χρονικό της Βοημίας του Κοσμά της Πράγας, διάφορα δοκίμια, ετυμολογίες, φυσιολογίες, μαγικά ξόρκια και ένα ημερολόγιο που τελείωνε στο έτος 1229.

Στις τελευταίες σελίδες της Βίβλου υπάρχει μια λίστα με τις ημέρες που θα πέσει το Πάσχα τα επόμενα χρόνια, έναν κατάλογο των Αδελφών Μοναχών της Μονής, μια νεκρολογία του Μοναστηρίου στο Poleridge, το αρχαιότερο τσεχο-λατινικό Χρονικό, θαυματουργίες, αρχαίες ιστορίες και τη μεγαλύτερη ολοσέλιδη εικόνα που έχει υπάρξει να απεικονίζει τον ίδιο τον Σατανά. Μισός άνθρωπος, μισός τέρας, ντυμένος με ερμίνα – σύμβολο ανώτερης δύναμης. Απεικονίζεται σε άδειο φόντο ανάμεσα σε δυο πύργους. Ασυνήθιστο το γεγονός ότι παρουσιάζεται μόνος του, σε αντίθεση με άλλες απεικονίσεις που τον δείχνουν στην Κόλαση.

Codex Gigas
Πηγή: openculture.com

Δημιουργία

Είναι γραμμένο κυρίως στα Λατινικά, αλλά περιέχει και μια πληθώρα άλλων αλφάβητων, όπως το εβραϊκό και το κυριλλικό. Μάλλον, δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα στο μοναστήρι Ποντλάζιτσε των Βενεδικτινών της Βοημίας (δυτικό τμήμα της Τσεχίας). Ξεκίνησε το 1223 και ολοκληρώθηκε το 1230. Από το 1649 έως και σήμερα βρίσκεται στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, στην εθνική βασιλική βιβλιοθήκη Kungliga σε ειδικό κλιματιζόμενο χώρο. Ελάχιστοι, όμως, έχουν δει από κοντά το βιβλίο, καθώς δεν είναι κανονικά στη διάθεση του κοινού. Το 2007, η Βίβλος επέστρεψε για έναν χρόνο στην γενέτειρά της, την Τσεχία, για πρώτη φορά μετά από την ανακάλυψή της και το γεγονός έγινε παγκόσμιο πρωτοσέλιδο. Τότε πραγματοποιήθηκε και η επιθυμία χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι κατάφεραν να δουν για δέκα λεπτά, όπως επιτρέπονταν, το ανεκτίμητο χειρόγραφο.

Codex Gigas
Πηγή: exemplore.com

Το βιβλίο μέσα στο χρόνο

Ο θρύλος λέει ότι γράφτηκε από έναν μοναχό, μέλος των Μαύρων Μοναχών που παραβίασε κάποιο ιερό κανόνα του μοναστηρίου και οι πρεσβύτεροι αποφάσισαν τον θάνατο του. Να τον χτίσουν, δηλαδή, ζωντανό. Για να σωθεί, ο μοναχός υπόσχεται το αδύνατο. Σε μία νύχτα να γράψει το μεγαλύτερο βιβλίο που θα δοξάσει το μοναστήρι παντοτινά και που θα περιέχει όλη την ανθρώπινη γνώση. Τα μεσάνυχτα, όταν οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, απελπισμένος καλεί τον Σατανά για βοήθεια και ως αντάλλαγμα πουλά την ψυχή του. Λέγεται, ότι όπως τα Ευαγγέλια υπαγορεύθηκαν από τον Θεό, έτσι και η Βίβλος του Διαβόλου από τον ίδιο τον διάβολο. Ο Διάβολος αποπεράτωσε το έργο, ενώ ο καλόγερος έφτιαξε μόνο μια εικόνα, αυτή του διαβόλου.

Βοημία, τέλη του 13ου αιώνα…

Μία θανατηφόρα επιδημία θα αναγκάσει τους μονάχους να πουλήσουν το βιβλίο σε διαφορετικό μοναστικό διάταγμα, τους Λευκούς Μοναχούς, και θα μεταφερθεί στην Σέντλεκ, έξω από την Πράγα. Θα τοποθετηθεί κοντά σε νεκροταφείο καθαγιασμένο με χώμα από τον Γολγοθά, τον λόφο που σταυρώθηκε ο Χριστός. Μετά από λίγο, βουβωνική πανώλη θα χτυπήσει το μοναστήρι και χιλιάδες μοναχοί θα πεθάνουν. Πάνω από 30.000 πτώματα θα μετατρέψουν το χώρο σε κατακόμβες. Σήμερα, το μοναστήρι Σέλντεκ είναι ένα μακάβριο μουσείο. Ονομάζεται «το παρεκκλήσι των οστών» και είναι ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα μαζικών ταφών της Ευρώπης με ανθρώπινα οστά των συγκεκριμένων θυμάτων.

Πηγή: ebooks4greeks.gr
Αυστρία, 1565…

Το Codex Gigas θα βρεθεί στην κατοχή του πρίγκιπα Ροδόλφου Β’ ως δώρο. Λίγο καιρό αργότερα, λόγω ψυχικής διαταραχής του θα εκθρονιστεί από την οικογένειά του, ανίκανος να βασιλέψει και θα πεθάνει μόνος. Μετά από λεηλασία, ο Σουηδικός στρατός θα πάρει το εκπληκτικό αυτό χειρόγραφο.

Πράγα, 1648…

Κατά την διάρκεια του πολέμου των τριάντα ετών οι αξιωματικοί γυρίζουν το βιβλίο πίσω στην Στοκχόλμη και το δωρίζουν στην 22 ετών Χριστίνα, την μοναδική βασίλισσα της Ευρώπης. Το κρατά στην βιβλιοθήκη της, αλλά όχι για πολύ. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια εγκαταλείπει τον θρόνο της και αυτοεξορίζεται στη Ρώμη, παίρνοντας μαζί όλα της τα βιβλία εκτός από τον κώδικα. 50 χρόνια αργότερα, Παρασκευή 7 Μαΐου 1697, ξεσπά ανεξήγητη πυρκαγιά στο κάστρο και το χειρόγραφο σώζεται τελευταία στιγμή από εργάτη που το πετά από το παράθυρο. Δε φέρει κανένα σημάδι καταστροφής μέχρι και σήμερα.

Το απόλυτο μυστήριο ξεκινά

Μετά από πολυετή έρευνα επιστημόνων και ειδικών από όλο το κόσμο, αποφασίζεται πως πρόκειται για το έργο ενός και μόνο ανθρώπου. Η εξαιρετική συνοχή γραφής και ο απαιτούμενος χρόνος κάποιων δεκαετιών για την ολοκλήρωσή του, καθιστούν το έργο αυτό ακατόρθωτο για έναν μόνο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν λάθη ή παραλείψεις, είναι αψεγάδιαστο. Δεν υπάρχει καμία διόρθωση σε καμία από τις χειρόγραφες σελίδες του.

Για τη δημιουργία του, φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε ένα είδος μελανιού, μελάνι από έντομα. Η σταθερή χημική σύνθεση του μελανιού αυτού ενισχύει τη θεωρία του ενός και μοναδικού συγγραφέα. Πρόκειται, μάλλον, για έναν ερασιτέχνη επηρεασμένο από το πρώιμο γοτθικό στυλ. Χρειάζονται 25-30 χρόνια για την συγγραφή του βιβλίου. Δικανικά στοιχεία αποκαλύπτουν το πιθανό του όνομα, Hermanus Monachus Inclusus, δηλαδή Ερμανός ο Ερημίτης. Δεν υπάρχει άλλο έργο του ιδίου. Μοναδικό, μυστηριώδες, αλάνθαστο, άρτιο, εξαιρετικό. Τέλειο από την αρχή έως το τέλος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Κάτω από τον καυτό μεξικάνικο ήλιο

Το γκολ του αιώνα: Όταν ο Μαραντόνα σκόραρε με το «χέρι του θεού» - ΤΑ ΝΕΑ


Ένα μεσημέρι στο Μέχικο Σίτι ο Ντιέγκο Μαραντόνα έδειξε ότι η εξαπάτηση και η ιδιοφυία μπορούν να απέχουν λίγα λεπτά. Τι λένε οι πρωταγωνιστές του επικού Αργεντινή-Αγγλία. Πώς δικαιολογούν την απόφαση τους διαιτητής και επόπτης και πώς δύο άτομα… ευλογήθηκαν από τα δώρα του Ντιέγκο

Πόσο απέχει η ιδιοφυία από την εξαπάτηση; Για τον Ντιέγκο Μαραντόνα μόλις τέσσερα λεπτά. Το «χέρι του Θεού» και το «γκολ του αιώνα» στο ίδιο στάδιο, στο ίδιο παιχνίδι, με την ίδια μπάλα. Μέσα σε λίγα λεπτά ο Ντιέγκο «έκλεψε» και διέλυσε τους Άγγλους. Τι πιο ταιριαστό για ένα είδωλο με ψεγάδια, όπως ο «Θεός του ποδοσφαίρου»;

Όλα εκτυλίχθηκαν το μεσημέρι της 22ας Ιουνίου 1986 στο κατάμεστο στάδιο Αζτέκα στο Μέχικο Σίτι. 114.580 θεατές λέει η επίσημη καταμέτρηση, πιθανότατα όμως ήταν περισσότεροι. Λίγοι ίσως το θυμούνται αλλά το Μεξικό είχε πάρει τη διοργάνωση του Μουντιάλ από το… παράθυρο. Το χρίσμα είχε δοθεί στην Κολομβία η οποία τελικά δήλωσε αδυναμία να φιλοξενήσει την κορυφαία ποδοσφαιρική γιορτή.

Τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο στα νησιά Φόκλαντς η Αργεντινή βρέθηκε αντιμέτωπη με την Αγγλία (και) σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Τέσσερα χρόνια μετά την ταπείνωση στο πεδίο της μάχης οι Αργεντίνοι είδαν το ματς ως μια ευκαιρία για εκδίκηση για την οριστική απώλεια των νησιών Μαλβίνας, όπως τα αποκαλούν έως σήμερα.

«Αυτή είναι ωραία φανέλα…»

Μια ιστορία που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστή είναι ότι η Αργεντινή έπαιξε σε εκείνο το παιχνίδι με φανέλα που επέλεξε ο ίδιος ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Μετά την νίκη με 1-0 επί της Ουρουγουάης ο τεχνικός της «αλμπισελέστε», Κάρλος Μπιλάρδο ζήτησε διαφορετικές φανέλες για το ματς με την Αγγλία. Διέγνωσε ότι οι βαμβακερές σκούρες μπλε εμφανίσεις θα είναι πρόβλημα μέσα στο μεξικάνικο μεσημέρι.

Έστειλε τον συνεργάτη του Ρούμπεν Μοσέλα να βρει πιο ανοιχτόχρωμες και πιο συνθετικές φανέλες για το ματς με την Αγγλία. Ο Μοσέλα δεν μπορούσε να αποφασίσει και επέστρεψε με δύο εμφανίσεις. Όταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα τον είδε να τις κρατά έδειξε τη μια και είπε: «Αυτή είναι ωραία φανέλα. Θα κερδίσουμε την Αγγλία με αυτή». Η επιλογή είχε γίνει. Ο Μοσέλα επέστρεψε στο μαγαζί και αγόρασε 38 φανέλες στις οποίες ράφτηκε το σήμερα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Αργεντινής. Τα νούμερα ήταν σιδερότυπα.

Μάχη πριν το ματς

Πριν την ποδοσφαιρική «μάχη» είχε ξεσπάσει μια πραγματική στους δρόμους του Μέχικο Σίτι. Οι «μπάρας μπράβας» της Αργεντινής συγκρούστηκαν με Άγγλους οπαδούς. Πολλά άτομα κατέληξαν στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα. Οι Αργεντίνοι πήραν αγγλικά πανό και σημαίες τα οποία αργότερα θα εμφανίζονταν στο «Λα Μπομπονέρα», έδρα της Μπόκα Τζούνριος. Κρέμονταν στη θύρα των φανατικών των «σεϊνέσες» σαν λάφυρα πολέμου.

«Γύρισα και είδα την μπάλα και τη σύγκρουση»

Μετά από ένα στείρο πρώτο ημίχρονο οι δύο ομάδες επέστρεψαν για να λύσουν τις διαφορές τους στην επανάληψη. Στο 51’ ο Μαραντόνα προσπάθησε να συνδυαστεί με τον Βαλντάνο αλλά το κοντρόλ του δεύτερου ήταν κακό. Ο Ντιέγκο ήταν ήδη σε θέση οφσάιντ αλλά ο Άγγλος μέσος Στιβ Χοτζ αντί να διώξει την μπάλα την έστειλε προς την περιοχή της ομάδας του. «Κατάλαβα ότι είχα διώξει πολύ άσχημα. Γύρισα και είδα την μπάλα και τη σύγκρουση» θα πει ο Χοτζ

Με την μπάλα να έχει φύγει από πόδι αντιπάλου ο Ντιέγκο είχε πλέον το δικαίωμα να τη διεκδικήσει. Όσο ψηλά και αν πηδούσε όμως ήταν αδύνατο να ξεπεράσει τον Πίτερ Σίλτον των 185 εκατοστών. Ο Άγγλος γκολκίπερ είχε ήδη βγει σίγουρος ότι θα διώξει την μπάλα με τη γροθιά του. Τότε όμως εμφανίστηκε το χέρι του… Θεού. Ο Αργεντίνος φωτογράφος Οχέδα Καρβαχάλ ήταν αυτός που απαθανάτισε τη… θεϊκή παρέμβαση. «Ήταν λίγο το κεφάλι του Μαραντόνα και άλλο λίγο με το χέρι του Θεού» θα πει ο Ντιέγκο στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς.

«Ήθελα να δώσω πάσα στον Βαλντάνο αλλά…»

Τέσσερα λεπτά μετά την εξαπάτηση ήρθε η μαγεία. Μια αποστομωτική απάντηση από αυτή την ποδοσφαιρική ιδιοφυία. Στο 51’ χρειάστηκε το χέρι του… Θεού για να σκοράρει αλλά στο 55’ ανέλαβαν δράση τα «θεϊκά» του πόδια.

Ο Ντιέγκο πήρε την μπάλα στο κέντρο και πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του για να πετύχει αυτό που σήμερα επισήμως χαρακτηρίζεται «γκολ του αιώνα». Ο ίδιος θα πει ότι αρχικά ήθελε να δώσει πάσα στον Βαλντάνο αλλά τον έκλεισαν και έτσι συνέχισε μόνος του. «Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω απέναντι σε άλλη ομάδα. Όλοι σε έριχναν κάτω. Οι Άγγλοι είναι ίσως οι πιο ευγενικοί στον κόσμο» θα παραδεχθεί. Στη μυθολογία του γκολ έχει μπει και μια ατάκα του Έκτορ Ενρίκε, του παίκτη που έδωσε στον Μαραντόνα την πάσα στο κέντρο του γηπέδου. Όταν οι Αργεντίνοι μπήκαν στα αποδυτήρια ο Ενρίκε φέρεται να είπε στον Μαραντόνα: «Ωραία γκολ Ντιέγκο αλλά και τι πάσα σου έδωσα εγώ ε;».

«Ήταν το χέρι του Ντιέγκο»

Οι Άγγλοι δεν συγχωρέσαν ποτέ τον Μαραντόνα. «Είναι η μεγαλύτερη αδικία που έχει δει ποτέ το ποδόσφαιρο» θα πει ο Τέρι Μπούτσερ, Άγγλος αμυντικός που έπαιξε σε εκείνο το ματς. «Δεν μπορώ να συγχωρήσω τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Όχι μόνο γιατί έκλεψε αλλά γιατί μετά το τέλος του ματς δεν απολογήθηκε» λέει έως σήμερα ο Πίτερ Σίλτον.

Ο ίδιος ο Ντιέγκο θα μιλήσει πολλές φορές για εκείνο το ματς και το «Χέρι του Θεού». «Περίμενα τους συμπαίκτες μου να έρθουν να με αγκαλιάσουν αλλά κανείς δεν ήρθε. Τους είπα: Άντε ελάτε αλλιώς ο διαιτητής θα το ακυρώσει» θα αποκαλύψει.

Πολλά χρόνια μετά θα γράψει στην αυτοβιογραφία του: «Τώρα μπορώ να πω αυτό που δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή, αυτό που τότε χαρακτήρισα χέρι του Θεού. Ποιο χέρι του Θεού; Ήταν το χέρι του Ντιέγκο!».

Σε συνέντευξη του θα τονίσει: «Εμείς δεν γνωρίζαμε τι κάνουν οι στρατιωτικοί. Μας έλεγαν ότι κερδίζουμε τον πόλεμο και στην πραγματικότητα οι Άγγλοι κέρδιζαν με 20-0. Πήγαμε στο ματς σαν να πηγαίνουμε σε έναν ακόμα πόλεμο. Ήξερα ότι ήταν το χέρι μου αλλά δεν το είχα σχεδιάσει. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ο επόπτης δεν με είδε να βάζω το χέρι. Ο διαιτητής με κοίταξε και είπε «Γκολ». Ήταν ένα όμορφο συναίσθημα, ένα είδος συμβολικής εκδίκησης κατά των Άγγλων». Όσο για το αν θεωρεί ότι πρέπει να απολογηθεί θα τονίσει: «Η ιστορία έχει γραφτεί, δεν μπορεί να αλλάξει και εγώ δεν πρέπει να απολογηθώ σε κανέναν. Να απολογηθώ σε ποιον; Να ικανοποιήσω ποιον; Θα ήταν χαζό».

Ποιος έφταιγε;

Ο επόπτης του αγώνα ήταν ο Βούλγαρος Μπογκτνάν Ντότσεφ. Έως το τέλος της ζωής του (πέθανε το 2017) θεωρούσε πως ο Μαραντόνα τον κατέστρεψε. «Παρότι ένιωσα αμέσως ότι κάτι παράτυπο είχε συμβεί εκείνη την εποχή η FIFA δεν επέτρεπε στους βοηθούς να συζητούν τις αποφάσεις με τον διαιτητή. Αν η FIFA είχε βάλει έναν διαιτητή από την Ευρώπη σε εκείνο το ματς το πρώτο γκολ θα είχε ακυρωθεί. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα μου κατέστρεψε τη ζωή. Είναι ένα εκπληκτικός ποδοσφαιριστής αλλά ένας μικρός άνθρωπος. Είναι κοντός στο ύψος και στον χαρακτήρα» θα πει ο Ντότσεφ.

Διαιτητής ήταν ο Τυνήσιος Αλί Μπεν Νάσερ. Μετά από εκείνο το ματς δεν σφύριξε πάλι αγώνα Μουντιάλ. Ρίχνει την ευθύνη στον επόπτη του και δεν κρατά κακία στον Ντιέγκο.

«Περίμενα από τον Ντότσεφ να μου δώσει ένα στοιχείο για το τι ακριβώς είχε συμβεί όμως δεν μου έδειξε ότι υπάρχει χέρι. Οι οδηγίες που μας είχε δώσει η FIFA πριν το ματς ήταν ξεκάθαρες. Αν ένας βοηθός είχε καλύτερο οπτικό πεδίο από εμάς τότε έπρεπε να σεβαστούμε την άποψη του. Ο Ντότσεφ πήγε στο κέντρο οπότε θεωρούσε ότι το γκολ είναι κανονικό» θα πει ο Μπεν Νάσερ. Το 2015 ο Μαραντόνα επισκέφθηκε τον Τυνήσιο στο σπίτι του. Του έδωσε μια φανέλα της Αργεντινής και τον χαρακτήρισε «αιώνιο φίλο του» (φωτό πάνω).

Τα δώρα του Ντιέγκο

Δύο από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές εκείνου του αγώνα έλαβαν λίγο μετά τη λήξη την… ευλογία του Ντιέγκο. Καθώς οι δύο ομάδες βρίσκονταν στο τούνελ στο δρόμο προς τα αποδυτήρια ο Στιβ Χοτζ ζήτησε από τον Μαραντόνα την φανέλα του και την πήρε. Για χρόνια την επιδείκνυε σε αθλητικές και σατιρικές εκπομπές της Βρετανίας. Το 2022 όμως αποφάσισε να την πουλήσει. Ο οίκος Sotheby’s ανέλαβε τη δημοπρασία της και τον Μάιο του 2022 η φανέλα του Ντιέγκο πουλήθηκε με το ποσό ρεκόρ των 7,1εκατ. λιρών.

«Δώρο» έλαβε και ο Μπεν Νάσερ. Ήταν αυτός που κράτησε την μπάλα Adidas Azteca με την οποία έγινε το ματς. «Είναι ένα δώρο από τον Θεό» θα πει ο 78χρονος σήμερα Τυνήσιος ο οποίος ακολούθησε τον δρόμο του Χοτζ. Η μπάλα της «εξαπάτησης και της μαγείας», η μπάλα του… Θεού βγήκε σε δημοπρασία με την τιμή εκκίνησης να είναι 500.000 δολάρια και εν τέλη την 16 Νοεμβρίου 22 πουλήθηκε στην εξωφρενική τιμή των 2.3 εκατομμυρίων ευρώ

 

 

 

 

 

 


 

Ασθένειες , επιδημίες , πόλεμοι και άλλες αιτίες θανάτου στον αρχαίο κόσμο.

Η μάχη ενάντια στο θάνατο ξεκινούσε από τη στιγμή που κάποιος γεννιόταν. Αυτές ήταν οι πιο συχνές αιτίες θανάτου στον αρχαίο κόσμο…

Όλοι οι άνθρωποι ερχόμαστε στον κόσμο γνωρίζοντας σίγουρα μόνο ότι θα πεθάνουμε. «Εύκολος είναι ο δρόμος προς τον Άδη· πας εκεί με κλειστά τα μάτια», έλεγε τον 3ο αιώνα πΧ σχετικά με αυτό ο κυνικός φιλόσοφος Βίων ο Βορυσθενίτης. Η φράση του περικλείει όλη την αλήθεια για την θνητή ζωή των ανθρώπων, ωστόσο στην εποχή που ζούσε ο ίδιος ο δρόμος αυτός έμοιαζε πολύ μικρός και πιο εύκολος να τον διαβείς.

Στη σημερινή εποχή με την εξέλιξη της ιατρικής ο άνθρωπος έχει κατακτήσει την δυνατότητα να ζει περισσότερο και ποιοτικότερα, ωστόσο την ίδια στιγμή νέες ασθένειες που δεν υπήρχαν σε τόσο μεγάλο βαθμό στην αρχαιότητα έχουν εξαπλωθεί και απειλούν την ζωή του. Αν και δεν ήταν σπάνιο στην αρχαιότητα να φτάσει κάποιος μέχρι και την ηλικία των 90 ή 100 ετών (ο Δημόκριτος θεωρείται ότι πέθανε έχοντας κλείσει έναν αιώνα ζωής), τα εμπόδια που μπορεί να συναντούσε κάποιος στην πορεία του ήταν πιο συχνά, ήδη από τη στιγμή που θα ερχόταν στον κόσμο.

Αυτές είναι οι βασικότερες αιτίες θανάτου στην αρχαία Ελλάδα και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Παιδική θνησιμότητα

Στην Αρχαία Ελλάδα και την Ρώμη- και πιθανότατα σε όλες τις κοινωνίες μέχρι και τον 18ο αιώνα μΧ- η πιο κοινή αιτία θανάτου ήταν ταυτόχρονα και ο τρόπος με τον οποίο ερχόταν κάποιος στην ζωή: οι γέννες. Οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού, αλλά και το αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα των βρεφών οδηγούσε σε μεγάλους αριθμούς θανάτων μέχρι τον πρώτο έτος του βρέφους, αλλά και μέσα στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του παιδιού.

Ο ίδιος ο τοκετός ήταν η πλέον επικίνδυνη στιγμή τόσο για το βρέφος όσο και για την μητέρα. Η έλλειψη υγιεινής και γνώσης γύρω από το πώς δρουν οι μικροοργανισμοί οδηγούσε συχνά σε μολύνσεις που στοίχιζαν τη ζωή σε μητέρα και παιδί, ενώ οι επιπλοκές ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστούν.

Υπολογίζεται ότι το 25% με το 30% των παιδιών πέθαιναν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Έτσι, αν μια οικογένεια είχε έξι παιδιά θα έπρεπε να έχει αποδεχθεί ότι πιθανότατα τα δύο από αυτά δεν θα επιζούσαν μέχρι τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, ενώ το τρίτο ίσως πέθαινε πριν την ενηλικίωσή του.

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι τα χρόνια του Μεσαίωνα, καθώς αμέσως μετά άρχισαν να σημειώνονται οι πρώτες σημαντικές εξελίξεις στην φαρμακολογία, ενώ οι ιατροί μπορούσαν να επεμβαίνουν μέσω της χειρουργικής σε δύσκολους τοκετούς.

Αρχαία Γνωμικά-Ancient Greek Quotes

 

Εγκατάλειψη βρεφών και βρεφοκτονία

Σήμερα μοιάζει αδιανόητο, ωστόσο η βρεφοκτονία ή η εγκατάλειψη παιδιού σε όλον τον αρχαίο κόσμο φαίνεται ότι ήταν αρκετά διαδεδομένες πρακτικές.

Σε μια εποχή, όπου ούτως ή άλλως ήταν ένα στοίχημα το αν θα επιβιώσει ένα παιδί, ο πατέρας της οικογένειας είχε την δυνατότητα να επιλέξει αν θα δεχθεί στην οικογένεια το νέο βρέφος. Τα νέα παιδιά συχνά απορρίπτονταν, αν ήταν παράνομα, αν είχαν κάποιο πρόβλημα υγείας ή δυσμορφίας, αν ήταν το «λάθος» φύλο ή αν απλώς η οικογένεια ήταν τόσο φτωχή που δεν μπορούσε να θρέψει ένα ακόμα στόμα. Με τις πρακτικές αντισύλληψης να είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, οι ανεπιθύμητες κυήσεις ήταν συχνές και ο μόνος τρόπος να απαλλαχθείς από το παιδί ήταν να το εγκαταλείψεις αφού αυτό γεννηθεί.

Στην πραγματικότητα, οι γονείς συνήθως δεν σκότωσαν το παιδί με τα ίδια τους τα χέρια. Αντίθετα, το άφηναν στα «χέρια των θεών». Πρακτικά, άφηναν το παιδί σε ανοιχτούς χώρους έρμαιο στα φυσικά στοιχεία και συνήθως τα βρέφη πέθαιναν από την πείνα ή τις αρρώστιες. Κάποιες φορές μπορεί να το υιοθετούσε κάποιος άλλος ή να κατέληγε σκλάβος. Η βρεφοκτονία μέσω της εγκατάλειψης φαίνεται ότι θεωρούνταν περισσότερο μια πράξη ελέους παρά βαρβαρότητας προς το νέο παιδί καθώς το έσωζε από μια ζωή φτώχειας και ταλαιπωρίας.

Η πρακτική αυτή, η οποία ήταν ευρέως διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα, συνεχίστηκε σίγουρα και την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξάλλου ακόμα και ο Ρωμύλος και ο Ρέμος- οι υποτιθέμενοι ιδρυτές της Ρώμης- σύμφωνα με τον μύθο όταν γεννήθηκαν εγκαταλείφθηκαν στις όχθες του ποταμού Τίβερη, για να πεθάνουν, ωστόσο τους έσωσε μια λύκαινα που τους μεγάλωσε σαν παιδιά της.

Επίσημα, η εγκατάλειψη βρεφών τέθηκε εκτός νόμου το 374 μ.Χ. μετά και την έλευση του Χριστιανισμού, ωστόσο για πολλά ακόμα χρόνια οι παραβάτες στην πραγματικότητα δεν διώκονταν.

αρχαία Ελλάδα | Alfavita

Επιδημίες και ασθένειες

Τα ίδια πράγματα που σκότωναν τα παιδιά, μπορούσαν να σκοτώσουν και τους ενήλικες. Ασθένειες όπως η ιλαρά και η ευλογία, ήταν ιδιαίτερα μολυσματικές και σκότωναν μεγάλο μέρος και του ενήλικου πληθυσμού, αν και τα παιδιά ήταν πιο ευάλωτα σε αυτές. Με τις συνθήκες υγιεινής να είναι υποτυπώδεις και με τα φάρμακα ανύπαρκτα, η εξάπλωση των ιών και των βακτηρίων ήταν πολύ εύκολη υπόθεση.

Την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, ένα κύμα σφοδρής επιδημίας σκότωσε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης-κράτους των Αθηνών. Οι λεπτομέρειες που μας δίνει ο Θουκυδίδης είναι ανεκτίμητες γύρω από αυτή. Οι ερευνητές πίστευαν αρχικά ότι επρόκειτο για μια επιδημία βουβωνικής πανώλης, ωστόσο μετά από επανεκτιμήσεις των κριτηρίων σχετικά με τα επιδημιολογικά συμπτώματα, έκαναν τους ειδικούς να θεωρήσουν πιθανές και άλλες αρρώστιες όπως τύφο, ανεμοβλογιά, ιλαρά, σύνδρομο τοξικού σοκ ή ακόμα και έμπολα. Εκτιμάται πως ο μεγάλος λοιμός των Αθηνών σκότωσε το ¼ έως τo 1/3 του πληθυσμού της πόλης ο οποίος ανερχόταν σε 300.000.

Οι επιδημίες συνεχίστηκαν και στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία καθώς στην εποχή της δυναστείας των Αντωνίνων και του Κυπριανού σημειώθηκαν δύο από τις πιο θανατηφόρες. Ο «λοιμός των Αντωνίνων» (165-180μΧ) διαδόθηκε σε ολόκληρη την Μεσόγειο και θεωρείται ότι προήλθε από στρατιώτες που επέστρεψαν από την Εγγύς Ανατολή. Από τα στοιχεία που περιγράφει ο γνωστός Έλληνας γιατρός Γαληνός, πιθανότατα επρόκειτο για ξέσπασμα ευλογιάς ή ιλαράς ή ίσως ένας συνδυασμός και των δύο. Υπολογίζεται ότι η επιδημία σκότωσε 5 με 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την έκταση της Αυτοκρατορίας, ένας αριθμός που αντιστοιχεί στο 20-25% του πληθυσμού.

Το 251-266 μ.Χ. ενέσκηψε δεύτερο κύμα γνωστό ως Πανδημία του Κυπριανού , η οποία ήταν πιθανόν ιλαρά συνδυάζοντας συμπτώματα της προηγούμενης επιδημίας. Η πανδημία αυτή πήρε το όνομά της από το πιο γνωστό της θύμα, τον επίσκοπο Καρθαγένης Κυπριανό. Ο αριθμός των ανθρώπων που πέθαναν συνολικά σε αυτό το ξέσπασμα είναι πιο δύσκολο να εκτιμηθεί καθώς η αυτοκρατορία βρισκόταν ήδη σε κρίση και τα δημογραφικά στοιχεία δεν είναι ξεκάθαρα. Θεωρείται ωστόσο ότι στην κορύφωση της πέθαιναν κάθε μέρα περίπου 5.000 άνθρωποι μόνο στη Ρώμη, ενώ ο πληθυσμός της Αλεξάνδρειας, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης στην αυτοκρατορίας, εκείνη την εποχή μειώθηκε πάνω από 50%.

Συχνές ήταν και οι ασθένειες που οφείλονταν όχι σε ιούς, αλλά σε βακτήρια λόγω των φτωχών συνθηκών υγιεινής κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Έχουν καταγραφεί επιδημίας χολέρας και διφθερίτιδας, ενώ η ελονοσία ήταν συχνότερη στις πιο θερμές περιοχές κυρίως της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Η χολέρα εξαπλώθηκε εύκολα και γρήγορα σε ολόκληρο τον πληθυσμό λόγω ποικίλων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των κοινόχρηστων δημόσιων λουτρών -που βρίσκονταν συχνά δίπλα σε δημόσιες τουαλέτες-, της έλλειψης παροχής καθαρού νερού για τους φτωχούς και των συνηθειών κακής υγιεινής στις δημόσιες τουαλέτες. Είναι ενδεικτικό ότι στη Ρώμη, ο πληθυσμός χρησιμοποιούσε ένα κοινόχρηστο εργαλείο γνωστό ως ξυλοσπόγγιο (ένα σφουγγάρι πάνω σε ένα ραβδί) για να καθαριστεί μετά τη χρήση του αποχωρητηρίου!

Ο πόλεμος στον αρχαίο κόσμο

Αν κάποιος άντρας ήταν τυχερός και επιζούσε ως παιδί, ήταν πολύ πιθανό να χάσει τη ζωή του σε κάποιον πόλεμο. Οι πόλεμοι στην αρχαιότητα ήταν ιδιαίτερα συχνοί και αιματηροί. Αν και δεν ξέρουμε τις ακριβείς απώλειες που σημειώθηκαν στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404π.Χ), είναι σίγουρο ότι ήταν τεράστιες. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο από το στρατόπεδο των Αθηναίων στη Σικελική Εκστρατεία πρέπει να πέθαναν 40.000 άνδρες.

Από την άλλη, υπολογίζεται ότι από τους πολέμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 200.000 άνθρωποι, ενώ στους πολέμους των Ρωμαίων –ειδικά έναντι της Καρχηδόνας- οι απώλειες υπολογίζονται σε εκατομμύρια.

Αλκοολισμός

Η αγάπη για το κρασί ήταν γνωστή ήδη από την αρχαία Ελλάδα, όπου στα συμπόσια ο «οίνος» – κεκραμένος ή άκρατος- έρρεε άφθονος.

Αν και η εγκράτεια και το μέτρο ενθαρρύνονταν στην αρχαία ελληνική κοινωνία, στη Ρώμη φαίνεται να ίσχυε το αντίθετο. Τον πρώτο αιώνα π.Χ., το κρασί θεωρούταν το πιο διαδεδομένο ποτό της Ρώμης για όλες τις κοινωνικές τάξεις. Υπολογίζεται ότι ο μέσος Ρωμαίος κατανάλωνε, κατά μέσο όρο, σχεδόν 400 λίτρα ετησίως!

Η λατρεία του Βάκχου ήταν μια τελετουργική μυσταγωγική πρακτική που χαρακτηριζόταν από ασωτία, επιθετικότητα και φυσικά ένα αδιανόητο μεθύσι που μπορεί να έφτανε μέχρι και τον θάνατο. Η κυβέρνηση επιχείρησε να καταστείλει αυτήν τη λατρεία που είχε φτάσει στα όρια του κινήματος, απαγορεύοντάς το νομικά το 186 π.Χ.

Άλλες αιτίες θανάτου

Το έγκλημα και οι ανθρωποκτονίες δεν έλειπαν τις αρχαίες κοινωνίες, σε μια εποχή άλλωστε που χωρίς τα σύγχρονα μέσα ήταν πολύ εύκολο για τον δράστη να διαφύγει.

Μεγάλη μάστιγα ήταν και οι πυρκαγιές, οι οποίες αν ξεσπούσαν στις μεγάλες, συνωστισμένες πόλεις, ήταν απόλυτα καταστροφικές. Ξεχωρίζει η πυρκαγιά στη Ρώμη το 64 μ.Χ., η οποία όχι μόνο προκάλεσε ανυπολόγιστες καταστροφές στην πόλη αλλά υπολογίζεται ότι σκότωσε περίπου 12.000 ανθρώπους.

Ο καρκίνος, αν και όχι τόσο συχνός όσο στις μέρες εκείνες, δεν ήταν άγνωστος στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη. Εξάλλου η ασθένεια απέκτησε το όνομά της από τον Ιπποκράτη, ο οποίος περιγράφοντας τον καρκίνο του μαστού και τις εμφανείς αλλοιώσεις που προκαλεί σε προχωρημένο στάδιο στο στήθος τον παρομοίασε με τα πόδια του «καρκίνου» (του κάβουρα δηλαδή) που ανοίγονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Μάλιστα, η μητέρα του Δαρείου, Ατόσσα, έπασχε από καρκίνο του μαστού,  σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, και την θεράπευσε ο Έλληνας γιατρός Δημοκήδης.

Ο Έλληνας γιατρός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Γαληνός, θεωρείται από την άλλη ο εισηγητής του όρου «όγκος» και της διατήρησής του στην επιστημονική ορολογία, αφού, υποδηλώνοντας το φορτίο και το βάρος, στον καρκίνο γίνεται αντιληπτός ως το φορτίο που κουβαλά το σώμα.

Ο καρκίνος διαγνώστηκε και περιγράφηκε στην αρχαιότητα, ωστόσο τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν ήταν τόσο συνηθισμένος όσο είναι σήμερα, καθώς δεν υπήρχαν οι καρκινογόνες ουσίες που είναι προϊόντα της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής -και επειδή οι άνθρωποι δεν ζούσαν και τόσο πολύ ώστε να αναπτύσσουν τέτοιες ασθένειες.

 

 

 

 

 


 

η ημέρα του τρόμου

 

Ο μεγαλύτερος σεισμός της Μεσογείου έγινε στην Κρήτη με 8.7 ρίχτερ και σήκωσε τσουνάμι πολλών μέτρων

Κρήτη Σεισμός: Ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει καταγραφεί ποτέ στη Μεσόγειο. Υπολογίζεται πως είχε ισχύ 8,7 ρίχτερ και σήκωσε 25 μέτρα τσουνάμι. Στις 21 Ιουνίου 365 μ.Χ. καταγράφεται η ισχυρότερη σεισμική δόνηση στη περιοχή της Μεσογείου. Όσοι κάτοικοι ζούσαν τότε στη περιοχή της Κρήτης ή της Αιγύπτου είχαν πολύ λίγες πιθανότητες επιβίωσης. Εξάλλου, ο σεισμός αυτός στην Κρήτη και στην ευρύτερη περιοχή ευθύνεται για όλες τις γεωπολιτικές μεταβολές που ακολούθησαν στη Νοτιονατολική Ευρώπη.

Ο μεγάλος σεισμός διέλυσε όλο τον τότε γνωστό κόσμο

Φανταστείτε την γη να σείεται από σχεδόν 9 Ρίχτερ σεισμό… Και πριν καλά-καλά κοπάσει ο τρόμος από την επίδειξη δύναμης της φύσης, να έρχεται ένα δεύτερο –ίσως και ακόμη πιο φονικό χτύπημα- με την μορφή ενός τεράστιου τσουνάμι, με κύματα που σε πολλές περιπτώσεις άγγιζαν τα 12 μέτρα… Φανταστείτε, λοιπόν, πόσες πιθανότητες επιβίωσης θα είχατε κι εσείς εάν λίγο πριν χαράξει ο ήλιος το πρωινό της 21ης Ιουλίου του 365 μ.Χ βρισκόσασταν σε κάποιο σημείο της νοτιοανατολικής Ευρώπης και ακόμη χειρότερα στην Κρήτη ή την Αίγυπτο, τους τόπους που βίωσε την καταστροφή πιθανότατα όσο κανένας άλλος.

Από τον μεγάλο σεισμό ανυψώθηκε κατά 10 μέτρα η Φαλάσαρνα, κατά περίπου 4 μέτρα τα Χανιά και ένα περίπου μέτρο το Ηράκλειο. Διαπιστώθηκε ότι η ολίσθηση ήταν μεγαλύτερη στο ΝΑ τμήμα του ρήγματος και μικρότερη στο ΒΔ (προς Πελοπόννησο) ενώ στα Αντικύθηρα η ανύψωση ήταν στα 2,7 μέτρα. Η ανύψωση αυτή φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στο αρχαίο λιμάνι της Φαλάσαρνας. Μετά το σεισμό η Φαλάσαρνα φαίνεται να εγκαταλείπεται οριστικά. Στο Μεσαίωνα η θέση της είναι άγνωστη και μόλις το 1837 ο Άγγλος περιηγητής R. Pashley αναγνώρισε και ταύτισε τα ερείπιά της, όχι όμως και το λιμάνι που βρισκόταν πλέον 100 μέτρα μακριά.

Ο μεγαλύτερος σεισμός της Μεσογείου καταγράφηκε τον Ιούλιο του 365 μ.Χ. - Αρχαία Ελληνικά
Ερείπια της αρχαίας Φαλασάρνας

Για αυτό το γεγονός που σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται για γεωπολιτικές μεταβολές που ακολούθησαν σε ολόκληρη την περιοχή έχουν γράψει πολλοί ιστορικοί, οι οποίο επιβεβαιώνουν την έκταση της συμφοράς που χτύπησε τους κατοίκους και άλλαξε την εικόνα του γνωστού –τότε- κόσμου.

Ακόμη κι αν οι περιγραφές ενδεχομένως να έχουν και κάποια δόση υπερβολής, πραγματικά είναι ανατριχιαστικές στην ιδέα και μόνο των εικόνων τις οποίες μετέφεραν οι μελετητές, με εκείνη του Αμμιανού Μαρκελλίνου να είναι η πλέον ενδεικτική.

Ο μελετητής Αμμιανός Μαρκελλίνος εξηγεί τι συνέβη

«Τρομερή καταστροφή ξέσπασε ξαφνικά σε ολόκληρο τον κόσμο, παρόμοια της οποίας δεν βρίσκεις κανείς πουθενά, Ούτε στους θρύλους ούτε στα αληθινά ιστορικά γεγονότα. Λίγο μετά το πρώτο φως της αυγής, αφού προηγήθηκαν βροντές και αστραπές, ολόκληρη η Γη συνταράχθηκε. Η θάλασσα αποσύρθηκε και τα νερά της τραβήχτηκαν σε τέτοια έκταση ώστε ο βυθός της αποκαλύφθηκε. Μπορούσε έτσι να κανείς να δει χωμένα βαθιά μέσα στη λάσπη πολλά θαλάσσια όντα. Πολλές οροσειρές και κοιλάδες που ενώ ήταν πάντοτε καλυμμένες από νερό, έγιναν ορατές καθώς έπεφταν πάνω τους για πρώτη φορά οι ακτίνες του ήλιου.

Πολλά πλοία εξόκειλαν και πολλοί άνθρωπο περιπλανιόνταν στα λίγα νερά που έμειναν μαζεύοντας ψάρια και άλλα θαλασσινά, αλλά τα κύματα επανήλθαν υπερυψωμένα και όρμησαν πάνω στα αβαθή νερά, στα νησιά και σε στεριές, ισοπεδώνοντας πολλά κτίρια ή οτιδήποτε άλλο συναντούσαν στον δρόμο τους. Τεράστιες ποσότητες ύδατος σκότωσαν κατά την επιστροφή τους πολλές χιλιάδων ανθρώπων. Όταν η μανία των νερών κόπασε, φάνηκαν μερικά κατεστραμμένα πλοία και κουφάρια ναυαγών. Μερικά μεγάλα καράβια είχε πεταχτεί πάνω στις στέγες των σπιτιών, όπως συνέβη στην Αλεξάνδρεια…», γράφει.

Το ρήγμα που έδωσε τον μεγάλο σεισμό
Η ημέρα εκείνη ονομάστηκε «η ημέρα του τρόμου»

Όσοι έζησαν αυτόν τον εφιάλτη τον ονόμασαν «η ημέρα του τρόμου». Αποτυπώνοντας με αυτές τις λέξεις την απόγνωση σε όλο της το «μεγαλείο». Πρόσφατα, μάλιστα, σε δελτίο της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας βρίσκουμε την προσπάθεια του Εθνικού Κέντρου Προειδοποίησης Τσουνάμι του Αστεροσκοπείου Αθηνών για επιστημονική επεξεργασία των δεδομένων, με τίτλο «Ο σεισμός του 365 μ.Χ. Από τον θρύλο στην προσομοίωση» την οποία υπογράφουν οι κ.κ Δράκος και Στείρος. Σε αυτήν γίνεται απόπειρα να ελεγχθούν (κατά κάποιο τρόπο) όσα έγραφαν –ακόμη και 1000 χρόνια μετά- οι διάφοροι ιστορικοί για αυτό το μοναδικό γεωλογικό συμβάν.

Σαν σήμερα πριν 1.700 χρόνια ο ισχυρότερος σεισμός στη Μεσόγειο

Οι καταστροφές σχεδόν σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο ήταν πρωτοφανείς. Τουλάχιστον στους ιστορικούς χρόνους. Περισσότερο χτυπήθηκαν η Κρήτη και η Αίγυπτος. Μάλιστα για το δυτικό τμήμα του ελληνικού νησιού αναφέρεται ότι ανυψώθηκε κατά 9 μέτρα από τον σεισμό. Η γειτονική χώρα ήταν εκείνη που γνώρισε από πρώτο χέρι τις τρομακτικές συνέπειες του τσουνάμι.

Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος υπολογίζει 10.000 νεκρούς μόνο στην Αλεξάνδρεια. Το ύψος των κυμάτων ξεπέρασε τα 9 μέτρα, συνεχίζοντας την θανατηφόρα πορεία του στο Νείλο. Εκεί συνέβη και η τραγωδία την οποία περιγράφει ο Ρωμαίος ιστορικός. Βλέποντας τα νερά να τραβιούνται, οι κάτοικοι έσπευσαν να μαζέψουν ψάρια από τις όχθες. Πριν έρθει το τσουνάμι που αφαίρεσε χιλιάδες ζωές και άφησε πίσω που μια Μεσόγειο πολύ διαφορετική. Αλλαγμένη από εκείνη που υπήρχε πριν την «μέρα του τρόμου»…

 

 

 

 

 

 


 

ΓΙΝΑΜΕ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΧΩΡΕΣΟΥΜΕ

Υπερπληθυσμός και περιβαλλοντικές επιπτώσεις | OffLine Post

Τι λένε οι προβλέψεις του ΟΗΕ για το μέλλον. Ποιες χώρες «ευθύνονται» για την αύξηση του πληθυσμού. Τι λένε τα στοιχεία για τις ηλιακές διαφορές ανά ήπειρο και ποια χώρα θα… εκθρονίσει την Κίνα

Μέσα στις επόμενες μέρες ο πληθυσμός στον πλανήτη μας θα έχει πλέον φτάσει τα οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους. Συγκεκριμένα τμήμα του ΟΗΕ που ασχολείται με το δημογραφικό και τον παγκόσμιο πληθυσμό εκτιμά ότι η ανθρωπότητα θα φθάσει τα 8 δισ. ανθρώπους στις 15 Νοεμβρίου. Πρόκειται για ένα υπερτριπλάσιος νούμερο από των παγκόσμιο πληθυσμό του 1950 που ήταν μόλις 2,5 δισ.

Από την άλλη όμως ο ρυθμός της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού έχει μειωθεί δραστικά από την κορύφωση του μέσα στην δεκαετία του 1960. Συγκεκριμένα από το 1962 έως το 1965 η αύξηση είχε φτάσει στο 2.1%. Από το 2020 όμως το ποσοστό έχει πέσει στο 1% και υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να υποχωρήσει περαιτέρω γύρω στο 0,5% το 2050.

Κορύφωση στα 10 δισεκατομμύρια  

Δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, ο πληθυσμός θα συνεχίζει παρόλα αυτά να αυξάνεται, με περίπου 8,5 δισ. το 2030, 9,7 δισ. το 2050, πριν από την «κορύφωση» στα 10,4 δισ. τη δεκαετία του 2080 και μια στασιμότητα έως τα τέλη του αιώνα, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΗΕ. Το αμερικάνικο ινστιτούτο δεν συμφωνεί με αυτά τα στοιχεία. Σε έκθεση του, η οποία δημοσιεύθηκε το 2020, προέβλεψε κορύφωση πολύ νωρίτερα, το 2064, χωρίς να φθάνει τελικά αριθμός τα 10 δισ. (9,7 δισ.), και στη συνέχεια μια μείωση έως τα 8,8 δισ. το 2100. «Είμαστε χαμηλότερα (από τον ΟΗΕ) διότι έχουμε ένα πολύ διαφορετικό μοντέλο γονιμότητας», που προβλέπει συγκεκριμένα 1,66 παιδιά ανά γυναίκα το 2100, εξήγησε ο Στάιν Εμίλ Βόλσετ, εκ των βασικών συντακτών της έρευνας, που εκτιμά ότι η αύξηση θα σταματήσει «μεταξύ 9 και 10 δισ».

Αναφορικά με το μέσο ποσοστό γονιμότητας το 2021 ήταν 2,3 παιδιά ανά γυναίκα, έναντι περίπου 5 το 1950. Ο ΟΗΕ προβλέπει ότι αυτό θα πέσει στο 2.1 το 2050. «Πλέον η πλειονότητα των κατοίκων του κόσμου ζουν σε μία χώρα όπου η γεννητικότητα είναι κάτω από το ποσοστό της αναπλήρωσης του πληθυσμού», σχολίασε η Ρέιτσελ Σνόου, η οποία εργάζεται στον ΟΗΕ.

Ο πλανήτης γερνάει

Ένας σημαντικός παράγοντας στην αύξηση του πληθυσμού είναι το μέσο προσδόκιμο ζωής αυξάνεται: 72,8 έτη το 2019, δηλαδή εννέα χρόνια περισσότερα απ’ ό,τι το 1990. Και ο ΟΗΕ προβλέπει ότι θα φτάσει τα 77,2 έτη το 2050. Αυτό σημαίνει πως ο πλανήτης θα γεράσει Το αυξημένο προσδόκιμο και η μείωση της γεννητικότητας θα αυξήσει το ποσοστό των ατόμων άνω των 65 ετών. Από το 10% του παγκοσμίου πληθυσμού που είναι σήμερα θα φτάσει στο 16% έως το 2050.

Η γήρανση αυτή θα έχει επιπτώσεις στην αγορά εργασίας, στα συνταξιοδοτικά συστήματα, την πρόνοια για τους ηλικιωμένους. «Ολοένα και περισσότερες χώρες μάς ζητούν να τις βοηθήσουμε να καταλάβουν πώς θα μπορούσαν να αυξήσουν τον πληθυσμό τους», δήλωσε η Ρέιτσελ Σνόου καθώς πολλές χώρες βλέπουν τον μ.ο. ηλικίας των πολιτών να ανεβαίνει μόνιμα.

Οκτώ χώρες «ευθύνονται» για την πληθυσμιακή αύξηση

Οι παγκόσμιοι αριθμοί «κρύβουν» μια τεράστια δημογραφική ποικιλομορφία. Πάνω από το ήμισυ της αύξησης του πληθυσμού έως το 2050 θα προέλθει από μόλις 8 χώρες, σύμφωνα με τον ΟΗΕ: τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, την Ινδία, τη Νιγηρία, το Πακιστάν, τις Φιλιππίνες και την Τανζανία.

Υπερπληθυσμός, ανησυχία και τα οικονομικά του πεσιμισμού » Power Politics

Νεανική Αφρική, γηραιά Ευρώπη

Η μέση ηλικία επίσης εμφανίζει τέτοια ποικιλομορφία, με 41,7 έτη στην Ευρώπη συγκριτικά με 17,6 έτη στην υποσαχάρια Αφρική. Ασία και Νότια Αμερική έχουν 31, Ωκεανία 33 και Βόρεια Αμερική 35.

«Οι διαφορές δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλες όσο είναι σήμερα, Αυτοί οι αριθμοί μπορούν να ομαλοποιηθούν αλλά αντίθετα με το παρελθόν, όπου οι μέσοι όρων των χωρών ήταν νεανικοί, στο μέλλον θα κυριαρχήσουν οι γηραιοί. Σε αυτή η στιγμή της ιστορίας όμως ο κόσμος   είναι εξαιρετικά μοιρασμένος», τονίζει η Σνόου. Αυτές οι διαφορές στους ηλικιακούς μέσους όρους είναι πιθανό να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στις γεωπολιτικές σχέσεις, σημειώνουν ειδικοί.

Ο υπερπληθυσμός πνίγει την Ινδία

Η Ινδία θα ξεπεράσει την Κίνα

Κάτι άλλο που αποτυπώνει την αλλαγή της τάσης είναι ότι οι δύο πολυπληθέστερες χώρες, η Κίνα και η Ινδία, θα ανταλλάξουν θέσεις στο βάθρο από το 2023, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Ο πληθυσμός της Κίνας και οι 1,42 δισ. κάτοικοί της το 2022 θα αρχίσουν να μειώνονται για να φθάσουν το 1,3 δισ. το 2050. Και μόνο 800 εκατ. έως το τέλος του αιώνα. Ο ινδικός πληθυσμός του 1,41 δισ. το 2022, παρά το γεγονός ότι υποχωρεί κάτω από το ποσοστό αναπλήρωσης, θα συνεχίσει να αυξάνεται, και αναμένεται να φθάσει στο 1,66 δισ. το 2050. Το 2050, η Ινδία αναμένεται να είναι η πολυπληθέστερη χώρα, μπροστά από την Κίνα. Στην τρίτη θέση, όπως πάντα οι ΗΠΑ αλλά μαζί με τη Νιγηρία, με 375 εκατ. κατοίκους.

 

 

 

 

 


 

O ΘΩΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΡΙΚΟΣ Ο Η΄

Πως θα σου ακουγόταν πως κάποιος Θωμάς από την Αργολίδα ήταν συνομιλητής του τρομερού και φοβερού Ερρίκου του Η΄που για πρωινό αποκεφάλιζε γυναίκες και ερωμένες του για να πάει στην επόμενη . Ωραίο ανέκδοτο ε ! Και όμως η ιστορία κρύβει μικρά απίθανα γεγονότα ..

Με την ιταλική ονομασία Stradioti (ενικός Stradioto) έμειναν γνωστοί οι Βαλκάνιοι μισθοφόροι που πολέμησαν ως ελαφρύ ιππικό στην υπηρεσία διάφορων ευρωπαϊκών χωρών, από το 15ο ώς το 17ο αιώνα. Οι στρατιώτες αυτοί ήταν συνήθως ελληνικής, αλβανικής ή σερβοκροατικής καταγωγής και είχαν τη φήμη σκληροτράχηλων και ικανότατων πολεμιστών. Τις περισσότερες φορές πολεμούσαν για λογαριασμό της Βενετίας, αλλά δεν ήταν λίγοι και εκείνοι που βρέθηκαν να εκστρατεύουν σε πολύ μακρινές περιοχές για τις οποίες γνώριζαν ελάχιστα.

stradioti – Storia e Arte veneta

Μια τέτοια περίπτωση αναφέρει και ο Κερκυραίος λόγιος του 16ου αιώνα Νίκανδρος Νούκιος, στο τρίτομο έργο του «Αποδημίες». Εκεί γίνεται λόγος για ένα σώμα από 558 Έλληνες Stradioti που βρίσκονταν στην υπηρεσία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Η΄. Επικεφαλής τους ήταν κάποιος Θωμάς από το Άργος, τόπο καταγωγής και των υπόλοιπων ανδρών του συγκεκριμένου σώματος. Ο Άγγλος μονάρχης χρησιμοποίησε τους Έλληνες μισθοφόρους κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της Σκοτίας, το 1545. Ο Νούκιος ακολούθησε τον Θωμά και τους άνδρες του ως παρατηρητής και έδωσε μια περιγραφή της δράσης τους από πρώτο χέρι.

Από το Λονδίνο οι Έλληνες μισθοφόροι έφθασαν στις βορειοανατολικές επαρχίες της Αγγλίας. Στη συνέχεια εισήλθαν στη Σκοτία διασχίζοντας τον ποταμό Τουίντ και στρατοπέδευσαν κοντά σε ένα φρούριο που βρισκόταν στις όχθες του. Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για το κάστρο Νόρχαμ, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγγλοσκοτικούς πολέμους. Από την βάση τους, οι άνδρες του Θωμά πραγματοποιούσαν καθημερινά επιδρομές στην γύρω περιοχή, λεηλατώντας διάφορα χωριά και καταλαμβάνοντας ακόμα και κάποιες κωμοπόλεις. Από ό,τι φαίνεται δεν συμμετείχαν σε κάποια μεγάλη επιχείρηση εναντίον των Σκοτσέζων αλλά πήραν μέρος σε πολλές μάχες μικρότερης κλίμακας, κατά την διάρκεια των επιδρομών τους. Τελικά οι Σκοτσέζοι υπέκυψαν και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τον Ερρίκο Η΄. Ο Άγγλος βασιλιάς έμεινε ικανοποιημένος από την δράση των Ελλήνων μισθοφόρων και την επόμενη χρονιά, τo 1546, τους χρησιμοποίησε στο μέτωπο της Γαλλίας.

Οι Stradioti προέρχονταν από βαλκανικές χώρες που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή. Ως εκ τούτου επέλεγαν να υπηρετήσουν ηγεμόνες οι οποίοι είτε σκόπευαν να εκστρατεύσουν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είτε βρίσκονταν ήδη σε πόλεμο με αυτήν. Χιλιάδες Έλληνες Stradioti, για παράδειγμα, πολέμησαν υπό τη σημαία της Βενετίας, κατά τη διάρκεια των βενετοτουρκικών πολέμων. Απώτερος σκοπός τους ήταν η απελευθέρωση της χώρας τους. Κάτι τέτοιο όμως μάλλον δεν ισχύει στην περίπτωση του Θωμά και των ανδρών του. Οι Άγγλοι μονάρχες ουδέποτε έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον για τη διοργάνωση εκστρατείας εναντίον των Οθωμανών. Ειδικά ο Ερρίκος Η΄ είχε ήδη πολλά σοβαρά ζητήματα να σκεφτεί. Έχοντας υιοθετήσει τον Προτεσταντισμό, βρισκόταν σε μια ιστορική αντιπαράθεση με τον Πάπα της Ρώμης ενώ τα μέτωπα με τη Σκοτία και την Γαλλία παρέμεναν πάντα ανοιχτά. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν λοιπόν ο Ερρίκος Η΄ ήταν μια πολεμική περιπέτεια στην άλλη άκρη της Ευρώπης, με αβέβαιη έκβαση και αμφίβολο κέρδος. Ποιοι λόγοι οδήγησαν λοιπόν τον Θωμά και τους άνδρες του στα σύνορα Αγγλίας-Σκοτίας;

ο Ν Εγγονόπουλος το 1956 ζωγράφισε τον Μερκούριο Θωμά Μπούα που πιθανολογείται οτι είναι ο Θωμάς του Ερρίκου Η΄

Κατ’ αρχάς υπήρχε το θέμα του βιοπορισμού. Οι Stradioti ήταν μισθοφόροι και δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να ασκήσουν κάποιο διαφορετικό επάγγελμα. Παράλληλα όμως, οι πιθανοί εργοδότες που είχαν έχθρα με τους Οθωμανούς δεν ήταν πάντα διαθέσιμοι. Έτσι οι άνδρες του Θωμά δέχτηκαν όποια δουλειά έτυχε να τους προσφέρουν εκείνη την στιγμή, άσχετα με το πού και εναντίον ποιων έπρεπε να πολεμήσουν.

Stradioti - slpress.gr

Ένας επιπλέον λόγος για την εκστρατεία των Ελλήνων μισθοφόρων στη Σκοτία ήταν ίσως και η προσωπικότητα αυτών των ανδρών. Οι Stradioti ήταν άτομα με τυχοδιωκτικό χαρακτήρα, που επιδίωκαν τον κίνδυνο και την περιπέτεια. Αυτό αποδεικνύει εξάλλου και η επιλογή του μισθοφορικού επαγγέλματος ως βασικό μέσο βιοπορισμού. Μια ήσυχη, οικογενειακή ζωή πίσω στην πατρίδα θα ήταν αδιανόητη γι αυτούς, πόσω μάλλον από τη στιγμή που θα έπρεπε να ζήσουν υπό την κυριαρχία ενός ξένου κατακτητή.

 

 

 

 

 


 

6

Με τον όρο Δίκη των έξι ή Δίκη των εξ (καθαρεύουσα της εποχής) έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν από την Επαναστατική Επιτροπή που είχε αναλάβει την εξουσία με την επανάσταση του 1922 για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής εκστρατείας, κοινώς για την Μικρασιατική Καταστροφή: Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επί των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.

Η Δίκη των έξι: Τα εξιλαστήρια θύματα του Εθνικού Διχασμού

Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία δίκη των έξι δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα στην περιοχή του Γουδή. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την κορύφωση αλλά και τον επίλογο του Εθνικού Διχασμού.

Θεωρώντας ότι η Ελλάδα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Αγγλίας, η Γαλλία, η οποία είχε κυρίως οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή, αρχίζει να εκφράζει επίσημα πλέον την άποψη για αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών και προτείνει την «πολιτική» λύση για την αντιμετώπιση του Τουρκικού εθνικισμού. Παράλληλα στην Αγγλία οι εσωτερικές αντιδράσεις πλήθαιναν συνεχώς πιέζοντας για αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών. Επιπλέον οι επαφές του Κεμάλ με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία ήταν σταθερά αντίθετη στη στρατιωτική επέμβαση στη Μικρά Ασία, θεωρώντας την επεκτατικό πόλεμο υποκινούμενο από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιμετωπίστηκε καχύποπτα από τις μεγάλες δυνάμεις οι οποίες έπρεπε να σπεύσουν ώστε να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους.

Ολοκληρώνεται η Δίκη των Εξι - ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1920 - 100 Χρόνια Κ

Έτσι η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 και η επαναφορά του Βασιλέως Κωνσταντίνου έδωσαν απλώς την ευκαιρία στις Δυνάμεις, και κυρίως στη Γαλλία και στην Ιταλία, να εκδηλώσουν ανοιχτά την αντίθεσή τους απέναντι στην Ελλάδα και προσεγγίζουν την Κεμαλική Τουρκία. Τον Φεβρουάριο του 1921 συγκαλείτε στο Λονδίνο Διασυμμαχική Συνδιάσκεψη στην οποία συμμετέχουν και εκπρόσωποι του Κεμαλικού καθεστώτος έπειτα από υπόδειξη της Ιταλίας, ώστε να αποφασιστεί από τους συμμάχους το μέλλον του μετώπου της Ανατολής. Η συμμετοχή των εκπροσώπων του Κεμαλικού Καθεστώτος σημαίνει πλέον ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις αναγνωρίζουν και επίσημα το καθεστώς Κεμάλ.

Οι συζητήσεις κατέληξαν σε διπλωματικό αδιέξοδο λόγω των υπερβολικών και παράλογων απαιτήσεων του Κεμάλ ο οποίος είχε ενδυναμωθεί οικονομικά και διπλωματικά από την υποστήριξη των Μπολσεβίκων, των Γάλλων και των Ιταλών. Παρόλο που η Ελληνική κυβέρνηση συμμετείχε στη συνδιάσκεψη με σκοπό να τερματίσει τον πόλεμο και να προσαρτήσει όσα εδάφη μπορεί αναίμακτα, οι παράλογες απαιτήσεις του Κεμάλ καθώς και η διαμήνυση από πλευράς Γαλλίας και Αγγλίας ότι αν ο Ελληνικός στρατός υποχωρούσε δεν θα μεσολαβούσαν για την ορθή μεταχείριση των Ελλήνων οι οποίοι θα έμεναν απροστάτευτοι στα Βάθη της Τουρκίας, αναγκάζουν την Ελληνική κυβέρνηση να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις.

Δίκη των έξι: «Εις θάνατον» το 1922 οι υπεύθυνοι της Μικρασιατικής Καταστροφής, «αθώοι» το 2010 | Έθνος

Μετά τα δραματικά γεγονότα που διάφορες πλευρές ακόμη εκφράζουν κατά το δοκούν τις πραγματικές ευθύνες οι ‘εξι κρίθηκαν ένοχοι για εσχάτη προδοσία. Μια μάλλον άγνωστη όμως πτυχή των γεγονότων εκείνων, που θέτει πληθώρα ακόμα ερωτηματικών για το κατά πόσο εκτελέστηκαν οι πραγματικοί ένοχοι, είναι η περίπτωση του Πρίγκιπα Ανδρέα. Ο «Βασιλόπαις», όπως επιθυμούσε να τον αποκαλούν, είχε πάρει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως υποστράτηγος, διοικώντας την ΧΙΙ Μεραρχία και στη συνέχεια προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε τη διοίκηση του Β’ Σώματος Στρατού. Από το σημείο όμως αυτό και μετά αρχίζουν τα προβλήματα.

Ο Πρίγκιπας ήρθε σε ρήξη με τους επιτελείς του, όταν ο αρχιστράτηγος Παπούλας διέταξε το Β’ Σώμα Στρατού να προχωρήσει κι εκείνος κράτησε το Σώμα στάσιμο για 12 ημέρες, μη εκτελώντας τη διαταγή, γιατί θεωρούσε ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Παρόλα αυτά η οριστική ρήξη, που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, ήρθε όταν ο Παπούλας, αναμένοντας επίθεση εναντίον του Γ’ Σώματος και σχεδιάζοντας να αιφνιδιάσει τον Κεμάλ με ταυτόχρονη επίθεση των δύο άλλων Σωμάτων, διέταξε τον Ανδρέα να κινηθεί. Όμως εκείνος είχε πάλι τη δική του άποψη. Μετακίνησε το Σώμα του πίσω από το Γ’ Σώμα, αφήνοντας τελείως ακάλυπτο το Α’ Σώμα, που έπαθε πανωλεθρία.

Κατόπιν τούτου ο Πρίγκιπας αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Τρικούπη. Ήταν όμως πολύ αργά. Τέσσερις μέρες μετά την εκτέλεση των έξι ωστόσο, έγινε η δίκη του «Βασιλόπαιδος», που ολοκληρώθηκε αυθημερόν. Το Στρατοδικείο τον έκρινε ένοχο παμψηφεί, αναγνωρίζοντάς του όμως ελαφρυντικά λόγω απειρίας. Καταδικάστηκε σε καθαίρεση και ισόβια εξορία.

Η πολύκροτη δίκη των εξ μέσα από τις δύο εκπομπές της Μηχανής του Χρόνου.

 

1ο Μέρος

 

2ο Μέρος

 

 

 


 

ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Δεν θα αμφισβητήσουμε την επιθυμία σου, να θέλεις να μένεις μόνος ή μόνη, σε ανάλογες φάσεις της ζωής σου. Εξάλλου, μία τέτοια ανάγκη, ορισμένες φορές, μας αποφορτίζει και μας ξεκουράζει από τις κατά καιρούς έντονες κοινωνικές δραστηριότητες στις οποίες τυχαίνει να συμμετέχουμε.

Ωστόσο, αν θες να ζήσεις τη ζωή «με το κουτάλι», και να ακούσεις πολλές φορές την ευχή «να τα εκατοστήσεις», πρόσεξε, γιατί, σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Brighman Young στη Γιούτα, η μοναξιά και η αντικοινωνικότητα θέτουν όρια στο προσδόκιμο της ζωής μας.

Ειδικότερα, η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου, εξέτασε διάφορες μελέτες σχετικά με το πώς η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση μπορούν να επηρεάσουν τη διάρκεια της ζωής μας, ανατρέχοντας σε αντίστοιχες παρελθοντικές μελέτες οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε διάρκεια 35 χρόνων.

9626978274101996889Τα στοιχεία από 3 εκατομμύρια συμμετέχοντες, έδειξαν ότι, κατά μέσο όρο, η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο του πρόωρου θανάτου από 26 έως και 32%.

Η επικεφαλής της μελέτης, Julianne Holt-Lunstad, όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου, δηλώνει: «Θα πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις πιο σοβαρά. Τα αποτελέσματα αυτά είναι συγκρίσιμα με την παχυσαρκία, κάτι που σημαίνει ότι η δημόσια υγεία δέχεται πολύ σοβαρό πλήγμα».

Ο νεότερος πληθυσμός φλερτάρει με την μοναξιά

Η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν γίνεται από επιλογή, είναι μία δύσκολη εμπειρία, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Υπάρχουν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες, αν και οι άνθρωποι περιβάλλονται από άλλους ανθρώπους, νιώθουν μόνοι, ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή συντροφιά.

Το δυσάρεστο αποτέλεσμα της έρευνας ήταν ότι, αν και ο ηλικιωμένος πληθυσμός είναι πιο πιθανό να είναι μόνος, και να παρουσιάζει υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας, αυτή η νέα μελέτη φέρνει στο προσκήνιο το γεγονός ότι ο νεότερος πληθυσμός φλερτάρει ολοένα περισσότερο με τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, με αποτέλεσμα τα ποσοστά του κινδύνου θνησιμότητας να αυξάνονται στην ηλικιακή κλίμακα των 65 και κάτω.

Ο Tim Smith, ένας εκ των συγγραφέων, συμπληρώνει: «Με τη μοναξιά σε άνοδο, προβλέπεται μια πιθανή επιδημία μοναξιάς στο μέλλον»

9626978308461735257

Η μοναξιά δεν είναι πάντα ωραία

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο Psychological Science, επισημαίνει ότι οι παράγοντες οι οποίοι μετρήθηκαν ήταν η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των συμμετεχόντων, η ηλικία, το φύλο, και οι προϋπάρχουσες συνθήκες υγιεινής.

Εν κατακλείδι, η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων παρουσιάζει περισσότερους κινδύνους συγκριτικά με όλα τα ανωτέρω, ενώ η ύπαρξη κοινωνικών σχέσεων στη ζωή του ανθρώπου, παρέχουν μια θετική επίδραση στη ζωή του.

«Στην ουσία, η μελέτη δείχνει ότι, όσο έχουμε θετική ψυχολογία με τον κόσμο, τόσο σε καλύτερη θέση θα βρισκόμαστε να λειτουργήσουμε όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και σωματικά», προσθέτει ο Tim Smith.

Τι λες για μια μπύρα στο παγκάκι της γειτονιάς;

Μπορούμε να σκεφτούμε ένα σωρό αιτίες για την κοινωνική απομόνωση, η οποία σύμφωνα με τους ειδικούς όλο και αυξάνεται.όμως όλοι βλέπουμε ότι πολλά κεφάλια στην καθημερινότητα είναι σκυμμένα προς μία μεγάλη οθόνη, συμμετέχοντας επιπόλαια σε ένα νευρωτικό chat, με wannabe διαδικτυακούς φίλους.

Από την άλλη, δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως ίσως οι κοινωνικο-οικονομικές φουρτούνες της χώρας προβληματίζουν πολλούς από εμάς, με αποτέλεσμα, αυτή η σκυθρωπή διάθεση να γίνεται εν τέλει και ο μόνιμος σύντροφός μας.

9626978158137879897

Δυο λόγια να ανταλλάξουμε

Η «επιδημία μοναξιάς» δεν βρίσκεται και τόσο μακριά μας.

Ίσως να ήταν καλή ιδέα, σήμερα ή αύριο, να μη χρειαστεί να το σκεφτούμε για να ανοίξουμε τις καρδιές μας σε έναν άγνωστο ή σε κάποιον γνωστό, καθήμενοι στο παγκάκι της γειτονιάς.

Με λίγα λόγια αγαπηθείτε, φιληθείτε και κάντε παρέα με όλο τον κόσμο, γιατί μπορεί και να χανόμαστε… Και είναι καλό να έχουμε κάποιον για συντροφιά, για να μας βγάζει από τα αδιέξοδά μας.

 

 

 


 

Υπάρχει το άγιο δισκοπότηρο; Και αν ναι, που μπορει να βρίσκεται;

Για  χιλιάδες χρόνια υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν ένα από τα πιο ιερά αντικείμενα στην ιστορία της ανθρωπότητας, και ίσως ο μύθος του να οδηγεί όσους το αναζητούν σε πραγματικές τοποθεσίες. Οι μύθοι για το άγιο δισκοπότηρο έχουν ξεκινήσει εδώ και πολλούς αιώνες. Αρκετός κόσμος μάλιστα αναρωτιέται αν υπάρχει, τότε που θα μπορούσε να είναι κρυμμένο;

Το άγιο δισκοπότηρο μεγάλωνε με το πέρασμα των χρόνων τον μύθο του, στον οποίο αναμειγνύονται ιστορικά γεγονότα με θρησκευτικές πεποιθήσεις, και ακόμα και θεωρίες συνωμοσίας, αφού αμέτρητες αποστολές έχουν βαλθεί κατά καιρούς να το ανασύρουν από τη λήθη, από τους Ναΐτες Ιππότες και τους Ναζί μέχρι και τον… Ιντιάνα Τζόουνς

Υπάρχει το άγιο δισκοπότηρο; Τι ήταν;

Ενώ υπάρχουν θεωρίες που αναφέρουν πως το άγιο δισκοπότηρο δεν ήταν παρά οι απόγονοι του Ιησού, η θεωρία που επικρατεί είναι πως όντως το κύπελλο αυτό ήταν ένα πραγματικό αντικείμενο που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η ερώτηση όμως είναι που βρίσκεται.

svg%3E

Δυστυχώς φαίνεται πως σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ειδικότερα από την στιγμή που δεν γνωρίζουμε καν τι ήταν στην πραγματικότητα το άγιο δισκοπότηρο. Το αρχαίο αντικείμενο έχει περιγραφεί ανά τους αιώνες ως κύπελλο, πιάτο, δισκοπότηρο, χρυσό μπολ, πιατέλα, ασημένια λεκάνη, και γενικότερα ως αντικείμενο με θαυματουργές ιδιότητες.

Μερικοί περιγράφουν πως το κύπελλο αυτό χρησιμοποιήθηκε ώστε να μαζέψουν το αίμα και τον ιδρώτα του Ιησού κατά την διάρκεια της σταύρωσης του. Συχνότερα όμως συνδέεται άρρηκτα με το δισκοπότηρο που χρησιμοποίησε για το κρασί στον τελευταίο Δείπνο. Ανά τους αιώνες υπάρχουν αντικείμενα που κάποιοι υποστήριξαν πως είναι το Άγιο δισκοπότηρο. Έτσι υπάρχουν κάποιες τοποθεσίες, που αν υπήρξε ποτέ, θα μπορούσαν να το κρατούν καλά φυλαγμένο. Οπότε που θα μπορούσε να βρίσκεται το Άγιο δισκοπότηρο;

Που βρίσκεται το άγιο Δισκοπότηρο; 

Το ιερό κύπελλο του Καθεδρικού της Βαλένθια

Το κύπελλο του Καθεδρικού ναού της Βαλένθια φυλάσσεται στο χρυσό παρεκκλήσι πίσω από γυαλί, όμως δεν μοιάζει με τίποτα σαν ένα αντικείμενο του 1ου μ.χ αιώνα. Το ιερό σημείο του δισκοπότηρου είναι το κύππελο στην κορυφή που είναι φτιαγμένο από βαθυκόκκινο αχάτη. Η βάση, τα χερούλια καθώς και τα κοσμήματα προστέθηκαν αιώνες αργότερα μετά την μερική καταστροφή του από κάποια μεσαιωνική πυρκαγιά.

svg%3E
Το άγιο δισκοπότηρο στον Καθεδρικό Ναό της Valencia

Σύμφωνα με την θεωρία το κύπελλο χρησιμοποιήθηκε από τον Ιησού στον τελευταίο δείπνο και ταξίδεψε μαζί με τον άγιο Πέτρο στην Ρώμη. Λίγο καιρό αργότερα μεταφέρθηκε στην Ισπανία από ένα στρατιώτη του Βατικανού, όπου και τοποθετήθηκε στον Καθεδρικό της Βαλένθια. Η θεωρία αυτή ίσως βασίζεται σε αρχαιολογικά στοιχεία και όχι σε φανταστικές εξιστορήσεις, αφού το κύπελλο χρονολογείται στον 3 π.χ έως τον 2 αιώνα μ.χ και κατασκευάστηκε στην Μέση ανατολή.

Έτσι είναι πολύ πιθανό να ήταν στην κατοχή του Ιησού και των μαθητών του. Πριν φτάσει στον Καθεδρικό ναό της Βαλένθια όμως, έμεινε για λίγο στο αρχαίο μοναστήρι του San Juan de la Peña

Το Βασιλικό μοναστήρι  του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου – Ισπανία

Το μοναστήρι  του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου χτίστηκε μεταξύ του 920 και του 1190, και μοιάζει με φρούριο, όντας ένα από τα πιο ασφαλή σημεία για να αποθηκευτούν κειμήλια για πάνω από μία χιλιετία.

svg%3E
Το μοναστήρι  του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Ισπανία

Η ιστορία αναφέρει πως ο Ρωμαίος στρατιώτης που είχε στην κατοχή του το άγιο δισκοπότηρο το μετέφερε στην ισπανία, όπου και το έκρυψε στο μοναστήρι προκειμένου να το προφυλάξει από μία μαυριτανική εισβολή. Μία άλλη σχολή σκέψης όμως,  που σχετίζεται με την τοποθεσία του Άγιου δισκοπότηρου αναφέρει πως οι ιστορίες πηγάζουν από λογοτεχνικές αναφορές όπως τις ιστορίες του Βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης.

Η πρώτη λογοτεχνική αναφορά σχετικά με το άγιο δισκοπότηρο έγινε από τον ποιητή Κρετιέν ντε Τρουά στα τέλη του 12ου Αιώνα. Όμως συνδέθηκε με τον Χριστιανισμό από ένα μεταγενέστερο μύθο του Ρομπέρ ντε Μπορόν, που επικεντρώνεται στον Ιωσήφ της Αριμαθαίας. Εκείνος λέγεται πως ήταν ο μαθητής που συνέλεξε το αίμα και τον ιδρώτα του Ιησού πάνω στον σταυρό, πριν ενταφιαστεί.

svg%3E

Αυτή είναι και η ιστορία που συνέδεσε το άγιο δισκοπότηρο με το κύπελλο του τελευταίου δείπνου, όπου σύμφωνα με το θρύλο ο Ιωσήφ μετέφερε στο Glastonbury, όπου και ίδρυσε την πρώτη  Χριστιανική Εκκλησία της Βρετανίας. Ο θρύλος του Ντε μπορόν ενσωματώθηκε σε αυτούς του Αρθούρου, αφού οι ιππότες της στρογγυλής τραπέζης αναπτύχθηκαν στον θρύλο του τραπεζιού που έφτιαξε ο Ιωσήφ προς τιμήν του τελευταίου δείπνου.

Ο θρύλος συνεχίζει αναφέροντας πως ο Ιωσήφ μετέπειτα έκρυψε το άγιο δισκοπότηρο σε ένα μυστικό μέρος στο Chalice Well, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει το πηγάδι του δισκοπότηρου, που βρίσκεται στους πρόποδες του Glastonbury Tor, του λόφου του Glastonbury. Μερικοί πιστεύουν πως το κόκκινο χρώμα του νερού που αναβλύζει από το πηγάδι αυτό, αντιπροσωπεύει το αίμα του Ιησού ή τα σκουριασμένα καρφιά που χρησιμοποιήθηκαν στην σταύρωσή του.

svg%3E
Το πηγάδι του Δισκοπότηρου – Glastonbury, Σκωτία

Το πηγάδι του Δισκοπότηρου – Glastonbury, Σκωτία

Κατά την διάρκεια του μεσαίωνα ο μύθος και η πραγματικότητα άρχισαν να συγχωνεύονται καθώς το άγιοδισκοπότηρο εμφανιζόταν συνεχώς ως πραγματικό και ιστορικό γεγονός. Σήμερα το Glastonbury είναι γεμάτο μύθους. Αρκετοί θεωρούν πως το ίδιο το Tor είναι η μυθική Άβαλον και το σημείο ταφής του Βασιλιά Αρθούρου και της Γκουίνεβιρ. Πολλοί Αρχαιολόγοι όμως αναφέρουν πως αυτός ο ισχυρισμός κατασκευάστηκε από τους μοναχούς του  Αβαείου κατά τον 12ο αιώνα μετά από μία οικονομική κρίση.

svg%3E

Το άγιο δισκοπότηρο και η αναζήτησή του εμπλέκονται έτσι στους θρύλους του Αρθούρου που αναφέρουν ότι ήρωες όπως ο Λάνσελοτ ταξίδεψαν την Βρετανία ώστε να ανακαλύψουν το ιερό κύπελλο και ένα μυστηριώδες κάστρο. Το κάστρο του δισκοπότηρου σε αυτές τις ιστορίες είναι εντελώς μυθολογικό, όμως ενέπνευσε τις φήμες σχετικά με πραγματικές τοποθεσίες που θα μπορούσαν να κρύβουν το άγιο δισκοπότηρο. Μία από αυτές είναι το κάστρο του Μονσεγκύρ που είναι πιά μία σειρά από πανέμορφα χαλάσματα στα βουνά της Γαλλίας.

Κάστρο του Μονσεγκύρ – Γαλλία

Τα χαλάσματα του κάστρου του Μονσεγκύρ βρίσκονται στο σημείο του φρουρίου που χτίστηκε τον 13ο αιώνα και ήταν κάποτε το κέντρο της Εκκλησίας του Καθαρισμού, μιας χριστιανικής σέχτας των καθαρών ή Αλβιγινων. Η θρησκευτική σέκτα βασιζόταν στις χριστιανικές ρίζες, αλλά με στοιχεία που προέρχονταν από τον Γνωστικισμό. Αυτό το κάστρο λέγεται πως διατηρούσε στο εσωτερικό του διάφορους αρχαίους θησαυρούς, και μέσα σε αυτούς βρισκόταν το άγιο δισκοπότηρο. Το κάστρο του Μονσεγκύρ θεωρείται πως ήταν το κάστρο του δισκοπότηρου στο επικό βιβλίο Parzival, όπου το δισκοπότηρο κλάπηκε από το κάστρο όταν αυτό κατακτήθηκε από τον Βασιλικό στρατό των Γάλλων.

svg%3E
Κάστρο του Μονσεγκύρ – Γαλλία

Οι μεσαιωνικοί θρύλοι του Ιωσήφ και του Αρθούρου συσχετίστηκαν επίσης με τους μυστηριώδεις Ναΐτες Ιππότες, την αρχαία θρησκευτική ομάδα που θεωρούνται οι φρουροί του άγιου δισκοπότηρου.

Οι Ναΐτες Ιππότες σχηματίστηκαν το 1120 ως μία ομάδα μοναχών στην Ιερουσαλήμ, με κέντρο τον Ναό του Σολομώντα, κοντά στο σημείο ταφής του Ιησού. Λέγεται πως οι Ναΐτες έσκαβαν γύρω από τον ναό αναζητώντας ιερά αντικείμενα, έτσι μία θεωρία αναφέρει πως με αυτό τον τρόπο ανακάλυψαν το άγιο δισκοπότηρο. Στην συνέχεια το μετέφεραν στην Βρετανία όπου και καταδιώχθηκαν από την 1η σταυροφορία, καταλήγοντας να το κρύβουν σε διάφορες μυστικές περιοχές της Ευρώπης και της βόρειας Αμερικής.

svg%3E

Το μυστήριο γύρω από τους Ναΐτες ιππότες που κρατούσε για χρόνια ήταν η κατάλληλη αφορμή για τους αναζητητές του άγιου δισκοπότηρου, και σύντομα ξέσπασαν φήμες, θρύλοι, ιστορίες και συνωμοσίες. Μερικοί πιστεύουν πως οι Ναΐτες άφησαν επίτηδες τον θρύλο να εξελίσσεται, προωθώντας  τον ή γράφοντας ιστορίες σχετικές με το άγιο δισκοπότηρο και την αναζήτησή του.

Μετά την περίοδο της Αναγέννησης οι θρύλοι για το δισκοπότηρο έσβησαν προσωρινά. Ο μύθος του όμως επανήλθε στην όπερα του Βάγκνερ με τίτλο Parsifal το 1882, δίνοντας χώρο για νέα αναζήτηση του ιερού κειμηλίου στην πιο σύγχρονη εποχή. Λέγεται μάλιστα πως το άγιο δισκοπότηρο αναζητήθηκε ακόμα και από τους Ναζί, ενώ ο θρύλος πήρε φωτιά όταν ο Νταν Μπράουν έγραψε το Best seller του “Ο Κώδικας Ντα βίντσι”, που όμως επηρεάστηκε βαθιά από το βιβλίο “Holy Blood, Holy Grail” του 1982.

Ο Κώδικας Ντα Βίντσι ενίσχυσε τον μύθο πως οι Ναΐτες ιππότες έκρυβαν το άγιο δισκοπότηρο κάτω από το παρεκκλήσι του Ρόσλιν στην Σκωτία. Σε αυτή την θεωρία όμως το άγιο δισκοπότηρο μεταφράζεται ως η σωρός της Μαρίας Μαγδαληνής που στο σύμπαν του Dan Brown ήταν η κρυφή σύζυγος του Ιησού. Έτσι το μεγάλο μυστικό ήταν οι βασιλικοί απόγονοι του Θεανθρώπου.

Παρεκκλήσι του Ρόσλιν – Σκωτία 

Το μικροσκοπικό παρεκκλήσι του Ρόσλιν που χτίστηκε τον 15ο Αιώνα είναι ένα κομβικό σημείο ενδιαφέροντος για τους λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας, και όσους μελετούν τον Εσωτερισμό και τον Αποκρυφισμό. Έχει συνδεθεί με τους Ναΐτες Ιππότες, τους Τέκτονες αλλά και τους Ιλλουμινάτι. Αυτό συνέβη κυρίως γιατί το εσωτερικό του είναι γεμάτο από μυστήρια και παράξενα γλυπτά που ποικίλουν από Σκανδιναβικές παγανιστικές φιγούρες, σε χριστιανικές εικόνες αλλά και την σφραγίδα των Ναϊτών Ιπποτών. Αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν το εσωτερικό του ένα από τα πιο παράξενα της Ευρώπης.

svg%3E
Παρεκκλήσι του Ρόσλιν – Σκωτία 

Ο μύθος αναφέρει πως μία ομάδα από Ναΐτες συγκεντρώθηκαν στην Σκωτία με τον θησαυρό, και έκρυψαν τον χρυσό και τα ιερά κειμήλια (με το άγιο δισκοπότηρο να βρίσκεται ανάμεσά τους) σε διάφορες τοποθεσίες. Μία από αυτές ήταν ο θόλος στο παρεκκλήσι του Ρόσλιν. Αν και αυτή η θεωρία έχει απομυθοποιηθεί από σκεπτικιστές, παραμένει ο κεντρικός θρύλος για το Άγιο δισκοπότηρο μέχρι και σήμερα.

Κάποιος που αναζητά το άγιο δισκοπότηρο όμως αξίζει να αναρωτηθεί: Μήπως οι Ναΐτες Ιππότες δεν ανακάλυψαν ποτέ το ιερό κύπελλο στην Ιερουσαλήμ; Αυτή η πιθανότητα δεν είναι ελκυστική για τους θρύλους που αναπτύχθηκαν, όμως αν έγινε έτσι, ίσως το άγιο δισκοπότηρο να βρίσκεται θαμμένο κάπου στα δαιδαλώδη τούνελ και τους υπονόμους που απλώνονται κάτω από την ιερή πόλη.

Τούνελ δυτικού τείχους – Ιερουσαλήμ

Ένα από αυτά τα αρχαία τούνελ που χτίστηκαν πάνω από 2000 χρόνια πριν ώστε να στηρίξουν το ύψος του δυτικού τείχους που περικυκλώνει το Όρος του ναού εξερευνήθηκε μόλις τον 19ο Αιώνα. Μάλιστα οι Αρχαιολόγοι ακόμη και σήμερα πραγματοποιούν ανασκαφές κάτω από το τείχος και έχουν ανακαλύψει αρκετά αρχαία αντικείμενα. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως  κάτω από το όρος βρίσκεται θαμμένη η κιβωτός της διαθήκης, και ίσως και το άγιο δισκοπότηρο.

svg%3E
Τούνελ δυτικού τείχους – Ιερουσαλήμ

Το σίγουρο είναι πως ακόμα και αν το άγιο δισκοπότηρο βρίσκεται εκεί έξω σε κάποια τοποθεσία, ίσως κανείς να μην μπορέσει να αποδείξει πως όντως είναι το ιερότερο κειμήλιο στην ιστορία. Αυτή είναι εξάλλου η ομορφιά μίας τέτοιας αναζήτησης. Όσο μεγαλώνει ο θρύλος για το άγιο δισκοπότηρο, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα το αναζητούν..

 

 

 


 

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Το Βενέρα 7 (ρωσ. Венера-7) ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο του προγράμματος Βενέρα, που είχε σαν στόχο την εξερεύνηση της Αφροδίτης. Είναι το πρώτο σκάφος που έφτασε στην επιφάνεια της και ταυτόχρονα το πρώτο στην ιστορία που προσεδαφίστηκε επιτυχώς σε άλλο πλανήτη και κατάφερε να μεταδώσει σήμα πίσω στην Γη.

Ο πρώτος πλανήτης που θα εποικίσουμε δεν θα είναι ο Άρης
Αποστολή

Εκτοξεύτηκε στις 17 Αυγούστου 1970 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Το σκάφος αποτελούνταν από δύο διακριτά τμήματα: τον φορέα τύπου 3MV, χάρη στον οποίο πραγματοποιήθηκε το διαπλανητικό ταξίδι, καθώς και την κάψουλα προσεδάφισης. Στις 15 Δεκεμβρίου 1970 το σκάφος μπήκε στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης. Στα πρώτα στάδια της καθόδου ο φορέας 3ΜV παρέμεινε συνδεδεμένος με την κάψουλα, προκειμένου να την ψύχει για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Η κάψουλα προσεδαφίστηκε (5°S 351°E) αλλά φάνηκε να σιγεί αμέσως μετά την πρόσκρουσή της στην επιφάνεια.Τελικά αποδείχθηκε ότι συνέχισε να μεταδίδει αδύναμο σήμα για 23 λεπτά μετά την προσεδάφιση. Πιθανότατα αναποδογύρισε όταν έφτασε στο έδαφος, με συνέπεια η κεραία του να μην είναι στραμμένη σωστά. Το Βενέρα 7 μετέδωσε δεδομένα σχετικά με την πίεση και την θερμοκρασία που επικρατεί, δείχνοντας ότι η πρώτη ανέρχεται στους 475 βαθμούς Κελσίου και η δεύτερη είναι΄στην επιφάνεια περίπου 90 φορές μεγαλύτερη από την γήινη.

Το Βενέρα 9 , πέντε χρόνια μετά το 1975 ακολουθώντας τα πρότυπα του προγράμματος εισήλθε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη και προσεδαφίσυηκε ομαλά στέλνωντας για πρώτη φορά εικόνες απο την κόλαση της επιφάνειας ως ότου να διαλυθεί το μεταλλικό περίβλημα μετά απο περίπου 2 ώρες

15 Δεκεμβρίου. Οι Ρώσοι φτάνουν στην Αφροδίτη, στην δίδυμη κόλαση της γης. - Youropia.gr

Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος σε απόσταση απο τον Ήλιο πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος. Ο πλανήτης Αφροδίτη, όταν τον παρατηρούμε με γυμνό μάτι είναι το πιο λαμπερό αντικείμενο στον ουρανό μετά απο τον Ήλιο και τη Σελήνη.

Ιστορία

Η Αφροδίτη ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους, καθώς είναι εύκολα ορατή στον ουρανό. Ονομάζονταν επίσης Εωσφόρος (“αυτός που φέρνει το φως”) το πρωί και Έσπερος το δειλινό. Η σύγχρονη ονομασία της είναι αντίστοιχα Αυγερινός και Αποσπερίτης. H θεά Αφροδίτη κατά τη μυθολογία ήταν η προσωποποίηση της ομορφιάς και προστάτιδα του έρωτα. Ο πλανήτης Αφροδίτη, όταν τον παρατηρούμε με γυμνό μάτι είναι το πιο λαμπερό αντικείμενο στον ουρανό μετά απο τον Ήλιο και τη Σελήνη. Έτσι είναι προφανής ο λόγος που δόθηκε το όνομα της πιο λαμπερής θεάς στο συγκεκριμένο πλανήτη.

Η Αφροδίτη έχει μάζα 4,87·1024 kg (0,83 αυτής της Γης και έκτη στο Ηλιακό Σύστημα). Η μέση πυκνότητά της είναι 5243 kg/m3. Η διάμετρός της είναι 12104 km, 0,95 της διαμέτρου της γης. Για το λόγο αυτό, της ομοιότητας σε μάζα και μέγεθος, χαρακτηρίζεται μερικές φορές και αδελφός πλανήτης της Γης.
Η πρώτη διαστημική αποστολή που μετέδωσε φωτογραφίες από άλλο πλανήτη ήταν Σοβιετική. Οι προσπάθειες του "Βενέρα" για την εξερεύνηση της Αφροδίτης - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η ατμόσφαιρα αποτελείται κατά 96% απο διοξείδιο του άνθρακα και ένα μικρό ποσοστό αζώτου. Το βασικό συστατικό των νεφώσεων πάνω από το στρώμα του διοξειδίου του άνθρακα είναι θειικό οξύ. Αυτά τα δύο αέρια συνδυασμένα στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης συντηρούν ένα έντονο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Οι πρώτες εικόνες της νυχτερινής Αφροδίτης

Για αυτό το λόγο, η Αφροδίτη έχει μια μέση επιφανειακή θερμοκρασία που διατηρείται σχεδόν σταθερή περίπου στους 460 oC (αρκετή για να λιώσει ένα κομμάτι μόλυβδο). Η πίεση στην επιφάνεια της Αφροδίτης είναι περίπου 90 ατμόσφαιρες. Μια τέτοια πυκνή ατμόσφαιρα προκαλεί έντονη διάθλαση στο ηλιακό φως, και κάποιος παρατηρητής στην επιφάνεια του πλανήτη θα έβλεπε τα αντικείμενα καμπυλωμένα.

 


 

ΤΑΥΡΟΜΕΝΙΟΝ ( Taormina ) . H πρώτη και αρχαιότερη Ελληνική αποικία στην Σικελία

Ταορμίνα, ο πρώτος Ελληνικός οικισμός στη Σικελία

Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Σικελίας. Αποτελεί κωμόπολη της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσηνίας. Με έκταση 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 11.000 κατοίκων, θεωρείται ο πιο δημοφιλής προορισμός της Σικελίας.

Η Ταορμίνα είναι μια μικρή πόλη αλλά εντυπωσιακά όμορφη με πλούσια ιστορία. Την υψηλότερη θερμοκρασία την σημειώνει τον μήνα Αύγουστο με 31,2 βαθμούς Κελσίου. Την χαμηλότερη τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, με την θερμοκρασία να φτάνει τους 7,9 βαθμούς.

Εδώ οι καλοί χάρτες: Σικελία
Εδώ οι καλοί χάρτες: Σικελία (πηγή: bestofsicily.com)

Η τοποθεσία της παλιάς πόλης είναι περίπου 250 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Ένας απότομος βράχος υψώνεται περίπου 150 μέτρα ψηλότερα. Αυτή είναι η πιθανή τοποθεσία της αρχαίας ακρόπολης της πόλης και ήταν μια δυσπρόσιτη θέση όπως αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς.

Το κορυφαίο αξιοθέατο της πόλης είναι το περίφημο Αρχαίο Ελληνικό θέατρο της. Ονομάζεται Teatro Greco και χρονολογείται από τον 3ο π.Χ. αιώνα. Βρίσκεται σε μια πανέμορφη τοποθεσία περίπου 600 μέτρα από το κέντρο της πόλης. Αν και έχει χάσει αρκετά τον χαρακτήρα του εξαιτίας των ρωμαϊκών παρεμβάσεων παραμένει ακόμα και στις μέρες μας εντυπωσιακό.

Η Ταορμίνα όπως φαίνεται από το νορμανδικό κάστρο (πηγή: wikipedia)
Η Ταορμίνα όπως φαίνεται από το νορμανδικό κάστρο (πηγή: wikipedia)

Αρκετά τμήματα του είναι κατασκευασμένα από τούβλο. Η διάμετρος του είναι 109 μέτρα και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αρχαίο θέατρο στην Σικελία. Στις μέρες μας χρησιμοποιείται για συναυλίες και διάφορες εκδηλώσεις.

Η σκηνή βρίσκεται ψηλότερα από το επίπεδο της ορχήστρας και μάλιστα η διακοσμημένη πλατφόρμα της σκηνής είναι τόσο υψηλή όπου οι πλευρές τις, ακουμπούν τις κορυφαίες σειρές καθισμάτων και δημιουργούν έναν κλειστό χώρο.

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο, στα ιταλικά Teatro antico di Taormina (πηγή: wikipedia)
Το αρχαίο ελληνικό θέατρο, στα ιταλικά Teatro antico di Taormina (πηγή: wikipedia)

Μια βόλτα στην Corso Umberto, τον πιο κεντρικό πεζόδροµο της πόλης είναι απαραίτητη. Αποτελεί ένα μίγμα των κομψών και αναγεννησιακών παλατιών.

Στην Piazza IX Aprile μπορούμε να θαυμάσουμε την πανοραμική θέα στην Αίτνα. Ο ναός του San Giuseppe στην πλατεία εντυπωσιάζει τους επισκέπτες. Το φωτεινό εσωτερικό του είναι διακοσμημένο και τόσο λευκό που μοιάζει σαν ένα παγωμένο κέικ.

Piazza IX Aprile, η κεντρική πλατεία της Ταορμίνα (πηγή: wikipedia)
Piazza IX Aprile, η κεντρική πλατεία της Ταορμίνα (πηγή: wikipedia)

Ο Torre dell’Orologio (Πύργος του Ρολογιού) στα δυτικά της πόλης χρονολογείτε από τον 12ο αιώνα ενώ κατά μήκος της Corso Umberto παρατηρούμε τα παλάτια που αποτυπώνουν την επιρροή της Αναγέννησης.

Οι φημισμένοι κήποι Villa Comunale, είναι ένας παράδεισος από εξωτικά φυτά και λουλούδια. Μάλιστα κρύβουν και μια ιστορία. Τους έφτιαξε η Lady Florence Trevelyan, στα τέλη του 1800. Της είχαν προτείνει να εγκαταλείψει την Αγγλία όταν αποκαλύφθηκε ο δεσμός που είχε µε τον μελλοντικό βασιλιά Εδουάρδο VII.

Villa comunale di Taormina (πηγή: wikicommons/Davide Mauro)
Villa comunale di Taormina (πηγή: wikicommons/Davide Mauro)

Κοντά στη πόλη, στα 54 χιλιόμετρα, βρίσκεται ένα από τα διάσημα αξιοθέατα της Σικελίας. Η Αίτνα, το μεγαλύτερο και υψηλότερο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης.

Φωτογραφία της έκρηξης του ηφαιστείου της Αίτνας το 2002 από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (πηγή: wikipedia)

Η κουζίνα της Ταορμίνα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο ψάρι και στα λαχανικά. Η διάσημη caponata, η τηγανιτή μελιτζάνα με γλυκόξινη σάλτσα ντομάτες, κάππαρη και ελιές βρίσκεται τις περισσότερες φορές στα τραπέζια των κατοίκων της πόλης.

Σύντομη ιστορία της πόλης

Η περιοχή στο παρελθόν είχε γηγενείς πληθυσμούς πριν από την έλευση των Ελλήνων αποίκων τον 8ο αιώνα π.Χ.. Οι άποικοι είχαν έρθει σύμφωνα με πηγές από την Χαλκίδα. Οι περισσότεροι όμως είχαν προέλευση από τη Νάξο. Οι τελευταίοι ίδρυσαν μια αποικία μάλιστα, στο νότιο τμήμα του κόλπου της Ταορμίνα και την ονόμασαν Νάξο. Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε ο πρώτος Ελληνικός οικισμός στη Σικελία.

Με τη πάροδο του χρόνου, απόγονοι των πρώτων αποίκων της Νάξου, μετακινήθηκαν στη περιοχή της Ταορμίνα. Αναμείχθηκαν με τους γηγενείς Σικελούς και περίπου τον 4ο αιώνα π.Χ. και οι υπόλοιποι κάτοικοι της αποικίας της Νάξου μετακινήθηκαν στην συγκεκριμένη περιοχή.

Η μετακίνηση έγινε κυρίως για λόγους ασφαλείας. Η Ταορμίνα ήταν ένα ορεινό ακρωτήριο και αποτελούσε την εγγύηση για την ασφάλεια των κατοίκων της.

Από την συγκεκριμένη μετακίνηση των κατοίκων της Νάξου δημιουργήθηκε ο νέος οικισμός. Στα Ελληνικά είχε την ονομασία Ταυρομένιο και στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ., ενώ η πόλη διατήρησε την αυτονομίας της. Μετέπειτα όμως αναγνώρισε την κυριαρχία του τύραννου, Αγαθοκλή των Συρακουσών.

Μέχρι και τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ., παρέμεινε η πόλη υπό το καθεστώς των Συρακουσών. Έπειτα ενσωματώθηκε στο Ρωμαϊκό κράτος και στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. θα χρησιμοποιηθεί ως βάση από τον Σέξτο Πομπήιο.

Με την προσάρτηση στο Ρωμαϊκό κράτος, κρίθηκε απαραίτητη η αποστολή Ρωμαίων αποίκων στην πόλη. Ο πληθυσμός είχε μειωθεί και η πόλη ακόμα και μετά την ενίσχυση είχε χάσει την επιρροή της σε σύγκριση με άλλους οικισμούς.

Τον 7ο αιώνα η πόλη αποτέλεσε τη βάση για την υπεράσπιση του νησιού από αραβικές επιδρομές. Η στρατηγική της θέση ήταν εκείνη που έκανε τις Βυζαντινές αρχές της Σικελίας να την χρησιμοποιήσουν ως το ανάχωμα των επιδρομών.

Στα μισά του 10 αιώνα, η Ταορμίνα βρέθηκε στο επίκεντρο συγκρούσεων με αποτέλεσμα ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της να βρει τραγικό θάνατο. Όταν οι Άραβες κατέλαβαν τη περιοχή το 963, στην πόλη κατόρθωσε μια Χριστιανική μειονότητα να κρατηθεί και να ζήσει ειρηνικά με τους κατακτητές.

Περίπου 100 χρόνια μετά η αραβική κατοχή έφτασε στο τέλος της και η Ταορμόνα είχε νέο κυρίαρχο τους Νορμανδούς. Στους επόμενους αιώνες η πόλη αναγκάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τους πειρατές της Βόρειας Αφρικής για πάνω από 300 χρόνια.

Το κάστρο των Νορμανδών στη Ταορμίνα (πηγή: castles.nl)
Το κάστρο των Νορμανδών στη Ταορμίνα (πηγή: castles.nl)

Υπήρξε εκείνη την εποχή αγροτικός οικισμός και οι εμπορικές δραστηριότητες είχαν μειωθεί εξαιτίας των επιδρομών αλλά και του όχι και τόσο καλού οδικού δικτύου.

Από τα τέλη του 18ου αιώνα οι επιδρομές είχαν μειωθεί και οι νέοι δρόμοι που κατασκευάστηκαν έδωσαν το έναυσμα για την ανάπτυξη της Ταορμίνα. Πλήθος επισκεπτών άρχισαν να έρχονται στη πόλη για να θαυμάσουν τα αρχαία μνημεία της και σταδιακά άρχισαν να κατασκευάζονται τα πρώτα ξενοδοχεία για να μπορέσουν να φιλοξενηθούν οι χιλιάδες επισκέπτες.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου τα ξενοδοχεία που υπήρχαν αποτέλεσαν για τους Γερμανούς την αιτία να δημιουργήσουν την έδρα του στρατηγείου τους. Έτσι αποτέλεσε και στόχο από τους Συμμάχους και η πόλη υπέστη τεράστιες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς.

Στις 26–27 Μαΐου 2017 η Ταορμίνα φιλοξένησε την 43η σύνοδο κορυφής της G7.

Bonus Fact: Το ηφαίστειο της Αίτνας

Το ηφαίστειο της Αίτνας (πηγή: wikipedia)
Το ηφαίστειο της Αίτνας (πηγή: wikipedia)

Η Αίτνα είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στις ανατολικές ακτές της Σικελίας και αποτελεί το μεγαλύτερο και ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στην Ευρώπη με ύψος 3.350 μέτρα. Έχει έκταση 1190 τετραγωνικών χιλιομέτρων με περιφέρεια βάσης 140 χιλιόμετρα.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ξεκίνησε πριν 500.000 χρόνια. Πριν 3.500 χρόνια, μια ηφαιστειακή έκρηξη προκάλεσε μια γιγάντια κατολίσθηση ενώ μετά από 1500 χρόνια η επόμενη κατολίσθηση δημιούργησε μία καλντέρα.

Το 396 π.Χ., η έκρηξη της Αίτνας ακύρωσε τα σχέδια των Καρχηδονίων για εισβολή στις Συρακούσες κατά τον Πρώτο Σικελικό Πόλεμο.

Από τον Ιούνιο του 2013, αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 

 

 

 

 

 

 


 

Τι είναι το deja vu και πως εξηγείται

Βρισκόμαστε με τον φίλο μας σε μια πόλη για πρώτη φορά στη ζωή μας. Είμαστε σε διακοπές και κάνουμε βόλτες γνωρίζοντας καινούρια μέρη και συνήθειες. Ξαφνικά όμως γίνεται κάτι παράξενο! Ακούμε το φίλο μας να μας λέει: «Ρε φίλε, αυτό το έχω ξαναζήσει ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι!!!»

Deja Vu: Πώς γίνεται να έχεις ήδη μνήμες για κάτι που συμβαίνει τώρα - Iatropedia

Τι έγινε εκείνη τη στιγμή; Είναι αδύνατον να ισχύει αυτή η πρόταση επειδή και οι δύο μας βρισκόμαστε για πρώτη φορά σε εκείνο το μέρος!! Με δύο λόγια, μόλις ο φίλος μας είχε ένα… deja vu! Τι είναι όμως αυτό;; Ας δούμε!

τι σημαίνει deja vu

Déjà vu σημαίνει στα γαλλικά «αυτό το έχω ξαναζήσει». Έτσι ονομάζεται η έντονη αίσθηση που νοιώθουμε πως, ένα γεγονός που βιώνουμε ή βλέπουμε αυτή τη στιγμή για πρώτη φορά, έχει επαναληφθεί στο παρελθόν.

Συνήθως αυτή η εμπειρία συνοδεύεται μια αίσθηση οικειότητας καθώς και το αίσθημα ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως déjà vu έχει βιώσει το 50% των ανθρώπων!!

Τα είδη του deja vu

τι είναι deja vuΑρχίζοντας την ανάλυση του «φαινόμενου» του τι είναι deja vu, να πούμε πως υπάρχουν τρία είδη déjà vu: déjà vecu, déjà senti και déjà visite.

Τι είναι όμως το καθένα από αυτά;

Ας δούμε:

1) DEJA VECU
Σημαίνει «αυτό το έχω ξαναδεί» και σχεδόν πάντα όταν κάποιος αναφέρει ότι είχε déjà vu εννοεί στην πραγματικότητα déjà vecu. Είναι η πιο συνηθισμένη μορφή και λανθασμένα συγχέονται οι δύο ονομασίες!

2) DEJA SENTI
Είναι μια αποκλειστικά συναισθηματική κατάσταση και σημαίνει «αυτό το έχω ξανανιώσει».

3) DEJA VISITE
Είναι η πιο σπάνια από τις τρείς περιπτώσεις και σημαίνει «αυτό το έχω ξαναεπισκεφθεί». Είναι η μοναδική αίσθηση η οποία έχει συγκεκριμένες γεωγραφικές και χωρικές διαστάσεις, σε αντίθεση με το déjà vecu και το déjà senti τα οποία είναι κυρίως ή/και αποκλειστικά συναισθήματα.

Γιατί συμβαίνει το deja vu;

γιατί συμβαίνει το deja vuΑκόμα δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι, πώς προκαλείται και γιατί συμβαίνει! Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες.

Έχουν βρεθεί πολλές ομοιότητες του déjà vu και κάποιων κλινικών ασθενειών όπως η σχιζοφρένεια!! Αυτό έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια νευρική ανωμαλία.

Επίσης έχει παρατηρηθεί πως παράλληλη χρήση μερικών φαρμάκων αυξάνουν τις πιθανότητες να βιώσουμε déjà vu!

Μια άλλη θεωρία λέει πως οφείλεται στην ετεροχρονισμένη ενεργοποίηση των νευρώνων.

Έτσι το ίδιο ερέθισμα φτάνει στον εγκέφαλο με μία μικρή καθυστέρηση, αρκετή όμως ώστε να παραπλανηθεί και να πιστεύει πως το ζει για δεύτερη φορά!!

Surprising Reasons You're Getting Déjà Vu | The Healthy

Μια ακόμα εξήγηση αναφέρει την οπτική καθυστέρηση, ότι δηλαδή υπάρχει μια καθυστέρηση στη μεταφορά του οπτικού ερεθίσματος από το ένα μάτι στον εγκέφαλο σε σχέση με το άλλο μάτι.

Η θεωρία όμως αυτή καταρρίφθηκε όταν καταγράφηκαν εμπειρίες deja vu και από τυφλούς!!

Εξηγήσεις έχει προσπαθήσει να δώσει και η παραψυχολογία, συνδέοντας την αίσθηση με την πρόγνωση, την διόραση, τις υπεραισθητικές αντιλήψεις.

Πολλοί μάλιστα βασιζόμενοι στο déjà vu, βλέπουν σε αυτό την απόδειξη ύπαρξης ψυχικών ικανοτήτων σε πολλούς ανθρώπους.

Μια θεωρία αυτής της κατηγορίας, δικαιολογεί το συναίσθημα σαν μια προσπέλαση της μνήμης των ονείρων. Με δυο λόγια, déjà vu είναι η ανάμνηση ενός ξεχασμένου ονείρου που έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την κατάσταση που βιώνουμε.

deja vu και μνήμη

Πιστεύουμε να καλυφθήκατε για το τι είναι το deja vu και γιατί συμβαίνει.
Λοιπόν, για αναλογιστείτε τώρα… μήπως αυτά τα έχετε ξαναδιαβάσει;; Σας φαίνονται οικεία;; Ή βιώνετε και εσείς άλλο ένα κοινό déjà vu;;;


Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΥΣΤΡΑΛΟΣ ΗΡΩΑΣ

Το άγαλμα του υψώθηκε πριν από λίγες ημέρες με δωρεά Ελλήνων ομογενών από την Αυστραλία. Πως συνδέεται το ποντιακό  χωριό Θρυλόριο στην Κομοτηνή  με τον George TreloarΟ George Treloar είναι ένας από τους πλέον άγνωστους πρωταγωνιστές στην σωτηρία Ελλήνων και άλλων χριστιανικών πληθυσμών μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Ο άγνωστός Αυστραλός στρατηγός που υπηρέτησε ως Επίτροπος για τους Πρόσφυγες της Κοινωνίας των Εθνών στην Θράκη και την Μακεδονία στις αρχές της δεκαετίας του ’20 εκτιμάται ότι βοήθησε περίπου 108.000 Χριστιανούς πρόσφυγες που διώχθηκαν από τα σπίτια τους στην Μικρά Ασία την περίοδο εκείνη.Θρυλόριο το χωριό των ΠοντίωνΧρησιμοποιώντας τις στρατιωτικές του γνώσεις και το οργανωτικό του πνεύμα , ο Treloar εξασφάλισε την διάσωση χιλιάδων κατατρεγμένων και πρωτοστάτησε στην ίδρυση πολλών νέων χωριών, όπως το το Θρυλόριο στην Ροδόπη που πήρε το όνομα του προς την τιμή του από τον τότε βασιλιά της Ελλάδας ως ελάχιστος φόρος τιμής για την προσφορά του. Το χωριό Θρυλόριο δημιουργήθηκε αποκλειστικά από Πόντιους της Κερασούντας και το Καρς και είναι το δεύτερο αποκλειστικά ποντιακό χωριό που δημιουργήθηκε την περίοδο εκείνη.Χωρισμένο στα δύο το Θρυλόριο: Ένας οικισμός, δύο ομάδες και… δύο πανηγύρια!Ο Treloar μαζί με τον Άγγλο συνεργάτη του, συνταγματάρχη Proctor, ίδρυσαν περίπου 12 χωριά σε Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη. Καθώς έφθαναν κατά δεκάδες χιλιάδες οι πρόσφυγες επιζώντες στην Ελλάδα, βοήθησαν πολλούς από αυτούς να βρουν φαγητό, ρουχισμό και στέγη ώστε να μπορέσουν να ζήσουν και να ορθοποδήσουν. Το 1926, μετά από 4 χρόνια ανεκτίμητης υπηρεσίας εξαντλημένος και οργισμένος τόσο με το Ελληνικό Κράτος όσο και με την έλλειψη υλικής υποστήριξης από την Κοινωνία των Εθνών, ο Treloar παραιτήθηκε και επέστρεψε στην Αυστραλία. Έφυγε από την ζωή χωρίς να τιμηθεί ποτέ σε ηλικία 96 ετών, το 1980 στο Πέρθ.

Australians and Greeks, The Middle Years v. 2 by Hugh Gilchrist | 9781875684021 | Booktopia

Η ιστορία για την προσφορά του Treloar έμεινε στην αφάνεια για δεκαετίες. Η πρώτη αναφορά υπενθύμισης φέρεται να έγινε το 1997 από τον πρώην πρέσβη της Αυστραλίας στην Ελλάδα Hugh Gilchrist στο βιβλίο του Αustralian and Greeks Volume II και το επόμενο διάστημα άρχισε να υπάρχει μία σχετική κινητοποίηση γύρω από την ανάδειξη του έργου του.

Στιγμιότυπο από τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του George Treloar
Στιγμιότυπο από τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του George Treloar  

Την  Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2022 στην γενέτειρα του, στην αγροτική κωμόπολη Ballarat της πολιτείας Victoria, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του καθώς και αυτό μίας μικρής προσφυγοπούλας, παρουσία του 80χρόνου γιού του. Πρόκειται για ένα έργο που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια από την “Επιτροπή Μνημείου George Devine Treolar” που είχε συσταθεί για τον σκοπό αυτό από τη “Μέριμνα Ποντίων Κυριών Ωκεανίας”.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Όταν αναφερόμαστε σε μια περιοχή με το όνομα Ανατολική Μεσόγειος, πρέπει φυσικά να έχουμε και μια ιδέα του ποια είναι και τι την κάνει έναν ιδιαίτερο γεωγραφικό χώρο.

eastmed

Πηγή: here.com

Η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου περιέχει τη θάλασσα που ξεκινάει από τα Στενά της Σικελίας και φτάνει μέχρι τις ακτές της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και της Συρίας. Μ’ αυτήν συνδέονται επίσης το Ιόνιο Πέλαγος και η Αδριατική Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος και μέσω της Προποντίδας και η Μαύρη Θάλασσα, ενώ μέσω της Διώρυγας του Σουέζ υπάρχει πλέον και σύνδεση με την Ερυθρά Θάλασσα.

Ανατολική Μεσόγειος - Ανοιχτό Παράθυρο

Αυτό φυσικά που κυρίως μας ενδιαφέρει δεν είναι η θάλασσα, αλλά ποια τμήματα της ξηράς αποτελούν αυτόν το γεωγραφικό χώρο. Μια απολύτως ακριβής οριοθέτησή του σε σχέση με τις γειτονικές περιοχές είναι αδύνατη, όπως ισχύει μάλλον για όλες τις υποδιαιρέσεις της ευρασιατικής/αφρικανικής ηπείρου. Σίγουρα ανήκουν σ’ αυτόν οι ακτές που βρέχονται απ’ αυτήν τη θάλασσα και θα έλεγα τουλάχιστον και το μέρος της ενδοχώρας που έχει μεσογειακό κλίμα. Φυσικά ακόμα και τα υπόλοιπα τμήματα της ενδοχώρας που δεν έχουν τέτοιο κλίμα δεν μπορούν να θεωρηθούν ακριβώς σαν ξεχωριστός χώρος, όταν συνδέονται τόσο στενά με τα άλλα. Παραδείγματα γι’ αυτό είναι τα βουνά της Βαλκανικής Χερσονήσου, η έρημος/ημιέρημος της Συρίας και του Ιράκ και οι μικρασιατικές στέπες.

Γιατί ο ελληνικός στόλος είναι πιο ευέλικτος από τον Τουρκικό - Hellas-Now

Γιατί τώρα αυτή η περιοχή να αποτελεί και ιδιαίτερο χώρο από ανθρωπογεωγραφική άποψη; Πιστεύω ότι δεν μπορεί να είναι σύμπτωση ότι και ιστορικά λειτούργησε πολλές φορές περίπου σαν κάτι ενιαίο: σαν ο χώρος που δημιουργήθηκαν και κυρίως έδρασαν οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί της Δυτικής Ευρασίας (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακός, περσικός, ελληνικός κλπ) κι οι πιο σημαντικές της θρησκείες (Εβραϊσμός, Χριστιανισμός, πολύ κοντά και το Ισλάμ), ο χώρος του ελληνιστικού πολιτισμού και στη συνέχεια του ανατολικού κυρίως ελληνόφωνου τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η σημερινή πολυδιάσπαση της περιοχής είναι μάλλον μια ιστορική εξαίρεση παρά ο κανόνας.


Ο καρκίνος σε ηλικίες κάτω των 50 ετών αυξάνεται παγκοσμίως.

Μια νέα μελέτη προσπαθεί να απαντήσει σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει η επιστήμη. Την εμφάνιση καρκίνου σε όλο και πιο νέους ανθρώπους

Ο καρκίνος είναι μια από τις μεγαλύτερες μάχες που δίνει η ανθρωπότητα. Η επιστήμη έχει προχωρήσει και πλέον πολλές κατηγορίες καρκίνων είναι αντιμετωπίσιμοι ή έχουν καλύτερη πρόγνωση. Την ίδια στιγμή μέσω της ενημέρωσης ξέρουμε πώς να προστατευθούμε καλύτερα. Οι επιστήμονες μάς προειδοποιούν να φοράμε αντηλιακό, να μη καπνίζουμε και να μην τρώμε επεξεργασμένες τροφές. Ωστόσο, τι συμβαίνει στην περίπτωση που όλα όσα μπορεί να μας προκαλέσουν καρκίνο μάς έχουν επηρεάσει ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, ή ακόμα χειρότερα, πριν καν γεννηθούμε;

Όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα theconversation.com η καθηγήτρια Παθολογίας με εξειδίκευση την αιματολογία στην Πανεπιστημιακή σχολή Ιατρικής RCSI, Σιοβάν Γκλέιβι, μια πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και του νοσοκομείου Brigham and Women’s Hospital υποστηρίζει ακριβώς αυτό. Σύμφωνα με τους επιστήμονες η αιτία ειδικά για τους καρκίνους που εμφανίζονται πριν από την ηλικία των 50 ετών (γνωστοί και ως καρκίνοι πρώιμης έναρξης) μπορεί να βρίσκεται ακριβώς εκεί: σε όσα μας συνέβησαν σε νεαρή ηλικία.

Το πιο σημαντικό εύρημα αυτής της έρευνας, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Reviews Clinical Oncology, είναι ότι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν γύρω στο 1990 είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο πριν την ηλικία των 50 ετών σε σχέση με τους ανθρώπους που γεννήθηκαν το 1970. Αυτό σημαίνει ότι οι νέοι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να πάθουν καρκίνο σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, αλλά και το σύστημα υγείας και την οικονομία.

Καλπάζει παγκοσμίως ο καρκίνος σε ενήλικες κάτω των 50 ετών - Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου

Όλα αυτά στα οποία έχουμε εκτεθεί από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μπορούν να επηρεάσουν την πιθανότητα να αναπτύξουμε καρκίνο κάποια στιγμή  αργοτερα στη ζωή μας. Η μελέτη αυτή εξέτασε πώς οι παράγοντες αυτοί μπορούν να επηρεάσουν την εμφάνιση καρκίνων πρώιμης έναρξης.

Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο ποια είναι αυτά τα στοιχεία από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας που μπορεί να μας επιβαρύνουν, ωστόσο αυτά που θέτουν ως πρωταρχικά οι επιστήμονες αφορούν τη διατροφή μας, τον τρόπο ζωή, το περιβάλλον αλλά και τους μικροοργανισμούς που ζουν στο έντερό μας (μικροβίωμα).

Όταν μελετούν ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι οι διατροφικές συνήθειες και ο τρόπος ζωής μας διαμορφώνονται στα πρώτα χρόνια της ζωής. Αυτό έχει παρατηρηθεί για παράδειγμα στην  παχυσαρκία, καθώς τα παχύσαρκα παιδιά είναι πιο πιθανό να γίνουν παχύσαρκοι ενήλικες. Δεδομένου ότι η παχυσαρκία είναι ένας γνωστός παράγοντας επικινδυνότητας για εμφάνιση καρκίνου, φαίνεται ότι οι παχύσαρκοι ενήλικες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο σε νεαρή ηλικία καθώς έχουν εκτεθεί σε αυτόν τον παράγοντα επικινδυνότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Φυσικά, κάποιοι τύποι πρώιμου καρκίνου ανιχνεύονται πλέον άμεσα μέσω των καλύτερων απεικονιστικών εξετάσεων και έτσι αυτό συμβάλλει σε ένα βαθμό στην αύξηση του αριθμού των νέων περιστατικών καρκίνου ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο. Ωστόσο, αυτό είναι μόνο ένα μέρος της αλήθειας.

Οι καρκίνοι που εμφανίζονται σε νεαρή ηλικία- πριν τα 50- έχουν διαφορετικό γενετικό αποτύπωμα σε σύγκριση με τους καρκίνους που παρουσιάζονται αργότερα στη ζωή ενός ατόμου. Είναι μάλιστα πιο πιθανό να έχουν κάνει μεταστάσεις σε σχέσεις με τους όψιμους τύπους καρκίνων. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι καρκίνοι μπορεί να χρειάζονται διαφορετικούς τύπους θεραπείας και μια πιο προσωποποιημένη προσέγγιση, η οποία θα είναι προσαρμοσμένη στην ηλικία του ασθενούς, την στιγμή που αναπτύχθηκε ο καρκίνος.

Σαρώνει παγκοσμίως ο καρκίνος στους κάτω των 50 ετών - Unboxholics.com

Ο ρόλος των βακτηρίων του εντέρου

Η εν λόγω μελέτη ερεύνησε 14 τύπους καρκίνους και παρατήρησε ότι το γενετικό αποτύπωμα, η επιθετικότητα και η ανάπτυξη της νόσου ήταν διαφορετική στους ασθενείς που ανέπτυξαν καρκίνο πριν την ηλικία των 50 ετών σε σύγκριση με όσους ανέπτυξαν τον ίδιο τύπο καρκίνου μετά από αυτήν την ηλικία.

Αυτό φάνηκε να συμβαίνει συχνότερα σε αρκετούς τύπους καρκίνου του εντέρου, όπως ο καρκίνος του παχέος εντέρου, του παγκρέατος και του στομάχου. Ένας πιθανός λόγος είναι ότι αυτό σχετίζεται με τη διατροφή μας και το μικροβίωμα. Τα βακτήρια του εντέρου μπορούν να τροποποιηθούν από μια διατροφή που είναι γεμάτη από σάκχαρα, αντιβιοτικά και από τον θηλασμό. Καθώς τα μοτίβα αυτά αλλάζουν στην κοινωνία με το πέρασμα του χρόνου, έτσι αλλάζουν και τα βακτήρια στο έντερό μας. Σε αυτή τη γνώση βασίζεται και η πρόταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας να επιβληθεί πρόσθετος φόρος στα προϊόντα που περιέχουν ζάχαρη, κάτι που έχει υιοθετηθεί από ορισμένες χώρες.

Μιας και τα υγιή μας κύτταρα είναι προγραμματισμένα ήδη από τότε που είμαστε την κοιλιά της μητέρας μας, τότε πιθανότατα το ίδιο συμβαίνει και με τα καρκινικά κύτταρα. Η διατροφή της μητέρας όσο κυοφορεί, η έκθεση στις εκάστοτε περιβαλλοντικές συνθήκες, όπως η μόλυνση του αέρα και τα φυτοφάρμακα, είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο για εμφάνιση χρόνιων ασθενειών και καρκίνων. Αντιστρόφως, η σοβαρή μείωση της πρόσληψης φαγητού στην εγκυμοσύνη, όπως σε περιόδους λιμού, έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού σε έναν απόγονο. Και τα δύο αυτά ευρήματα μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό τις προσπάθειες των κοινωνιών να μειώσουν την έκθεση σε επιβαρυντικούς παράγοντες.

Χειρουργοί ογκολόγοι: Το 1/3 των καρκίνων θα μπορούσε να προληφθεί με την σωστή ενημέρωση του κοινού - ΤΑ ΝΕΑ

Όπως αναφέρει η Σιοβάν Γκλέιβι «ως αιματολόγος, φροντίζω ασθενείς με πολλαπλό μυέλωμα, ο οποίος είναι ένας ανίατος καρκίνος του αίματος που συνήθως προσβάλλει ασθενείς άνω των 70 ετών. Τα τελευταία χρόνια, έχει αυξηθεί ο αριθμός των νεότερων ατόμων που διαγιγνώσκονται με αυτόν τον καρκίνο παγκοσμίως, κάτι το οποίο εξηγείται από τον καλύτερο προληπτικό έλεγχο αλλά μόνο μερικώς. Αυτή η μελέτη επισημαίνει ότι η παχυσαρκία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την πρώιμη έναρξη της νόσου, αλλά σαφώς, υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες κινδύνου που θα πρέπει ακόμα να εντοπιστούν».

Εφόσον κατανοήσουμε τι προκαλεί τους καρκίνους πρώιμης έναρξης, η έκθεση σε ποιους παράγοντες είναι πραγματικά σημαντική και τι μπορεί να γίνει για την πρόληψή τους είναι μερικά από τα πρώτα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης για τις μελλοντικές γενιές.

Ελπίδα στην επιστήμη

Ελπίδα δημιουργεί πάντως και το άλμα της επιστήμης στον τομέα των εμβολίων και ειδικά των mRNA εμβολίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η αμερικανική Moderna όσο και η γερμανική BioNTech ιδρύθηκαν πολύ πριν το ξέσπασμα της πανδημίας του κοροναϊού με στόχο την αξιοποίηση της τεχνολογίας mRNA σε πειραματικά εμβόλια για συγκεκριμένες μορφές καρκίνου.

Μετά από δύο χρόνια εντατικών προσπαθειών σε συνεργασία με ερευνητές της BioNTech για τη δημιουργία ενός mRNA εμβολίου βασισμένου σε νεοαντιγόνα, το 2019 οργάνωσαν μια κλινική δοκιμή σε 20 ασθενείς, για να ελέγξουν αν ήταν ασφαλές. Είναι σημαντικό πάντως να σημειωθεί πως κάθε ασθενής έλαβε εμβόλιο ειδικά προσαρμοσμένο με βάση το μοριακό αποτύπωμα του όγκου του.

Όπως έγινε γνωστό το καλοκαίρι του 2022, οι μισοί από τους ασθενείς που έλαβαν το «προσωπικό» τους εμβόλιο με στόχο την πρόληψη της επανεμφάνισης του καρκίνου μετά το χειρουργείο παρέμεναν απαλλαγμένοι από τη νόσο 18 μήνες αργότερα.

Πάντως, το εμβόλιο αυτό αφορά συγκεκριμένους ασθενείς. «Παρότι οι εξελίξεις αυτές αφορούν μέχρι στιγμής έναν μικρό αριθμό ασθενών, οι επενδύσεις για την έρευνα και ανάπτυξη νέων αντικαρκινικών φαρμάκων, με μεθόδους που υπερβαίνουν τις μέχρι σήμερα καθιερωμένες, αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά το επόμενο διάστημα», είχε δηλώσει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Πολιτικής της Υγείας του LSE Ηλίας Μόσιαλος.


Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΡΟΝΟΣ


Η «Χρυσαλλίδα» που οδήγησε στη γέννηση του πιο εντυπωσιακού πλανήτη του Ηλιακού μας συστήματος. Τι λέει μια νέα μελέτη για τη δημιουργία των δαχτυλιδιών του Κρόνου

Το ερώτημα «πότε και πώς δημιουργήθηκαν οι δακτύλιοι του Κρόνου» είναι ένα ερώτημα που απασχολεί γενιές αστρονόμων. O 6ος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος είναι αυτός που εξιτάρει περισσότερο την φαντασία καθώς με ένα απλό τηλεσκόπιο μπορείς να παρατηρήσεις τους εντυπωσιακούς του δακτυλίους. Δεν είναι ο μοναδικός που διαθέτει «δαχτυλίδια», Δίας, Ουρανός και Ποσειδώνας έχουν επίσης αλλά «εντοπίζονται» μόνο από τα πιο ισχυρά και εξελιγμένα τηλεσκόπια.

Η παρατήρηση των δακτυλίων

Ο Κρόνος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα αλλά ο πρώτος που παρατήρησε τους δακτυλίους του ήταν ο Γαλιλαίος. Η εξαφάνιση των «δαχτυλιδιών» ανά περιόδους τον έκανε να πιστέψει ότι πρόκειται για τρία διαφορετικά σώματα. Το 1666 όμως ο Ολλανδός αστρονόμος Κρίστιαν Χόιχενς, εξήγησε ότι οι δακτύλιοι έμοιαζαν να εξαφανίζονται κάθε φορά που το επίπεδο πάνω στο οποίο βρίσκονται συνέπιπτε με το επίπεδο της παρατήρησής τους από τη Γη. Ο Χόιχενς ήταν επίσης ο πρώτος που εισήγαγε την υπόθεση πως οι δακτύλιοι δεν ήταν όλα στερεά σώματα αλλά αποτελούνταν από μικρότερα σώματα σε περιστροφή γύρω από τον πλανήτη.

Οι δακτύλιοι χωρίζονται σε πολλές περιοχές με κενά ανάμεσά τους λαμβάνοντας για ονόματα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου ξεκινώντας με τον εγγύτερο Α. Οι πιο εμφανείς (σε πλάτος) είναι οι δακτύλιοι Α και Β που είναι οι πιο φωτεινοί και ο δακτύλιος C που είναι πιο αμυδρός. Το γνωστότερο κενό μεταξύ των δακτυλίων είναι το χάσμα Κασσίνι που χωρίζει τον Α από τον Β δακτύλιο. Το ανακάλυψε ο Τζιοβάνι Κασσίνι τo 1675 από τον οποίο και έλαβε το όνομά του. Το 1837 ο αστρονόμος Γιόχαν Ένκε, παρατήρησε ένα μικρότερο κενό στη μέση περίπου του δακτυλίου A όπου και αυτό πήρε το όνομά του (χάσμα Ένκε). Ο δακτύλιος Ε του Κρόνου αποτελείται από πάγο νερού και οργανικές ενώσεις που εκτινάσσονται από τον δορυφόρο Εγκέλαδο με τη μορφή πιδάκων.

Ο μεγαλύτερος σε πλάτος δακτύλιος του Κρόνου ανακαλύφθηκε το 2009 από το τηλεσκόπιο Spitzer της NASA. Η μέγιστη διάμετρός του είναι 20 φορές η διάμετρος του Κρόνου. Απέχει από τον πλανήτη σχεδόν 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα ενώ εκτείνεται προς τα έξω άλλα 12 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Είναι διάχυτος, καθώς αποτελείται κατά κύριο λόγο από σωματίδια σκόνης και πάγου, και δεν διακρίνεται στο ορατό φως, εκπέμπει όμως υπέρυθρη ακτινοβολία. Ο δακτύλιος βρίσκεται στην περιοχή που κινείται ένας από τους πιο απομακρυσμένους δορυφόρους του Κρόνου, η Φοίβη. Ο δακτύλιος δημιουργήθηκε από υλικό του δορυφόρου, ενώ θεωρείται υπεύθυνος και για την μαύρη κηλίδα του δορυφόρου Ιαπετού.

Η Χρυσαλλίδα

Μια πειστική εξήγηση στο πώς δημιουργήθηκαν δίνει μια νέα μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Science. Οι επιστήμονες, που ανέλυσαν δεδομένα από το διαστημόπλοιο Cassini της NASA και χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις υπολογιστή, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή ενός δορυφόρου του Κρόνου ευθύνεται τόσο για τη δημιουργία των υπέροχων δακτυλίων του πλανήτη όσο και για την ασυνήθιστη τροχιακή κλίση του, περίπου 27 μοιρών. Η διάλυση του δορυφόρου ορίζεται περίπου 160εκατ. χρόνια πριν.

Στο «υποθετικό» αυτό ουράνιο σώμα δόθηκε το όνομα «Χρυσαλλίδα», αντλώντας έμπνευση από το δεύτερο στάδιο της μεταμόρφωσης της κάμπιας σε πεταλούδα. «Όπως μια πεταλούδα αναδύεται από μια χρυσαλλίδα, έτσι οι δακτύλιοι του Κρόνου αναδύθηκαν από εκείνον τον δορυφόρο», αναφέρει ο επικεφαλής της ομάδας που παρουσίασε τη μελέτη Τζακ Γουίσντομ (καθηγητής Πλανητικών Επιστημών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης).

Θύμα του Τιτάνα

Περίπου το 99% των συντριμμιών της «Χρυσαλλίδας» χάθηκαν στην ατμόσφαιρα του Κρόνου, ενώ το υπόλοιπο 1% παρέμεινε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη και τελικά σχημάτισε το σύστημα δακτυλίων, ένα από τα θαύματα του ηλιακού μας συστήματος, σύμφωνα με τους ερευνητές. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, η «Χρυσαλλίδα» είχε περίπου το μέγεθος του Ιαπετού (διάμετρος 1.470 χλμ), του τρίτου μεγαλύτερου φεγγαριού του Κρόνου.

Ο Τιτάνας φέρεται ως υπεύθυνος για την καταστροφή της «Χρυσαλλίδας», αφού σύμφωνα με τους επιστήμονες αποσταθεροποίησε την τροχιά της και την έσπρωξε όλο και πιο κοντά στον Κρόνο, με αποτέλεσμα τελικά να διαλυθεί. «Η βαρυτική έλξη του Κρόνου τη διέλυσε με τον τρόπο που ο Δίας διέλυσε τον κομήτη Shoemaker-Levy 9», εξηγεί ο Μπούρκχαρντ Μίλιτζερ από το πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, αναφερόμενος σε έναν κομήτη που συγκρούστηκε με τον Δία το 1994.

Οι δακτύλιοι του Κρόνου, που αποτελούνται από σωματίδια σκόνης και πάγου, βρίσκονται σε απόσταση έως και 282.000 χιλιομέτρων από τον πλανήτη. Ο Κρόνος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και είναι 750 φορές μεγαλύτερος από τη Γη. Αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ έχει 83 φυσικούς δορυφόρους. Μεταξύ αυτών είναι ο Τιτάνας, το δεύτερο μεγαλύτερο φεγγάρι στο ηλιακό μας σύστημα, ο οποίος είναι μεγαλύτερος από τον Ερμή.

planitis kronos - Ecozen

Οι… ανθρώπινες επισκέψεις

 Οι περισσότερες σύγχρονες παρατηρήσεις του πλανήτη Κρόνου γίνονται από το μη επανδρωμένο διαστημικό όχημα Κασσίνι, που από το 2004 έως το 2017 βρέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο και εξερεύνησε αυτόν και τους δορυφόρους του.

Το 1979 το Pioneer 11 έγινε το πρώτο ανθρώπινο δημιούργημα που πλησίασε τον Κρόνο.Μετέδωσε εντυπωσιακές φωτογραφίες των δακτυλίων, παρατήρησε τη μαγνητόσφαιρα του πλανήτη και ανακάλυψε μερικούς μικρούς δορυφόρους.

Το σύστημα του Κρόνου εξερευνήθηκε επίσης από τις δίδυμες αποστολές Voyager 1 και 2 τον Νοέμβριο του 1980 και τον Αύγουστο του 1981, αντίστοιχα. Το Voyager 1 παρατήρησε κυρίως τον δορυφόρο Τιτάνα, που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον των επιστημόνων ως ο μόνος δορυφόρος του ηλιακού συστήματος με ατμόσφαιρα. Διαπιστώθηκε όμως ότι τίποτα δεν ήταν ορατό κάτω από την πυκνή του ατμόσφαιρα, και στη συνέχεια αλλάζοντας πορεία το σκάφος κατευθύνθηκε έξω από το Ηλιακό σύστημα όπου και συνεχίζει το ταξίδι του. Ο Βόγιατζερ 2 παρατήρησε και τους υπόλοιπους δορυφόρους, καθώς και τον ίδιο τον πλανήτη, και συνέχισε για τον πλανήτη Ουρανό.


ΣΥΝΝΕΦΙΕΣ

Συννεφιασμένη μέρα πάνω από έναν αυτοκινητόδρομο.
Ed Freeman / Getty Images

Συννεφιασμένος ουρανός συμβαίνει όταν τα σύννεφα καλύπτουν όλο ή το μεγαλύτερο μέρος του ουρανού και προκαλούν συνθήκες χαμηλής ορατότητας. Αυτό κάνει τον ουρανό να φαίνεται θαμπό και γκρίζο και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πέσει η βροχόπτωση, αν και οι πιθανότητες για βροχή ή χιόνι αυξάνονται τις μέρες με συννεφιά.

Πώς οι μετεωρολόγοι ορίζουν τους συννεφιασμένους ουρανούς

Για να ταξινομηθεί ο ουρανός ως συννεφιασμένος, το 90 έως 100 τοις εκατό του ουρανού πρέπει να καλύπτεται από σύννεφα. Δεν έχει σημασία ποιοι τύποι νεφών είναι ορατά, μόνο η ποσότητα της ατμόσφαιρας που καλύπτουν.

Συννεφιασμένος ο Αθηναϊκός ουρανός | Photos

Οι μετεωρολόγοι χρησιμοποιούν μια κλίμακα για να καθορίσουν την νεφοκάλυψη. Τα «Οκτάς» είναι η μονάδα μέτρησης. Αυτό το μοντέλο μετεωρολογικού σταθμού αντιπροσωπεύεται από ένα διάγραμμα πίτας χωρισμένο σε οκτώ φέτες, με κάθε φέτα να αντιπροσωπεύει ένα οκτά. Για έναν συννεφιασμένο ουρανό, η πίτα γεμίζει με μονόχρωμο και η μέτρηση δίνεται ως οκτώ οκτάδες.

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία χρησιμοποιεί τη συντομογραφία OVC για να υποδείξει τις συννεφιασμένες συνθήκες. Τυπικά, μεμονωμένα σύννεφα δεν φαίνονται σε συννεφιασμένο ουρανό και η διείσδυση του ηλιακού φωτός είναι αισθητά μικρότερη.

Αν και η ομίχλη μπορεί να προκαλέσει χαμηλή ορατότητα στο έδαφος, ο συννεφιασμένος ουρανός δημιουργείται από σύννεφα που βρίσκονται ψηλότερα στην ατμόσφαιρα. Άλλες συνθήκες μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε χαμηλή ορατότητα. Αυτά περιλαμβάνουν το φύσημα χιονιού, έντονη βροχή, καπνό και τέφρα και σκόνη από ηφαίστεια.

τα σύννεφα asperatus μοιάζουν να γεννήθηκαν απο το πινέλο του Βαν Γκογκ και παρόλο την απειλητική τους εμφάνιση διαλύονται αρκετά γρήγορα

Ένας ιδιαίτερος και μοναδικός σχηματισμός από σύννεφα είναι το σπάνιο μετεωρολογικό φαινόμενο  Asperatus , που δεν είχε κατηγοριοποιηθεί από τους επιστήμονες μέχρι το 2009! και που μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο

Έχει συννεφιά ή μερικώς συννεφιά;

Παρόλο που μπορεί να φαίνεται ότι η συννεφιά είναι απλώς ένας άλλος τρόπος για να περιγράψει κανείς μια συννεφιασμένη μέρα, υπάρχουν σαφείς διαφορές. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια πρόγνωση καιρού λέει ότι η ημέρα θα είναι μερικώς συννεφιασμένη, κυρίως συννεφιασμένη ή συννεφιασμένη.

Το μοντέλο μετεωρολογικού σταθμού χρησιμοποιείται για τη διάκριση του συννεφιασμένου από τον συννεφιασμένο ουρανό. Κυρίως θολό (ή σπασμένο) ταξινομείται ως 70 έως 80 τοις εκατό νεφοκάλυψη ή πέντε έως επτά οκτά. Αυτό είναι μικρότερο από το 90 έως 100 τοις εκατό (οκτώ οκτά) που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό του συννεφιασμένου ουρανού. Τις κυρίως συννεφιασμένες μέρες, θα μπορείτε να δείτε χωρισμό στα σύννεφα. Τις συννεφιασμένες μέρες, ο ουρανός μοιάζει με ένα μεγάλο σύννεφο.

Ο συννεφιασμένος ουρανός της Αθήνας | Photos

Η συννεφιά σημαίνει ότι θα βρέξει;

Δεν οδηγούν όλα τα σύννεφα σε βροχόπτωση και πρέπει να υπάρχουν ορισμένες ατμοσφαιρικές συνθήκες για να προκληθεί βροχή ή χιόνι. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα βρέξει απαραίτητα μόνο και μόνο επειδή ο ουρανός είναι συννεφιασμένος.

Ο συννεφιασμένος ουρανός μπορεί να σας ζεστάνει τον χειμώνα

Το χειμώνα, ο συννεφιασμένος ουρανός έχει τα πλεονεκτήματά του. Μπορεί να φαίνεται θλιβερό έξω, αλλά τα σύννεφα λειτουργούν ως κουβέρτα και θα βοηθήσουν πραγματικά να ζεσταθεί οτιδήποτε υπάρχει από κάτω. Αυτό συμβαίνει επειδή τα σύννεφα εμποδίζουν τη θερμότητα ( υπέρυθρη ακτινοβολία) να διαφύγει πίσω στην ατμόσφαιρα.

Μπορείτε πραγματικά να παρατηρήσετε αυτό το φαινόμενο τις μέρες του χειμώνα όταν οι άνεμοι είναι ήρεμοι. Μια μέρα μπορεί να είναι φωτεινή και ηλιόλουστη χωρίς σύννεφα στον ουρανό, αν και οι θερμοκρασίες μπορεί να είναι πολύ χαμηλές. Την επόμενη μέρα ενδέχεται να πάνε νεφώσεις και παρόλο που οι άνεμοι δεν έχουν αλλάξει, η θερμοκρασία θα σημειώσει άνοδο.

Δωρεάν στοκ φωτογραφιών με αντανάκλαση, βουνό, γρασίδι Φωτογραφία από στοκ φωτογραφιών

Δίνουν και παίρνουν λίγο με τον καιρό του χειμώνα. Μας αρέσει ο ήλιος στη μέση του χειμώνα γιατί είναι ωραία, ωστόσο μπορεί να είναι πολύ κρύο για να είμαστε έξω. Ομοίως, μια συννεφιασμένη μέρα μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά πιθανότατα μπορείτε να αντέξετε περισσότερο έξω, κάτι που μπορεί να είναι και ωραίο.


BACK TO WORK. ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

10 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ | SiapkarasPharmacy

Τα κυριότερα συμπτώματα όσων αποχαιρετούν τη χαλαρότητα των διακοπών τους και ανοίγουν το κατακλυσμένο από αλληλογραφία e-mail τους κυμαίνονται από απουσία συγκέντρωσης και οξυθυμία έως πονοκεφάλους και μελαγχολία. Έχει αποδειχθεί από έρευνες ότι η επιστροφή από τις διακοπές είναι μια πολύ συχνή και αρκετά σοβαρή αιτία άγχους. Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν «σύνδρομο κατάθλιψης μετά τις διακοπές» και εκδηλώνεται έπειτα από περιόδους ξεκούρασης και χαλάρωσης, ενώ συνήθως εμφανίζεται σε νέους ανθρώπους και όχι τόσο στις μεγαλύτερες ηλικίες, αφού το σύνδρομο αυτό έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε το άγχος. Όλοι γνωρίζουμε ότι με την επιστροφή μας στη δουλειά θα πρέπει να αναλάβουμε ξανά τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις μας, αφήνοντας πίσω τις ημέρες της ξενοιασιάς που ζήσαμε στις διακοπές μας. Επίσης, οι ρυθμοί ζωής των περισσοτέρων μας στις δύσκολες αυτές εποχές που βιώνουμε ως χώρα είναι τόσο εξοντωτικοί, ώστε και μόνο η ιδέα της επιστροφής στην κατάσταση αυτή μας τρομοκρατεί και μας κάνει να χάνουμε την όρεξή μας, να είμαστε συνεχώς εκνευρισμένοι και να ανταποκρινόμαστε στα καθήκοντά μας με το ζόρι.

8 συμβουλές για την πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές! - Κατερίνα Τσεμπερλίδου

Τι θα μας βοηθήσει κατά την επιστροφή μας από τις διακοπές

Ο σωστός προγραμματισμός κάνει θαύματα

Αρκετές φορές, κουρασμένοι από τη δουλειά και την καθημερινότητά μας, προσμένοντας με λαχτάρα τις διακοπές μας, αφήνουμε αρκετές εκκρεμότητες για μετά την επιστροφή μας, με το σκεπτικό ότι θα είμαστε ξεκούραστοι και αναζωογονημένοι. Αυτό, όμως, στην πραγματικότητα δεν ισχύει, αφού συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Όσο οι διακοπές πλησιάζουν στο τέλος τους, και μόνο η σκέψη ότι έχουμε αφήσει πίσω μας υποχρεώσεις μάς αγχώνει και μας κουράζει. Επίσης, ύστερα από μια περίοδο διακοπών οι αντοχές μας είναι χαμηλές και δεν είμαστε σε θέση να αντεπεξέλθουμε άμεσα σε μεγάλο φόρτο εργασίας και υποχρεώσεων. Αυτό σημαίνει ότι είναι καλό να τακτοποιούμε τις υποχρεώσεις μας πριν φύγουμε και να αφήνουμε ελάχιστα, μη απαιτητικά, πράγματα για μετά την επιστροφή μας.

Αφήνουμε στον εαυτό μας ένα διάστημα προσαρμογής

Με αυτό τον τρόπο η μετάβασή μας από την περίοδο ξεκούρασης στην εργασία γίνεται με ομαλούς ρυθμούς. Είναι προτιμότερο να γυρίσουμε δύο μέρες νωρίτερα παρά το προηγούμενο βράδυ της ημέρας που πρέπει να επιστρέψουμε στη δουλειά.

Η Δευτέρα που δουλεύεις μετά τις διακοπές είναι ένα σνικ... - Provocateur

Κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν

Μπορούμε να καλέσουμε τους φίλους μας, να δούμε παρέα φωτογραφίες και να μιλήσουμε για το πώς περάσαμε στις διακοπές μας. Με αυτό τον τρόπο, τα όμορφα συναισθήματά μας εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Επίσης, μπορούμε να ξεσκάσουμε βγαίνοντας έξω για φαγητό ή ποτό, ακόμη και να αποδράσουμε το πρώτο Σαββατοκύριακο κάνοντας κάποια κοντινή εκδρομή, ώστε να μη νιώθουμε μελαγχολία από τις καθημερινές υποχρεώσεις. Κατά τα λεγόμενα των ψυχολόγων, βοηθάει και το να έχουμε ένα αναμνηστικό από τις διακοπές μας, π.χ. μια φωτογραφία, στο γραφείο μας.

Οργανώνουμε τις επόμενες διακοπές μας

Τρομερά αποτελεσματικό για τη διάθεσή μας είναι να κάνουμε αμέσως σχέδια για τις επόμενες διακοπές μας. Έχει καταγραφεί ότι οι άνθρωποι που προγραμματίζουν τις επόμενες διακοπές τους έχουν πολύ μικρότερες πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη. Εξάλλου, έχει αποδειχθεί ότι ο σχεδιασμός των διακοπών μάς κάνει να νιώθουμε εξίσου όμορφα με την περίοδο κατά την οποία βρισκόμαστε σε διακοπές, αφού γεμίζουμε το μυαλό μας με ευχάριστες σκέψεις και συναισθήματα, που θα ικανοποιήσουν εν μέρει την ανάγκη μας για διακοπές.

8 συμβουλές για την πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές! - Κατερίνα Τσεμπερλίδου

Αναθεωρούμε την καθημερινότητά μας

Επιστρέφοντας, θα πρέπει να σκεφτούμε το πόσο πραγματικά ευχαριστημένοι είμαστε από τη ζωή μας, από όλα όσα κάνουμε ή βιώνουμε σε καθημερινή βάση. Είμαστε ικανοποιημένοι από τη δουλειά μας; Περνάμε καλά με την οικογένειά μας; Κάνουμε δημιουργικά πράγματα στον ελεύθερο χρόνο μας; Οι φίλοι μας είναι αντάξιοι των προσδοκιών μας; Αν ναι, τότε η θλίψη μετά τις διακοπές θα είναι πολύ μικρότερη και θα διαρκέσει λιγότερο. Αν όχι, ήρθε η ώρα να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές, έτσι ώστε να γίνει η ζωή μας συνολικά καλύτερη.


ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ - Notospress.gr

Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας με το βορειότερο τμήμα της να χωρίζεται από τη Στερεά Ελλάδα με τον Ισθμό της Κορίνθου. Έχει έκταση 21.550 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.086.000 κατοίκους. Η γεωγραφική αυτή περιοχή χωρίζεται διοικητικά σε επτά νομούς: Αργολίδας, Αχαϊας, Κορίνθίας, Αρκαδίας, Ηλείας, Λακωνίας και Μεσσηνίας. Πάμε να δούμε μερικά ενδιαφέροντα πραγματάκια για την Πελοπόννησο:

Οι ειδήσεις της Πελοποννησου σε τίτλους - Argonafplia.gr

1) Η Πελοπόννησος, μετά τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και τεχνητό νησί καθώς είναι προϊόν ανθρώπινης παρέμβασης. Παρόλα αυτά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μετά από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Ελλάδας απεφάνθη ότι η Πελοπόννησος είναι χερσόνησος από γεωγραφικής άποψης. Θα ήταν πάντως το μεγαλύτερο τεχνητό νησί στον κόσμο πίσω από το Ακρωτήρι Κοντ στις ΗΠΑ αν θεωρούνταν κι αυτό νησί. Συνεχίζοντας τις υποθέσεις, η Πελοπόννησος θα ήταν και το 3ο μεγαλύτερο νησί στη Μεσόγειο μετά τη Σικελία και τη Σαρδηνία

2) Η Πελοπόννησος καλύπτει το 1/7 της ελληνικής επικράτειας (131,957 τ.χλμ.) με περίπου τo 10% του πληθυσμού της χώρας να ζει εκεί.

3) Το ακρωτήρι Ταίναρο είναι το νοτιότερο ακρωτήρι σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και Ανατολική Ευρώπη. Το χωριό Κοκκινόγεια είναι το νοτιότερο κατοικημένο χωριό της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ η Νεάπολη η νοτιότερη πόλη της ηπειρωτικής Ελλάδας με τον πληθυσμό της να ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους.

Ακρωτήρι Ταίναρο (πηγή: wikipedia)

4) Το τηλεσκόπιο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με το όνομα «ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ» είναι το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο των Βαλκανίων και το δεύτερο μεγαλύτερο της Ηπειρωτικής Ευρώπης, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή «Νεραϊδόραχη» του Χελμού σε υψόμετρο 2.340 μ.

5) Η έκταση του Ισραήλ είναι ίδια περίπου με αυτής της Πελοποννήσου, ωστόσο το Ισραήλ έχει δεκαπλάσιο πληθυσμό με αυτό της Πελοποννήσου με το 30% της χώρας να ζει στο Τελ Αβίβ και στα πέριξ όπως ακριβώς συμβαίνει στην Πελοπόννησο με το Νομό Αχαΐας!

6) Το 60% του ελληνικού ελαιόλαδου παράγεται στην Πελοπόννησο. Η Μεσσηνία έχει 14.453.620 ελαιόδεντρα, τον μεγαλύτερο αριθμό ελαιόδεντρων σε όλη την Πελοπόννησο.

7) 2.500 χρόνια κατοικείται το χωριό Γεράκι Λακωνίας ασταμάτητα. Δηλαδή από την περίοδο που χτίστηκε ο Παρθενώνας.

8) Πάνω από 800 πετρόχτιστοι πύργοι έχουν μετρηθεί στη Μάνη. Ταυτόχρονα στην ίδια περιοχή θα συναντήσετε πάρα πολλές βυζαντινές εκκλησίες που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα!

9) Το δρυοδάσος της Φολόης στην Ορεινή Ηλεία θεωρείται το μεγαλύτερο δρυοδάσος της Ανατολικής Ευρώπης. Το αυτοφυές δάσος πήρε το όνομά του από την μυθολογία και τον βασιλιά των Κενταύρων Φόλο, φίλο του Ηρακλή.

Το δρυόδασος της Φολόης (πηγή: Eustatius Papadopoulos)
Το δρυόδασος της Φολόης (πηγή: Eustatius Papadopoulos)

8) Η Πελοπόννησος έχει το πιο περίεργο σχήμα χερσονήσου στον κόσμο αφού μοιάζει με παλάμη. Ο λόγος οφείλεται στην έντονη σεισμικότητα της περιοχής.

9) Στο παρελθόν η Πελοπόννησος ενώνονταν με την Κρήτη δημιουργώντας ένα τόξο! Οι σεισμοί που προκάλεσαν ένα τσουνάμι, χώρισαν τις δύο περιοχές αφήνοντας στη μέση τα Κύθηρα.

10) Ο Ψαθόπυργος Αχαΐας είναι το βορειότερο χωριό της Πελοποννήσου, η Σαρωνίδα Τροιζήνας το ανατολικότερο, το Αρκούδι Ηλείας το δυτικότερο και τα Κοκκινόγεια Λακωνίας το νοτιότερο.

11) Τα Μαγουλιανά Αρκαδίας είναι το υψηλότερο χωριό της Πελοποννήσου σε υψόμετρο 1365 μέτρων και ένα από τα πιο υψηλά στην Ελλάδα.

Μαγουλιανά Αρκαδίας

12) Στη Βάστα Αρκαδίας υπάρχει μια εκκλησία, η Αγία Θεοδώρα. Διαφέρει από όλες τις άλλες αφού επάνω της βρίσκονται 17 δένδρα. Και τώρα θα μου πείτε πως; αυτό συνέβη επειδή η λάσπη που έβαλαν οι εργάτες μέσα στα τούβλα βοήθησε στην ανάπτυξη των πλατανιών.

13) Στην Κυνουρία της Ανατολικής Αρκαδίας ομιλείται μέχρι και σήμερα μια διαφορετική γλώσσα τα τσακώνικα. Η εν λόγω γλώσσα είναι γλώσσα προς εξαφάνιση αφού μόνο 300 άτομα την ομιλούν. Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες για να κρατηθεί ζωντανή με τη διδασκαλία της σε σχολείο του Λεωνίδιου. Η γλώσσα έχει ίδια χαρακτηριστικά με την αρχαία Ελληνική.

Χάρτης Τσακωνιάς
Χάρτης Τσακωνιάς

14) Στην πολιτεία του Μισισιπή στις Η.Π.Α υπάρχει πόλη με το όνομα Κόρινθος. Ο λόγος που δόθηκε το όνομα ήταν επειδή η πόλη αποτελούσε σιδηροδρομικό σταυροδρόμι όπως και η Κόρινθος στην Πελοπόννησο. Ενώ στην Ουάσιγκτον των Η.Π.Α υπάρχει πόλη Ολυμπία από την Ολυμπία της Ηλείας.  Στις Βρυξέλες του Βελγίου υπάρχει οδός Πελοποννήσου (Rue du Peloponnes).

15) Ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνος στην Ηλεία-Μεσσηνία (υπάρχει ασάφεια προς αυτό, αλλά βρίσκεται στο όρος Μίνθη) είναι ο δίδυμος αδερφός του Παρθενώνα αφού μοιάζουν υπερβολικά πολύ! Έχει χτιστεί με πέτρα όμως για να προστατευτεί και έχει καλυφθεί με τέντα.

16) Το Φρέαρ των Οινουσσών, είναι μια τάφρος που αποτελεί το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου με βάθος τα 5.269 μέτρα. Βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος, νοτιοδυτικά της Πύλου και πιο συγκεκριμένα, νότια ενός συμπλέγματος μικρών νησιών που ονομάζονται Μεσσηνιακές Οινούσσες.

17) Η Ανδραβίδα στην Ηλεία, κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1205 – 1460) υπήρξε πρωτεύουσα του πριγκιπάτου της Αχαΐας (Μοριάς) και έδρα του επισκόπου Ωλένης. Υπήρξε η μεγαλύτερη και λαμπρότερη πόλη της Ηλείας καθώς ήταν η έδρα των Φράγκων πριγκήπων Βιλλεαρδουίνων. Από το ένδοξο παρελθόν της το μόνο που σώζεται σήμερα είναι το γοτθικό μέρος του χώρου του Ναού της Αγίας Σοφίας και δύο παρεκκλήσια. Η εκκλησία κτίστηκε περίπου το 1230 από το μοναχικό τάγμα των Δομινικανών!

18) Στην Μαντινεία Αρκαδίας, λίγο πιο έξω από την Τρίπολη θα βρείτε τον πιο παράξενη εκκλησία με αρχαϊκή αρχιτεκτονική!

Αγία Φωτεινή Μαντινείας
Αγία Φωτεινή Μαντινείας (πηγή: Apostolos Papageorgiou)

19) Το 40% του πληθυσμού της Αθήνας έχει καταγωγή από την Πελοπόννησο ενώ οι δήμοι Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Αιγάλεω, Περιστερίου, Κορυδαλλού συγκεντρώνουν τα μεγαλύτερα ποσοστά. Στον Πειραιά υπάρχει συνοικία Μανιάτικα όπου ζουν περισσότεροι Μανιάτες από ότι στη Μάνη και στην Κηφισιά υπάρχει ο Οικισμός των Πελοποννήσιων με οδούς από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου!

20) Η πεδιάδα Ηλείας-Αχαΐας είναι η 3η μεγαλύτερη πεδιάδα της Ελλάδας μετά τη Θεσσαλική και της Θεσσαλονίκης!

21) Το 1920 ο Νομός Μεσσηνίας είχε πληθυσμό 300 χιλιάδες κατοίκους και ήταν ο 4ος μεγαλύτερος νομός στη χώρα σε πληθυσμό. Όμως η αστικοποίηση άλλαξε τα δεδομένα και σήμερα αριθμεί 150 χιλιάδες κατοίκους.

22) Η Πελοπόννησος έχει 3 ανενεργά ηφαίστεια με το πιο γνωστό να βρίσκεται στην χερσόνησο των Μεθάνων! Υπάρχουν επίσης το ηφαίστειο στο Σουσάκι Κορίνθου στη βορειοδυτική ακτή του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου και το ηφαίστειο Καλάθι στην Καλαμάτα.

23) Περίπου το 70% του πληθυσμού της Αρκαδίας ζει σε χωριά.

24) Ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Μυκηναϊκού πολιτισμού, η γέφυρα της Καζάρμας ή γέφυρα Αρκαδικού ορθώνεται επιβλητική και χρονολογείται από την Εποχή του χαλκού το 1300 π.χ. Το γεγονός αυτό την καθιστά την αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης και την αρχαιότερη που βρίσκεται μέχρι σήμερα σε χρήση. Διαβάστε περισσότερα εδώ.

25) Μεταξύ των νομών Ηλείας και Μεσσηνίας, στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου, συναντάται ο Κυπαρισσιακός Κόλπος, ο οποίος εκτείνεται από το Κατάκολο στα βόρεια, μέχρι την Κυπαρισσία στα νότια. Σε μια έκταση 44 χλμ. απλώνεται η αχανής ακτογραμμή του και αποτελεί τη μεγαλύτερη παραλία της Ανατολικής Μεσογείου.

Παραλία Ζαχάρω στον Κυπαρισσιακό Κόλπο (πηγή: shutterstock)
Παραλία Ζαχάρω στον Κυπαρισσιακό Κόλπο (πηγή: shutterstock)

26) Ο Πύργος του Άιφελ στα Φιλιατρά Μεσσηνίας είναι ένα παράξενο μεταλλικό αρχιτεκτόνημα που θυμίζει έντονα τον αντίστοιχο παρισινό πύργο. Κατασκευάστηκε το 1960, με δωρεά του Ελληνοαμερικανού Χαράλαμπου Φουρναράκη ή αλλιώς Χάρυ Φουρνιέ, και έχει ύψος 26 μέτρα.

Πύργος του Άιφελ Φιλιατρά


ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Από τους Φούρνους Ικαρίας και την Ρόδο ως τα νησιά Λοφότεν της Νορβηγίας και τις Μαλδίβες: Τα ομορφότερα παραλιακά γήπεδα του κόσμου

Καλοκαίρι, η θερμοκρασία στα ύψη, οι παραλίες γεμάτες αλλά η «κάψα» για μπάλα παραμένει ατελείωτη. Kάνουμε ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο και σας παρουσιάπυμε ζτα πιο όμορφα ποδοσφαιρικά γήπεδα που βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα!

Γαλατάς Τροιζηνίας

Το γήπεδο στον παραθαλάσσιο Γαλατά στην βορειοανατολική Πελοπόννησο είναι πραγματικά ονειρικό… Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, με τους θεατές να έχουν θέα τον Αργοσαρωνικό.

Ένα ποιοτικό τουρνουά σε Πόρο και Γαλατά (Pics) - Αρχείο anagnostis.org

Τήνος

Το ανακατασκευασμένο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Χώρα της Τήνου είναι ένα στολίδι για το νησί. Σχεδόν μέσα στη θάλασσα, η θέα που έχουν παίκτες και θεατές είναι μαγευτική.

Άλλαξε όψη το Γήπεδο της Χώρας Τήνου - naxostimes.gr

Κασσιόπη, Κέρκυρα

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για το Δημοτικό γήπεδο της Κασσιόπης στην Κέρκυρα. Ποδόσφαιρο, πράσινο και γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, συνθέτουν το τέλειο καλοκαιρινό τοπίο για έναν ποδοσφαιρόφιλο.

Αλλάζουν έδρα Θιναλιακός και Ηρακλής Αγ. Δέκα | ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Corfu Κέρκυρα News

Λίνδος, Ρόδος

Στην πανέμορφη Λίνδο της Ρόδου, εκεί που τα βράχια συναντούν το απόλυτο γαλάζιο του Αιγαίου, βρίσκεται και ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο, το οποίο αποτελεί την έδρα του τοπικού Κλεόβουλου Λίνδου. Η τοποθεσία του, «μιλάει» από μόνη της…

Γήπεδο στην Ρόδο μέσα στα πιο... περίεργα του κόσμου! | SDNA

Νησιά Λοφότεν, Νορβηγία

Ίσως το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό γήπεδο δίπλα στη θάλασσα, με τις φωτογραφίες του να έχουν κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Το γήπεδο που βρίσκεται στο χωριό Henningsvaer, στις νήσους Λοφότεν της Νορβηγίας, κόβει πραγματικά την ανάσα, με το τοπίο να είναι βγαλμένο από πίνακα ζωγραφικής.

gq9am93agdcfjiunkewm-jpg.jpg

Χωριό Πετριτής Κερκύρας

Το γήπεδο φιλοξενεί την τοπική ομάδα του χωριού αλλά και αρκετές άλλες της περιοχής Λευκίμμης στην Νοτιοανατολική Κέρκυρα

Πετριτής - Γήπεδο Ποδοσφαίρου - Village Petriti

Έιντι, Νησιά Φερόε

Κάπου στα Νησιά Φερόε και συγκεκριμένα στην περιοχή Έιντι υπάρχει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που πραγματικά κόβει την ανάσα. Δίπλα στη θάλασσα και στα βράχια, το Á Mølini Stadium μαγεύει και φαντάζει επικό… Το παράδοξο είναι ότι χρησιμοποιείται για parking!

71360737-The-Eidi-campsite-on-Eysturoy-is-a-former-football-field-in-the-Faroe-Islands.jpg

Μαλδίβες

Και από τα Νησιά Φερόε, μεταφερόμαστε στις Μαλδίβες και συγκεκριμένα σε ένα νησάκι ονόματι Μπάντος. Το νησί αυτό δεν διαθέτει ένα αλλά δύο ποδοσφαιρικά γήπεδα και όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό πρόκειται για έναν επίγειο παράδεισο.

ETKh0LFXYAUdxAm.jpg

Ομάν

Φεύγουμε από τις εξωτικές Μαλδίβες και πάμε σε ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό. Όταν η άγρια ομορφιά του Ομάν, με την απόλυτη ερημιά, έρχεται και συναντάει την θάλασσα και στη μέση ξεπροβάλει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο, τα λόγια περισσεύουν…

106940763_2637709916441626_3567255676103264115_n_1.jpg

Πιράν, Σλοβενία

Επιστροφή στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην περιοχή Πιράν της Σλοβενίας. Το γήπεδο της περιοχής βρίσκεται στην κυριολεξία στην άκρη του γκρεμού και από κάτω… θάλασσα. Το θέαμα είναι πραγματικά εκπληκτικό, ωστόσο μάλλον θα ψάχνουν συνεχώς τις χαμένες μπάλες.

ExeXLlLWYAApI33_1.jpg

Τρογκίρ, Κροατία

Να και ένα γήπεδο δίπλα στη θάλασσα, το οποίο είναι πραγματικό… φρούριο! Χτισμένο ανάμεσα σε δύο φρούρια του 15ου αιώνα, το γήπεδο της κροατικής HNK Trogir στην ομώνυμη πόλη της χώρας, είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερο. Το ένα τέρμα έχει πίσω του το φρούριο του St. Marco, ενώ το άλλο το φρούριο Kamerlengo, με την θάλασσα να δεσπόζει περιμετρικά.

aerial-view-trogir-croatia_261932-4875_3.jpg

*Ορισμένες φωτογραφίες είναι από την σελίδα «The Football Romantics»


ΥΠΟΤΑΓΗ

Προφητεία ή προβοκατόρικη φαντασία ?

Αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο ήταν το βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ «Υποταγή». Ο τίτλος μάλλον δεν είναι τυχαίος: σε «υποταγή» μπορεί να μεταφραστεί και η λέξη «Ισλάμ», κάτι που χρησιμοποιείται φυσικά και για ισλαμοφοβική προπαγάνδα.

Υποταγή: δυσοίωνη προφητεία ή φάρσα; – γράφει ο Γεώργιος Θ. Ζώης – frear

Η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται στη Γαλλία του 2022, χρονιά προεδρικών εκλογών. Οι δύο σημαντικότερες πολιτικές παρατάξεις είναι πλέον η γαλλική Ακροδεξιά και οι ισλαμιστές, ενώ τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα έχουν μπει στο περιθώριο. Στους δρόμους επικρατεί μια κατάσταση σχεδόν εμφυλιοπολεμική, ανάμεσα στους ακραίους των δύο πλευρών. Ο υποψήφιος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κερδίζει τελικά τις εκλογές και η Γαλλία αποκτά έτσι έναν (μετριοπαθή) ισλαμιστή πρόεδρο.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος, ένα βιβλίο με τέτοιο θέμα δεν είναι προορισμένο να αντιμετωπιστεί απλά ως λογοτεχνικό έργο. Ο συγγραφέας γνωρίζει προφανώς τι είδους συζητήσεις θα προκαλούσε, σε μια ατμόσφαιρα όπως τη σημερινή. Και είτε το θέλουμε είτε όχι, τέτοιες συζητήσεις μας αφορούν και μας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ταυτότητα μέσα στην πολιτική παρακμή

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση διαβάζοντας το βιβλίο, είναι οι αναφορές στο ταυτοτικό κίνημα, για την ύπαρξη του οποίου δεν είχα ιδέα. Πρόκειται για ένα δίκτυο οργανώσεων σε διάφορες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, το οποίο θα μπορούσε κάποιος να κατατάξει στην Ακροδεξιά ή τη λεγόμενη «λαϊκιστική Δεξιά». Τουλάχιστον επίσημα όμως, αυτές οι οργανώσεις απορρίπτουν τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Ζητούν μόνο να γίνεται σε όλο τον κόσμο σεβαστή η κυριαρχία της κάθε εθνότητας και πολιτισμού στην ιστορική του περιοχή. Σε αντίθεση δηλαδή με την επιθετική ευρωπαϊκή αποικιοκρατική νοοτροπία, η στάση τους είναι αμυντική: για τους ταυτοτικούς, η Ευρώπη είναι το θύμα της επίθεσης, είναι αυτή που κινδυνεύει από την ισλαμοποίηση και την αμερικανοποίηση.

Εικόνα από διαδήλωση του Ταυτοτικού Κινήματος Αυστρίας. http://www.breitbart.com/london/2016/08/13/german-intelligence-confirms-observation-identitarian-movement/

Εικόνα από διαδήλωση του Ταυτοτικού Κινήματος Αυστρίας.

Στην ουσία, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά των ταυτοτικών με ξενοφοβικά-ισλαμοφοβικά κινήματα όπως η PEGIDA, και εξάλλου φαίνεται ότι συνδέονται με τέτοια. Έχει όμως ενδιαφέρον η επιλογή του ονόματος «ταυτοτικοί». Μπορούμε να το δούμε ως μέρος μιας παγκόσμιας τάσης επικέντρωσης στην πολιτισμική ταυτότητα, ως αντίδραση στην ομογενοποίηση που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση.

Επιστρέφοντας στο κύριο θέμα του βιβλίου: γνωρίζουμε ότι σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης υπάρχει πλέον ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που είναι Μουσουλμάνοι – όχι κατ’ ανάγκη θρήσκοι, αλλά τουλάχιστον προέρχονται από μια μουσουλμανική παράδοση. Το ποσοστό λογικά θα αυξηθεί στο μέλλον, τόσο μέσω νέας μετανάστευσης όσο και λόγω σχετικά ψηλότερης γεννητικότητας (έστω κι αν η διαφορά αυτή είναι μικρότερη απ’ ό,τι πολλοί φαντάζονται). Οι φόβοι των ταυτοτικών γι’ αυτό σίγουρα δεν είναι εντελώς αβάσιμοι. Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι χώρες δεν θα μπορούν πλέον να θεωρούνται μονοθρησκευτικές, όπως λίγο-πολύ ήταν μέχρι τώρα.

Μισέλ Ουελμπέκ - Οι τελευταίοι Δυτικοί - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Υπό άλλες συνθήκες, αυτό μπορεί να μην ήταν κάτι τόσο σημαντικό. Σήμερα όμως, η πολιτική ζωή βρίσκεται σε μια κατάσταση γενικής παρακμής. Οι διαφορές ανάμεσα στα κυρίαρχα κόμματα, τόσο στην πολιτική που ασκούν όσο και στις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούν, μοιάζουν ελάχιστες, ενώ δεν φαίνεται να υπάρχουν και άλλες ριζοσπαστικές ιδεολογίες που να προσφέρουν ένα πειστικό εναλλακτικό όραμα. Η αίσθηση που έχουν οι λαοί είναι ότι η πολιτική είναι έτσι κι αλλιώς προκαθορισμένη από τα πάνω, και ότι η αντιπαράθεση Δεξιάς-Αριστεράς είναι ανούσιο απομεινάρι άλλων εποχών.

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι επόμενο τα θέματα πολιτισμικής ταυτότητας να κερδίζουν σημασία, ακόμα και να γίνονται το κύριο μέσο πολιτικοποίησης. Στο βιβλίο του Ουελμπέκ οι ισλαμιστές μαζί με τους πιστούς καθολικούς παρουσιάζονται ως οι μόνοι που έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν, που έχουν ένα όραμα για τη Γαλλία του μέλλοντος – σε αντίθεση με τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένης και της Αριστεράς), για τις οποίες ο πρωταγωνιστής του βιβλίου και ο κόσμος γενικά αδιαφορεί. Αυτή ακριβώς η πολιτική παρακμή είναι κατά την άποψή μου το κύριο θέμα: αυτή είναι που δίνει την ευκαιρία ανάδειξης σε πολιτικές δυνάμεις που βασίζονται στη θρησκευτική παράδοση, είτε αυτή είναι η ισλαμική είτε η καθολική.

Ισλαμιστική Ευρώπη: μια εικόνα από το μέλλον;

Το ερώτημα σχετικά με την «Υποταγή» είναι, αν πέρα από τη λογοτεχνική της αξία, μπορούμε να το πάρουμε σοβαρά και ως προφητικό έργο. Ο Ουελμπέκ έχει εισπράξει αρκετά ειρωνικά σχόλια, είναι όμως τελικά η εξέλιξη αυτή στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης τόσο απίθανη;

Το εξώφυλλο της Charlie Hebdo σχετικά με το βιβλίο:

Το εξώφυλλο της Charlie Hebdo: «Οι προβλέψεις του Μάγου Ουελμπέκ».

Σίγουρα υπάρχουν πολλά στοιχεία που είναι εμφανώς υπερβολικά, και δεν πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη. Η εκδίωξη των Εβραίων, η έξοδος των γυναικών από την αγορά εργασίας, η μείωση του υποχρεωτικού χρόνου σχολικής εκπαίδευσης, η εισαγωγή της πολυγαμίας είναι τέτοια παραδείγματα. Τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται δεκτές ούτε καν σε (κοσμικές) χώρες με σχεδόν 100% μουσουλμανικό πληθυσμό, όταν αυτές αποκτούν ισλαμιστικές κυβερνήσεις, όπως η Τουρκία ή η Τυνησία.

Κατά τ’ άλλα όμως, το ενδεχόμενο να εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις στην βάση μιας μουσουλμανικής ταυτότητας, είτε αυτές αυτοπροσδιορίζονται ως ισλαμικές είτε όχι, δεν είναι καθόλου απίθανο. Και δεν μιλάμε φυσικά μόνο για περιθωριακές σαλαφιστικές ή άλλες εξτρεμιστικές ομάδες.

Αν και κάτι τέτοιο βρίσκεται σήμερα ακόμα σε πρωτόγονο στάδιο, δεν είναι ανύπαρκτο. Δεν αναφέρομαι μόνο στα διάφορα μικρά κόμματα, που αυτοπαρουσιάζονται καθαρά ως μουσουλμανικά (όχι κατ’ ανάγκη ως ισλαμιστικά), όπως π.χ. η UDMF, η Ένωση Γάλλων Μουσουλμάνων Δημοκρατών – η οποία παρεμπιπτόντως ιδρύθηκε πέρσι, την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ουελμπέκ.

Υπάρχουν και άλλες οργανώσεις, με μεγαλύτερο ίσως ενδιαφέρον. Στη Γαλλία, υπάρχει π.χ. το Κόμμα των Ιθαγενών της Δημοκρατίας (PIR). Ο ακτιβισμός και η αντι-αποικιακή, αντι-ιμπεριαλιστική και αντι-καπιταλιστική ρητορική του θυμίζουν μάλλον Άκρα Αριστερά (με την οποία φαίνεται να υπάρχει μια περίεργη σχέση ανταγωνισμού και δυνητικής συνεργασίας), απορρίπτει όμως τον κλασικό διαχωρισμό Δεξιάς-Αριστεράς ως «πολιτική των λευκών». Στη Γερμανία πολύ πρόσφατα ιδρύθηκε η Συμμαχία Γερμανών Δημοκρατών (ADD). Αντίθετα από το PIR, οι θέσεις τις σε οικονομικά/κοινωνικά ζητήματα κλίνουν μάλλον προς έναν συντηρητικό νεοφιλελευθερισμό. Από πολλούς θεωρείται μια προσπάθεια του Ερντογάν να χρησιμοποιήσει την εκεί τουρκική ή μουσουλμανική κοινότητα για να αποκτήσει πολιτική επιρροή στη Γερμανία. Ανάλογες εικασίες υπήρξαν και για το κόμμα DENK στην Ολλανδία, το οποίο ιδρύθηκε από δύο βουλευτές τουρκικής καταγωγής που αποχώρησαν από το Εργατικό Κόμμα, και στο οποίο πολλοί δίνουν πιθανότητες να μπει στην επόμενη ολλανδική Βουλή.

Παρά την διαφορετική εικόνα και χαρακτήρα αυτών των παραδειγμάτων, το κοινό τους είναι πως ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μεταναστευτικής καταγωγής κατοίκων, διαχωρίζοντας τους από τους υπόλοιπους. Αν και αποφεύγουν μια ξεκάθαρη σύνδεση με το Ισλάμ, διαβάζοντας τα κείμενα τους καταλαβαίνει κάποιος ότι έχουν υπόψη πως η πλειοψηφία αυτών που θέλουν να εκφράσουν είναι Μουσουλμάνοι.

Η Χουρία Μπουτέλντζα, μια από τις ηγετικές προσωπικότητες του Κινήματος Ιθαγενών της Δημοκρατίας. http://mondoweiss.net/2015/01/charlie-wretched-desecration/

Η Χουρία Μπουτέλντζα, Γαλλίδα αλγερινής καταγωγής, εκπρόσωπος του Κόμματος Ιθαγενών της Δημοκρατίας, δίπλα σε μια παλαιστινιακή σημαία (ο αντισιωνισμός είναι μια βασική ιδεολογική αναφορά του κινήματος).

Η Συμμαχία Γερμανών Δημοκρατών. https://remziaru.com/aktivitaet/

Η Συμμαχία Γερμανών Δημοκρατών.

Μπορεί σήμερα τέτοιες δυνάμεις να μοιάζουν ασήμαντες, όσο όμως θα συνεχίζεται η πολιτική παρακμή, τόσο θα αναζητεί ο κόσμος εναλλακτικούς τρόπους να εκφράσει τα συμφέροντά του. Το βασικό ερώτημα δηλαδή δεν είναι αν θα δυναμώσουν οι ισλαμιστές, αλλά αν θα ενισχυθεί η πολιτική στη βάση πολιτισμικής ταυτότητας, σε βάρος της πολιτικής σε ταξική-ιδεολογική βάση.

Φαίνεται ότι (και) στην Ευρώπη η κυρίαρχη τάση είναι ακριβώς αυτή. Τα ξενοφοβικά/ισλαμοφοβικά κόμματα ή οργανώσεις μοιάζουν να έχουν δυναμική μεγαλύτερη όχι μόνο από τις καθιερωμένες πολιτικές δυνάμεις, αλλά και από τη «ριζοσπαστική» Αριστερά. Τέτοιες οργανώσεις τονίζουν (εδώ ταιριάζει και το παράδειγμα των ταυτοτικών) την υπεράσπιση μιας ντόπιας ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας – το αν την ορίζουν ως χριστιανική ή ως κοσμική/άθρησκη είναι δευτερεύον θέμα. Ακόμα όμως και στο άλλο άκρο, σε κόμματα όπως π.χ. οι Πράσινοι στη Γερμανία, που υπερασπίζονται την πολυπολιτισμικότητα, παρατηρούμε συχνά να κάνουν τελικά πολιτική στη βάση ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής, παρά των ταξικών-ιδεολογικών διαφορών (αν θυμάμαι καλά, ήταν η Ρενάτε Κούναστ που είχε πει ότι οι Πράσινοι είναι το κόμμα των LOHAS).

Με άλλα λόγια: όσο εξαπλώνονται ισλαμοφοβικές δυνάμεις ή γενικά δυνάμεις που προάγουν την πολιτικοποίηση στη βάση πολιτισμικών διαχωρισμών, τόσο προετοιμάζεται το έδαφος και για την εξάπλωση «μουσουλμανικών» κινημάτων. Στην ουσία πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η διαφορά στο μέλλον όμως θα είναι ότι θα μεγαλώσει η δεξαμενή, από την οποία τα «μουσουλμανικά» κινήματα θα μπορούν να αντλούν υποστήριξη. Οι φόβοι περί εισαγωγής της σαρία κ.λπ. μπορεί να είναι αστείοι, αλλά το ότι τέτοια κινήματα θα παίξουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα, δεν είναι τρελό σενάριο (με ποιες συμμαχίες, είναι φυσικά ένα άλλο ερώτημα, μάλλον αδύνατο να απαντηθεί σήμερα).


Πώς μας αφορούν τώρα εμάς όλα αυτά, σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος; Και αυτές έχουν γίνει χώρες υποδοχής της μετανάστευσης και φυσιολογικά ένα μεγάλο της μέρος είναι μουσουλμανική. Τέτοια θέματα όπως αυτά που τίθονται στη Δυτική Ευρώπη θα αργήσουν μεν να μας απασχολήσουν σοβαρά: θα περάσει ακόμα τουλάχιστον μια γενιά, μέχρι να έχουμε μεγάλου μεγέθους μεταναστευτικής καταγωγής κοινότητες, γεννημένες και μεγαλωμένες εδώ. Κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό: άσχετα αν το θέλουν οι Έλληνες ή οι ίδιοι οι μετανάστες, ο ρόλος που προβλέπεται για τη χώρα από τους «μεγάλους» της Ευρώπης είναι να απορροφήσει ένα σημαντικό μέρος της νέας μετανάστευσης.

Η διαφορά είναι ότι εμείς προερχόμαστε από μια ιστορική παράδοση διαφορετική απ’ αυτήν της Δυτικής Ευρώπης: για μας, η πολυθρησκευτικότητα ή η πολυεθνικότητα δεν είναι κάτι πραγματικό νέο, αλλά κάτι που ήταν κανόνας μέχρι ένα πολύ πρόσφατο παρελθόν. Μπορεί να το ξεχάσαμε πολύ γρήγορα, να όμως που η εξέλιξη της Ιστορίας μας αναγκάζει να το ξαναθυμηθούμε. Θα ήταν καλό να αντλήσουμε και από τις δικές μας εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά και από τις πρόσφατες της Δυτικής Ευρώπης, ώστε να αποφύγουμε τα λάθη που έγιναν εκεί – και που μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις όπως αυτές που περιγράφει ο Ουελμπέκ.


ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ

12 απίθανα facts για την Ανταρκτική που ίσως δεν γνωρίζατε

Ο Νότιος Πόλος είναι πάντα ένα δημοφιλές θέμα συζήτησης μεταξύ μας  από τότε που ξεκίνησε η γνωριμία μας. Κάθε φορά που κάποιος αναφέρει την Ανταρκτική, η πρώτη εικόνα που  έρχεται στο μυαλό είναι ένα ατελείωτο λευκό στρώμα πάγου, απλωμένο μέχρι εκεί που μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι. Αντίθετα, η μεγαλοπρεπής , ήπειρος, φιλοξενεί πολύ πιο συναρπαστικά χαρακτηριστικά από την προαναφερθείσα εικόνα. Ακολουθούν 12 ενδιαφέροντα πραγματάκια για την Ανταρκτική που ενδεχομένως να αγνοείτε:

1. Στην ελληνική γλώσσα, Ανταρκτική σημαίνει «η γη χωρίς αρκούδες».

Πολικές Αρκούδες στην Αρκτική, πηγή: public domain files
Πολικές Αρκούδες στην Αρκτική, πηγή: public domain files

Ο όρος “Ανταρκτική” σημαίνει κυριολεκτικά το αντίθετο της “Αρκτικής”, επομένως, μπορεί να ονομαστεί “η γη χωρίς αρκούδες”. Ωστόσο, με τις αρκούδες που αναφέρουμε, δεν εννοούμε τα όμορφα θηρία του ζωικού βασιλείου, αλλά τους αστερισμούς – τη Μεγάλη Άρκτο και τη Μικρή Άρκτο. Αυτοί οι αστερισμοί που αποτελούν μέρος της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας είναι ορατοί μόνο στο βόρειο ημισφαίριο. Ως εκ τούτου, η Ανταρκτική ονομάζεται ως «γη χωρίς αρκούδες». Και για να μην έχουμε μπερδέματα οι πολικές αρκούδες ζουν μόνο στην περιοχή της Αρκτικής.

2. Η Ανταρκτική είναι ο τόπος όπου συναντώνται όλοι οι μεσημβρινοί, με αποτέλεσμα ο Νότιος Πόλος να μην έχει συγκεκριμένη ζώνη ώρας.

Ζώνες ώρας Ανταρκτικής, πηγή: pixhere & wikimedia
Ζώνες ώρας Ανταρκτικής, πηγή: pixhere & wikimedia

Καθώς όλες οι νοητές γραμμές γεωγραφικού μήκους συγκλίνουν στο Νότιο Πόλο, οποιαδήποτε ζώνη ώρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ήπειρο. Αν και η επιλογή των ζωνών ώρας ακούγεται συναρπαστική, μπορεί να αποδειχθεί αρκετά μπερδεμένη. Δεδομένου βέβαια ότι κανείς δεν ζει μόνιμα στην Ανταρκτική, αυτό δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα. Για πρακτικούς λόγους όμως, οι ζώνες ώρας στην ήπειρο της Ανταρκτικής βασίζονται στις εκάστοτε εδαφικές διεκδικήσεις. Οι επιστήμονες κι οι ερευνητές που ζουν σε αυτό το τμήμα του Νοτίου Ημισφαιρίου μπορούν να επιλέξουν τη ζώνη ώρας που τους ταιριάζει περισσότερο.

3. Σχεδόν ολόκληρη η ήπειρος της Ανταρκτικής καλύπτεται από πάγο με πάχος που κυμαίνεται από 1,5 έως 5 χιλιόμετρα

12 απίθανα facts για την Ανταρκτική που ίσως δεν γνωρίζατε

Θυμάστε την εικόνα που αναφέραμε στην εισαγωγή του άρθρου; Ε τελικά δεν απέχει και πολύ απ’ την πραγματικότητα καθώς ολόκληρη η ήπειρος καλύπτεται από πάγο. Κανείς βέβαια δεν περιμένει το στρώμα του πάγου να είναι τόσο παχύ. Πάνω από το 90% του πάγου παγκοσμίως (περίπου 29 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα) βρίσκεται στην Ανταρκτική. Και, αν ποτέ λιώσει όλος αυτός ο πάγος, το επίπεδο όλων των ωκεανών θα ανέβει σχεδόν 60 μέτρα.

4. Το μεγαλύτερο ζώο της Ανταρκτικής, ένα έντομο που ονομάζεται «Belgica Antarctica», είναι ένα από τα μικρότερα ζώα στον κόσμο, μήκους περίπου 2 χιλιοστών!

Belgica Antarctica, πηγή: Live Science Richard E. Lee, Jr
Belgica Antarctica, πηγή: Live Science Richard E. Lee, Jr

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση ότι πιγκουίνοι, φώκιες και μερικά μυστηριώδη πλάσματα της γης κατοικούν στην Ανταρκτική, το μεγαλύτερο χερσαίο ζώο που συναντάμε στην ήπειρο είναι ένα έντομο μήκους μόλις δύο χιλιοστών. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι το αφιλόξενο περιβάλλον της περιοχής δεν επιτρέπει να ευδοκιμήσει οποιοδήποτε χερσαίο ον. Αν και πιγκουίνοι και φώκιες εντοπίζονται κατά καιρούς στις ακτές, δεν ζουν πραγματικά εκεί. είναι απλά περαστικοί! Ακόμα και τα θαλασσοπούλια που βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση ή στο Διαδίκτυο είναι απλοί επισκέπτες. Ο λόγος για τον οποίο η Belgica Antarctica επιβιώνει στο σκληρό αυτό κλίμα είναι ότι χώνεται κάτω από το πάγο σε βάθος ένα εκατοστού και μπορεί εκεί να διατηρηθεί για πολύ πάνω από 10 μήνες, ακόμα κι αν χαθεί το 70% του νερού του σώματος του!

5.Το όρος Έρεβος είναι η 2η μεγαλύτερη κορυφή της Ανταρκτικής και το νοτιότερο ενεργό ηφαίστειο της Γης.

Το όρος Έρεβος στην Ανταρκτική
Το όρος Έρεβος στην Ανταρκτική

Το όρος Έρεβος (στα ελληνικά σημαίνει το πολύ βαθύ σκοτάδι) είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο σε ολόκληρο το νότιο ημισφαίριο. Αν και καλύπτεται από παγετώνες καθ ‘όλη τη διάρκεια του έτους, το Έρεβος είναι ακόμα αρκετά ζεστός και διατηρεί μια λίμνη λάβας που εκρήγνυται περιστασιακά φτύνοντας κρυστάλλους σχηματισμένους σε μάγμα. Λοιπόν, σας έχουμε και επιχειρηματική ιδέα: αν ποτέ μπορέσετε να συλλέξετε τέτοιους κρυστάλλους και να φτιάξετε κοσμήματα, ίσως κερδίσετε πολλά χρήματα! Δεν είναι και σίγουρο!

6. Η Ανταρκτική φιλοξενεί ένα από τα πιο αλμυρά υδάτινα σώματα σε αυτόν τον πλανήτη με το όνομα λίμνη Don Juan, η οποία διατηρεί την υγρή της κατάσταση ακόμη και στις πιο κρύες μέρες του χρόνου.

Η λίμνη Don Juan, πηγή: NASA
Η λίμνη Don Juan, πηγή: NASA

Αν και τα περισσότερα υγρά παγώνουν στην Ανταρκτική, η λίμνη Don Juan κατορθώνει να διατηρήσει τη ρευστότητά της. Ακόμη και τους χειμώνες όταν η θερμοκρασία στο Νότιο Πόλο πέφτει κάτω από τους -50 °C, η αλμυρή λίμνη συνεχίζει να παραμένει σε υγρή κατάσταση. Επιβιώνει από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες λόγω της αλατότητάς της. Η λίμνη Don Juan είναι η πιο αλμυρή λίμνη στην Ανταρκτική, με επίπεδο αλατότητας πάνω από 47% και έχει τη μεγαλύτερη ποσότητα διαλυμένων στερεών ουσιών στον κόσμο. Συγκριτικά, το επίπεδο αλατότητάς της είναι 18 φορές μεγαλύτερο από τους ωκεανούς και 1,3 φορές μεγαλύτερο από τη Νεκρά Θάλασσα.

7. Οι «καταρράκτες του αίματος» στην Ανταρκτική ρέουν θαλασσινό νερό με χρώμα …σαν το κόκκινο του αίματος.

Αν και η Ανταρκτική θεωρείται η μεγαλύτερη έρημος στον κόσμο, φιλοξενεί και ασυνήθιστους καταρράκτες. Στην περιοχή McMurdo Dry Valley συναντάμε τους “αιματοβαμμένους καταρράκτες”. Η έρευνα που διεξήχθη από το University of Alaska Fairbanks έδειξε ότι ο λόγος για το περίεργο χρώμα είναι η αντίδραση των μεγάλων ποσοτήτων σιδήρου και νατρίου που υπάρχουν στο νερό με το οξυγόνο όταν εκτίθεται στον αέρα. Ως εκ τούτου, το κόκκινο χρώμα οφείλεται στον οξειδωμένο σίδηρο, με τον ίδιο τρόπο που το σίδερο γίνεται κατακόκκινο όταν σκουριάζει. Μέχρι πρόσφατα, πίστευαν ότι τα φύκια προκαλούσαν τον αποχρωματισμό του νερού.

8. Το Tinder έκανε ντεμπούτο στο Νότιο Ημισφαίριο όταν ένας άνδρας επιστήμονας στην Ανταρκτική κατάφερε να βρει ταίρι μέσω της εφαρμογής με μια γυναίκα που βρισκόταν μόλις 45 λεπτά μακριά.

Η καλή παρέα στην Ανταρκτική είναι ανεκτίμητη και συνήθως σπάνια. Το 2014 έγινε όμως κάτι αναπάντεχο. Η dating εφαρμογή Tinder κατάφερε να βρει ταίρι σε έναν Αμερικάνο επιστήμονα που βρισκόταν στο πιο μοναχικό μέρος στη Γη. Σε απόσταση 45 λεπτών …με ελικόπτερο, ο επιστήμονας βρήκε μια ερευνήτρια. Έκανε το δάχτυλό του δεξιά και σχεδόν αμέσως ειδοποιήθηκε για το “ματσάρισμα!” Γιατί, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η εταιρεία επικοινώνησε ότι αυτό μπορεί να είναι πράγματι το πρώτο τους επιτυχημένο ματσάρισμα στην ήπειρο της Ανταρκτικής. Δυστυχώς, η ερευνήτρια είχε προγραμματίσει να φύγει την επόμενη μέρα.

9. Εάν επιθυμείτε να μείνετε στην Ανταρκτική έναν ολόκληρο χειμώνα, θα πρέπει να συμμορφωθείτε με έναν από τους πιο περίεργους κανόνες: να αφαιρέσετε τους φρονιμίτες και τη σκωληκοειδή απόφυση.

Τα καλοκαίρια, περίπου 1.000-1.500 άνθρωποι μένουν στην περιοχή της Ανταρκτικής. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ερευνητές και άλλοι είναι βοηθητικό προσωπικό και εξερευνητές. Αν και τα καλοκαίρια δεν είναι καθόλου ευχάριστα, οι χειμώνες παρουσιάζουν ένα πολύ πιο σκληρό πρόσωπο. Εάν επιλέξετε να μείνετε εκεί το χειμώνα, θα πρέπει να αφαιρέσετε τους φρονιμίτες και τη σκωληκοειδή απόφυση. Ο λόγος πίσω από αυτή την παράξενη απαίτηση είναι ότι σε ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν μπορείτε να φύγετε εύκολα κατά τη διάρκεια των χειμώνων.

10. Σε όλόκληρη την Ανταρκτική υπάρχουν μόνο 2 ATM μηχανήματα από την Wells Fargo Bank.

Αν και η Ανταρκτική είναι ένα μέρος όπου τα ψώνια είναι η τελευταία σας προτεραιότητα, υπάρχουν καταστάσεις όπου τα χρήματα έχουν μεγάλη σημασία ακόμα κι εκεί. Παρολαυτά υπάρχει μόνο ένα κέντρο ATM, με δύο μηχανήματα τα οποία διαχειρίζονται από την Wells Fargo Bank και είναι ένας από τους πιο δύσκολους προορισμούς για τους συντηρητές των ATM. Είναι εγκατεστημένα στο σταθμό McMurdo, ο οποίος τυγχάνει να είναι ο μεγαλύτερος επιστημονικός σταθμός στη Γη!

11. Υπάρχει ένα Χιλιανό χωριό στην Ανταρκτική με συνολικό πληθυσμό 100 κατοίκους

Villa Las Estrellas, πηγή: Wikimedia
Villa Las Estrellas, πηγή: Wikimedia

Villa Las Estrellas είναι o ένας από τους δύο οικισμούς σε ολόκληρη την ήπειρο της Ανταρκτικής. Είναι οικισμός της Χιλής και λειτουργεί επίσης ως τουριστικός προορισμός. Η πόλη διαθέτει σχολείο, ταχυδρομείο, τραπεζίτη και πληθυσμό περίπου 100 ατόμων που  μειώνεται τους χειμώνες. Η Villa Las Estrellas, που σημαίνει «η Πόλη των Αστέρων» στα Ισπανικά, προσφέρει εκδρομές προς τα αξιοθέατα του μαγευτικού Νότου Πόλου και δραστηριότητες για σκι. Υπάρχει επίσης ένας μικρός ξενώνας που μπορεί να φιλοξενήσει 20 επισκέπτες τη φορά, ραδιοφωνικός σταθμός και πρόσβαση στο Διαδίκτυο, αν και η χρήση του περιορίζεται αυστηρά στους τρεις υπολογιστές που διαθέται το σχολείο.

12. Η Συνθήκη της Ανταρκτικής του 1961, έχει επικυρωθεί από 53 χώρες και διαχωρίζει την ήπειρο ως επιστημονική προστατευόμενη περιοχή, ελεύθερη για επιστημονική έρευνα και στην οποία απαγορεύεται κάθε στρατιωτική δράση.

Η Συνθήκη της Ανταρκτικής υπογράφηκε για πρώτη φορά την 1η Δεκεμβρίου 1959 από δώδεκα χώρες και τέθηκε σε ισχύ το 1961. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει γηγενής ανθρώπινος πληθυσμός στη νότια ήπειρο, η συνθήκη αυτή υπογράφηκε προκειμένου να αποφευχθούν συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων εθνών. Απαγορεύει οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή εκτός από τη βοήθεια για ειρηνική επιστημονική έρευνα. Αν και η Αργεντινή έχει διεκδικήσει την κυριαρχία της σε ένα τεράστιο τμήμα της Ανταρκτικής, ο ισχυρισμός δεν αναγνωρίζεται διεθνώς. Η συνθήκη είχε καταστήσει δυνατή την επιστημονική έρευνα χωρίς καμία πολιτική ή στρατιωτική διαταραχή. Χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, η Αργεντινή, η Ρωσία κ.λπ., έχουν δημιουργήσει τους αντίστοιχους σταθμούς επιστημονικής έρευνας σε διάφορα σημεία της ηπείρου. Το Σύστημα Συνθηκών Ανταρκτικής (Antarctic Treaty System ή ATS) ήταν η πρώτη συμφωνία για τον έλεγχο των όπλων που υπογράφηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.


 SVALBARD , Η ΑΠΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Μέσα στο Παγκόσμιο Θησαυροφυλάκιο Σπόρων στο Σβάλμπαρντ βρίσκεται "αποθηκευμένη" η ιστορία και το μέλλον της γεωργίας

Βαθιά στα έγκατα ενός παγωμένου βουνού σε ένα νησί πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο μεταξύ της Νορβηγίας και του Βόρειου Πόλου βρίσκεται ένας πόρος ζωτικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας. Δεν περιέχει άνθρακα, πετρέλαιο ή άλλα πολύτιμα ορυκτά, μα σπόρους.

Εκατομμύρια από αυτά τα μικροσκοπικά καφέ σποράκια, από περισσότερες από 930.000 ποικιλίες τροφίμων, αποθηκεύονται στην Παγκόσμια Τράπεζα Σπόρων στη Σπιτσβέργη, μέρος του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας.

Luxury Hotels & Lodges in Svalbard | Norway | Original Trave - Original Travel

Πρόκειται ουσιαστικά για μια τεράστια θυρίδα ασφαλείας, που φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή γεωργικής βιοποικιλότητας στον κόσμο. «Μέσα σε αυτό το κτήριο υπάρχουν 13.000 χρόνια αγροτικής ιστορίας», λέει ο Brian Lainoff, επικεφαλής συντονιστής συνεργασιών του Crop Trust, που διαχειρίζεται το θησαυροφυλάκιο, καθώς ανοίγει την τεράστια ατσάλινη πόρτα που οδηγεί μέσα στο βουνό.

Θα ήταν δύσκολο να βρεις ένα μέρος πιο απομακρυσμένο από την παγωμένη ερημιά του Σβάλμπαρντ. Είναι το πιο βόρειο μέρος που μπορείτε να πετάξετε με μια εμπορική αεροπορική εταιρεία, και εκτός από την κοντινή πόλη Λόνγκγιαρμπιεν (Longyearbyen), είναι μια τεράστια λευκή έκταση παγωμένου κενού.

Εδώ οι καλοί χάρτες: Σπιτσβέργη
Εδώ οι καλοί χάρτες: Σπιτσβέργη

Η Παγκόσμια τράπεζα σπόρων του Σβάλμπαρντ έχει ονοματίσει το θησαυροφυλάκιο “Η Ημέρα της Κρίσης” (Doomsday), το οποίο φυλάσσει ένα απόθεμα σπόρων για χρήση σε περίπτωση αποκαλυπτικού γεγονότος ή παγκόσμιας καταστροφής. Αλλά είναι οι μικρότερες καταστροφές που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα κάθε μέρα, ο κύριος λόγος που σχεδιάστηκαν αυτά τα θησαυροφυλάκια σε όλο τον κόσμο.

Με την ευκαιρία αυτή, δείγματα από την Ινδία, το Πακιστάν και το Μεξικό κατατέθηκαν μαζί με σπόρους από τη Συρία, στην οποία οι πολίτες της ζουν τη δική τους αποκάλυψη. «Υπάρχουν μεγάλες και μικρές καταστροφές σε όλο τον κόσμο κάθε μέρα. Γενετικό υλικό χάνεται σε όλο τον κόσμο», λέει η Marie Haga, εκτελεστική διευθύντρια του Crop Trust.

Κοντά στην είσοδο της εγκατάστασης, θα βρείτε μια ορθογώνια σφήνα από σκυρόδεμα που προεξέχει έντονα στο χιονισμένο τοπίο, και το παρατσούκλι “Ημέρα της Κρίσης” φαίνεται ξαφνικά παράδοξα εύστοχο. Ακριβώς λόγω της απομακρυσμένης του θέσης επιλέχθηκε το Σβάλμπαρντ ως η θέση του θησαυροφυλακίου. «Είναι μακριά από τις περιοχές της γης όπου συναντάς πόλεμο και τρόμο. Βρίσκεται σε ασφαλές μέρος», λέει ο Bente Naeverdal, διαχειριστής ακινήτων που επιβλέπει την καθημερινή λειτουργία του θησαυροφυλάκιου.

Ο μόνος γείτονάς του είναι ένα παρόμοιο αποθετήριο θαμμένο μακριά από τους κινδύνους του κόσμου: το Arctic World Archive, το οποίο στοχεύει στη διατήρηση δεδομένων για τις κυβερνήσεις και τα ιδιωτικά ιδρύματα του κόσμου. Άνοιξε βαθιά σε ένα κοντινό ορυχείο.

Η είσοδος οδηγεί σε ένα μικρό θορυβώδες δωμάτιο που μοιάζει με σήραγγα. Εδώ βρίσκονται τα συστήματα ψύξης ώστε να διατηρείται σταθερή η θερμοκρασία μέσα στο θησαυροφυλάκιο. Μια ακόμα πόρτα οδηγεί σε μια φαρδιά φωτιζόμενη τσιμεντένια σήραγγα που οδηγεί 130 μέτρα κάτω στο βουνό. Στο τέλος αυτού του διαδρόμου υπάρχει ένας θάλαμος, ένα πρόσθετο στρώμα ασφαλείας για την προστασία των θησαυρών που περιέχουν τους σπόρους.

Υπάρχουν τρεις θόλοι στο τέλος του θαλάμου, αλλά μόνο ένας χρησιμοποιείται αυτήν τη στιγμή και η πόρτα του είναι καλυμμένη με ένα παχύ στρώμα πάγου, υπονοώντας τις  χαμηλές θερμοκρασίες στο εσωτερικό του. Εδώ, οι σπόροι αποθηκεύονται σε αλουμινένια δοχεία συσκευασμένα σε κενό και σε δοκιμαστικούς σωλήνες σε μεγάλα κουτιά που στοιβάζονται τακτοποιημένα σε ράφια από το δάπεδο μέχρι την οροφή. Έχουν πολύ μικρή χρηματική αξία, αλλά τα κουτιά δυνητικά κρατούν τα κλειδιά για το μέλλον της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας.

Τα τελευταία 50 χρόνια, οι γεωργικές πρακτικές έχουν αλλάξει δραματικά, με την τεχνολογική πρόοδο να επιτρέπει τη μεγάλης κλίμακας φυτική παραγωγή. Όμως, ενώ οι αποδόσεις των καλλιεργειών έχουν αυξηθεί, η βιοποικιλότητα έχει μειωθεί σε σημείο που τώρα μόνο περίπου 30 καλλιέργειες παρέχουν το 95% των αναγκών του ανθρώπου σε τροφή και ενέργεια. Μόνο το 10% των ποικιλιών ρυζιού που χρησιμοποιούσε η Κίνα τη δεκαετία του 1950 εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα, για παράδειγμα. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει πάνω από το 90% των ποικιλιών φρούτων και λαχανικών τους από το 1900. Αυτή η μονοκαλλιέργεια της γεωργίας αφήνει τα αποθέματα τροφίμων πιο επιρρεπή σε απειλές όπως ασθένειες και ξηρασία.

Η κατασκευή της Ημέρας της Κρίσης κόστισε 8 εκ. αμερικανικά δολάρια και χρηματοδοτήθηκε από τη Νορβηγική κυβέρνηση. Διοικείται μετά από τριμερή συμφωνία της Νορβηγικής κυβέρνησης, του διεθνούς οργανισμού Global Crop Diversity Trust και του Κέντρου Γενετικών Πόρων των Σκανδιναβικών χωρών.

India Deposit to the Svalbard Global Seed Vault - Crop Trust

Δεν χρειάζεται να ψάξετε πολύ για να ανακαλύψετε τις θυσίες που έγιναν για να διατηρηθούν ασφαλείς αυτοί οι πυρήνες αναπαραγωγής. Ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά κοιτάσματα σπόρων μέσα στο νορβηγικό θησαυροφυλάκιο προέρχεται από μια συλλογή του Ερευνητικόυ Ινστιτούτου Vavilov της Αγίας Πετρούπολης, η οποία αποτέλεσε μια από τις πρώτες συλλογές στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ, περίπου δώδεκα επιστήμονες εγκλωβίστηκαν στο δωμάτιο που περιείχε τους σπόρους για να τους προστατεύσουν από τους πεινασμένους πολίτες και τον γύρω γερμανικό στρατό.

Καθώς η πολιορκία συνεχιζόταν, ορισμένοι από αυτούς πέθαναν τελικά από την πείνα. Παρά το γεγονός ότι ήταν περιτριγυρισμένοι από σπόρους και φυτικό υλικό, αρνούνταν σθεναρά να σωθούν τρώγοντας κάποιους από τους αποθηκευμένους σπόρους – τέτοια ήταν η πεποίθησή τους για τη σημασία των σπόρων. Η ανάκαμψη της Ρωσίας μετά τον πόλεμο, και το μέλλον της ανθρωπότητας ενδεχομένως να στηριζόταν στην συλλογή που προστάτευαν. Ένας από τους επιστήμονες, ο Ντμίτρι Ιβάνοφ, λέγεται ότι πέθανε περιτριγυρισμένος από σακουλάκια με ρύζι.

Travel from Tromsø to Svalbard | Visit Tromso

Σε μια εποχή αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων και αβεβαιότητας, το θησαυροφυλάκιο του Σβάλμπαρντ είναι μια ασυνήθιστη και ελπιδοφόρα κίνηση στη διεθνή συνεργασία για το καλό της ανθρωπότητας. Οποιοσδήποτε οργανισμός ή χώρα μπορεί να στείλει σπόρους σε αυτήν και δεν υπάρχουν πολιτικοί ή διπλωματικοί περιορισμοί. Κόκκινα ξύλινα κουτιά από τη Βόρεια Κορέα βρίσκονται δίπλα σε μαύρα κουτιά από τις ΗΠΑ. Στον επόμενο διάδρομο, κουτιά με σπόρους από την Ουκρανία βρίσκονται πάνω από σπόρους από τη Ρωσία. «Είναι κρύα και ασφαλή εκεί πάνω, και αυτό είναι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία».


ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ

Η πρακτική των ανθρωποθυσιών πάει πολύ πίσω στο χρόνο. Πότε ξεκίνησε και γιατί και τι συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα;

Όταν κάποιος σκέφτεται τις ανθρωποθυσίες πιθανότατα το μυαλό του τρέχει στους Αζτέκους του βόρειου Μεξικό. Σίγουρα αυτό δεν είναι τυχαίο ούτε αδικαιολόγητο. Το πανάρχαιο αυτό τελετουργικό, αν και σπάνιο στις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στους πολιτισμούς της Κεντρικής Αμερικής. Ανθρωποθυσίες πραγματοποιούνταν σε πολλές περιστάσεις, από γιορτές ως πολέμους, και χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και για να σηματοδοτήσουν την ολοκλήρωση αρχιτεκτονικών έργων, όπως η Μεγάλη Πυραμίδα του Τενοτστιτλάν, το οποίο μπορεί να οδήγησε στο θάνατο έως και 80.400 ανθρώπους, σύμφωνα με τον Αμερικανό ανθρωπολόγο Ρος Χάσιγκ.

Οι ανθρωποθυσίες των Αζτέκων περιγράφηκαν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τους Ισπανούς κατακτητές. Οι περιγραφές τους ταιριάζουν με τις εξίσου φρικτές απεικονίσεις που βρέθηκαν σε πολλούς προκολομβιανούς κώδικες. Σε έναν από αυτούς, στον Codex Magliabechiano (σημ. εικονογραφικός κώδικας των Αζτέκων που δημιουργήθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα), φαίνεται ένας ιερέας να κρατά ένα θύμα θυσίας καθώς ένας άλλος χρησιμοποιεί ένα αιχμηρό αντικείμενο για να ξεριζώσει την καρδιά του. Το αίμα κυλά στο κάτω μέρος της πυραμίδας, όπου ένα προηγούμενο θύμα, με το στήθος ανοιχτό και το πρόσωπό του με μια έκφραση πόνου, σύρεται μακριά. Οι θεατές παρακολουθούν καθώς η καρδιά, φρεσκοκομμένη από τη σωματική της φυλακή, αιωρείται προς τον ουρανό. Μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων κράτησαν ζωντανή τη μνήμη αυτών των φρικιαστικών τελετουργιών και τις μετέφεραν μετά στους κονκισταδόρες.

Ωστόσο, αν και τόσο συνηθισμένη μεταξύ των Αζτέκων, η έννοια της ανθρωποθυσίας δεν επινοήθηκε σε καμία περίπτωση από αυτούς, ούτε ήταν ο μόνος πολιτισμός σε όλο τον κόσμο που ασχολήθηκε με αυτήν την πρακτική, όπως είχε προταθεί παλαιότερα.

Σήμερα θεωρείται ότι οι ανθρωποθυσίες χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού και ίσως και πολύ πιο πριν. Τα ίχνη τους έχουν ανακαλυφθεί στα αρχαιολογικά αρχεία διαφόρων πολιτισμών, από τους Ευρωπαίους της Παλαιολιθικής Εποχής έως τους αρχαίους αποίκους της Κίνας. Αυτές οι κοινωνίες συμμετείχαν σε ανθρωποθυσίες για διάφορους λόγους, μερικούς παρόμοιους με αυτούς των Αζτέκων και άλλους εντελώς διαφορετικούς και μοναδικούς.

Ανθρωποθυσίες και κανιβαλισμός των αρχαίων λαών της Ν. Αμερικής

Γιατί να θυσιάσεις έναν άνθρωπο;

Η ιστορία των ανθρωποθυσιών είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της θρησκείας και των δεισιδαιμονιών. «Η προϊστορική θρησκεία ξεκίνησε ως ένα μαγικό, θείο μυστήριο που αποσκοπούσε στην άρνηση της πραγματικότητας του θανάτου», αναφέρει ο Τζον Σκίνερ. Στο έρευνα του «Ritual Matricide: A Study of the Origins of Sacrifice», ο Σκίνερ συζητά πώς ο φόβος και η περιέργειά μας για τον θάνατο εκδηλώθηκαν σε αρχαίες τελετουργίες όπως η κατανάλωση ανθρώπινου εγκεφάλου και η ανθρώπινη θυσία γενικά. Ο ίδιος εστίασε στις παλαιολιθικές κοινωνίες, οι οποίες δεν είχαν το είδος της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πολυπλοκότητας που διαμόρφωσε τις τελετουργίες των Αζτέκων.

Οι θυσίες με θρησκευτικά κίνητρα θα μπορούσαν να λάβουν πολλές μορφές. Στην Κίνα, τη Μογγολία, την Αίγυπτο και την Κεντρική Αμερική, σημαντικά άτομα θάβονταν μερικές φορές μαζί με τους υπηρέτες ή/και τις παλλακίδες τους. Δεδομένου ότι τα σώματα αυτών των «συνοδών» σπάνια παρουσιάζουν σημάδια τραύματος ή ασθένειας, οι αρχαιολόγοι εικάζουν ότι ενταφιάστηκαν μαζί με τους αφέντες τους σε μια πρακτική που τώρα αναφέρεται ως «θυσία του υπηρέτη». Τέτοιες τελετουργίες εξασφάλιζαν ότι οι άνθρωποι θα λάμβαναν φροντίδα και στη μετά θάνατον ζωή. Η πρακτική, κάποτε μια από τις πιο κοινές μορφές ανθρωποθυσίας, εξαφανίστηκε γύρω στο 2.800 π.Χ.

Ένας άλλος στόχος των ανθρωποθυσιών ήταν να κατευνάσουν τους θεούς προσφέροντας μια θυσία υψηλής αξίας. Κατά τη διάρκεια των τελετουργιών Καπακότσα, οι Ίνκας του προκολομβιανού Περού νάρκωναν και σκότωναν παρθένες γυναίκες και παιδιά – τους οποίους θεωρούσαν αγνούς και αθώους – για να αποτρέψουν φυσικές καταστροφές. Οι Αζτέκοι αναφέρονταν στις θυσίες ως πληρωμή χρέους. «Η ζωή οφείλεται στους θεούς. Με τη θυσία τους μάς έδωσαν ζωή… παράγουν το φαγητό μας… που τρέφει τη ζωή», θεωρείται ότι είπαν οι ιερείς των Αζτέκων στους Ισπανούς παρατηρητές θέλοντας να υπερασπιστούν το τελετουργικό τους.

Εν τέλει, η ανθρωποθυσία αφορούσε την προστασία της πλειονότητας σε βάρος μιας μειονότητας. Οι ανθρωποθυσίες δεν γίνονταν μόνο για να αποτρέψουν τους σεισμούς και τις ασθένειες, αλλά και για να κερδίσουν ή να αποφύγουν τους πολέμους. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να ευλογήσουν τη βασιλεία συγκεκριμένων ηγεμόνων καθώς και ως σύμβολα της κυριαρχίας τους. Η Μεγάλη Πυραμίδα του Τενοτστιτλάν, που αρχικά κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιτζκοάλτ, είναι ένα παράδειγμα αυτού. Με τον ίδιο τρόπο, τα τραγούδια και οι θρύλοι μιλούν για ιαπωνικές και βαλκανικές κοινότητες που θάβουν ζωντανούς ανθρώπους μέσα σε κτίρια για να τους προστατεύσουν από μελλοντική καταστροφή – μια πρακτική που φαίνεται να αποδεικνύεται και από αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Ο μύθος αυτός άλλωστε επιβιώνει και στα δικά μας δημοτικά τραγούδια, όπως αυτού του Γιοφυριού της Άρτας.

Η άγνωστη προέλευση της ανθρωποθυσίας

Ενώ η ιστορία γνωρίζει ότι δεν έλειπαν οι κοινωνίες που έκαναν ανθρωποθυσίες, οι ειδικοί δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει για το πού και πότε πρωτοεμφανίστηκε η πρακτική αυτή. Επειδή οι ανθρωποθυσίες περιγράφηκαν ευρέως στην αρχαιότητα, είναι ασφαλές να πούμε ότι συνέβαιναν και κατά την προϊστορία. Δυστυχώς, η έλλειψη γραπτών ή προφορικών αρχείων δεν μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε την προϊστορική ζωή με ακρίβεια. Κατά συνέπεια, η κατανόησή μας για την προέλευση των ανθρωποθυσιών βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία σπάνια οδηγούν σε ένα οριστικό συμπέρασμα.

Κατά καιρούς, αρκετοί ερευνητές δήλωσαν ότι μπορεί να βρήκαν στοιχεία για ανθρωποθυσίες που χρονολογούνται στην Εποχή του Σιδήρου ή του Χαλκού. Σε ένα άρθρο του, ο παλαιοανθρωπολόγος Γιάν Τζελινέκ ερευνά ανασκαφές αυτών των περιόδων από περιοχές στην Τσεχοσλοβακία. Η εξαιρετικά ποικιλόμορφη μεταχείριση των ανθρώπινων λειψάνων εκεί, λέει ο Τζελινέκ, υποδηλώνει ότι «δεν αντιπροσωπεύουν κανονικές ταφές αλλά μπορούν να εντοπιστούν ίχνη σύνθετων γεγονότων που συνδέονται με ανθρωποθυσίες». Ανθρώπινοι σκελετοί που βρέθηκαν σε μια σπηλιά παραπέμπουν σε θυσίες υπηρετών, ενώ ένα κρανίο που βρέθηκε θαμμένο στα θεμέλια ενός κοντινού σπιτιού υποδηλώνει πρακτικές που μοιάζουν με αυτές που περιγράφονται στη βαλκανική και ιαπωνική λογοτεχνία.

Κάποιοι προτείνουν ότι η ανθρωποθυσία είναι πιο πιθανό να συνέβαινε σε κοινωνίες που εφάρμοζαν κάποια μορφή δουλείας, καθώς σε αυτές τις κοινωνίες επικρατούσαν συγκεκριμένες πεποιθήσεις σχετικά με την αξία της ζωής των ανθρώπων. Ακολουθώντας αυτή τη σκέψη, στοιχεία προϊστορικής σκλαβιάς θα μπορούσαν να υποδεικνύουν και την ύπαρξη προϊστορικών ανθρωποθυσιών, αν και το ένα δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη και του άλλου. Είναι ενδιαφέρον ότι η έρευνα από τη Βρετανίδα αρχαιολόγο Μιράντα Γκριν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, παρά το γεγονός ή ίσως επειδή υπάρχει έλλειψη πειστικών αποδεικτικών στοιχείων, η ανθρωποθυσία στην Ευρώπη της Εποχής του Σιδήρου «φαίνεται ότι ήταν σπάνια και ιδιαίτερη».

Ανθρωποθυσίες και κανιβαλισμός των αρχαίων λαών της Ν. Αμερικής

Οι ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα

Πολύ μεγάλη είναι η συζήτηση σχετικά με το αν πραγματοποιούνταν ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα. Αν και δεν φαίνεται να ήταν κοινή πρακτική ειδικά τον 5ο αιώνα  της κλασικής αρχαιότητας, σίγουρα δεν ήταν άγνωστη, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι εφαρμοζόταν σε προηγούμενες περιόδους.

«Οι ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα δεν είναι μύθος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο διακεκριμένος καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, Βάλτερ Μπούρκερτ. «Σαφέστατα και υπήρχαν και συνδέονταν κυρίως με τις κηδείες. Θεωρώ πως ήταν αποτέλεσμα του θυμού που προκύπτει από τον θάνατο. Ο νεκρός δεν θέλει να πεθάνει και οι άλλοι να ζουν. Η θυσία άλλων ανθρώπων στον τάφο του, του προσφέρει ψυχολογική ανακούφιση», σημείωσε.

Εξάλλου κάτι τέτοιο μαρτυρούν και αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα. Κατάλοιπα πιθανών ανθρωποθυσιών έχουν εντοπιστεί στην Κρήτη, καλύπτοντας χρονικά μια περίοδο από την εποχή του Χαλκού μέχρι τους Ύστερους Γεωμετρικούς και Αρχαϊκούς χρόνους. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αντίστοιχες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί στα μυκηναϊκά κέντρα της Αργοναυπλίας. Στο Λυκαίο Όρος της Αρκαδίας ο σκελετός ενός άνδρα (ΦΩΤΟ) πιθανά θύμα ανθρωποθυσίας χρονολογήθηκε στο τέλος της μυκηναϊκής περιόδου, τον 11ο αιώνα (Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, Ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα). Για το συγκεκριμένο Όρος μάλιστα οι αναφορές για ανθρωποθυσίες είναι πάρα πολλές.

ΤΑ ΑΙΣΧΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ - Αντέχεις την αλήθεια?

Εξάλλου είναι πολύ συχνή η παρουσία της ανθρωποθυσίας σε γνωστούς μύθους της ελληνικής αρχαιότητας. Οι Αθηναίοι έστελναν ως «φόρο» στον βασιλιά Μίνωα κάθε εννιά χρόνια επτά νέους Αθηναίους και επτά νέες Αθηναίες για να τους κατασπαράξει ο Μινώταυρος. Στις τραγωδίες του Ευριπίδη αναφέρονται πάμπολλες τελετές ανθρωποθυσιών στις θεότητες. Η κόρη τού Αγαμέμνονα, Ιφιγένεια, οδηγείται για θυσία στο βωμό της Αρτέμιδας, (Ιφιγένεια εν Αυλίδι, στ. 533, 1200). Αξίζει να σημειωθεί ότι άλλος μύθος αναφέρει πως για την ασφαλή επιστροφή των Αχαιών από την Τροία στην Ελλάδα θυσίασαν την κόρη του Πρίαμου, Πολυξένη, στην Εκάβη. Σε άλλο μύθο, θυσιάζεται και η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, στην Περσεφόνη ύστερα από «θεϊκό χρησμό», για να νικήσουν οι Αθηναίοι (Ευριπίδη Ηρακλείδες, στ. 408, 583). Θυσιάζεται εθελοντικά κι ο Μενοικέας, γιός τού Κρέοντα, για να νικήσουν οι Θηβαίοι (Ευριπίδη Φοίνισσες, στ. 913).  Αναφορά σε ανθρωποθυσία κάνει και ο Αριστοφάνης.

Ο Παυσανίας αναφέρεται στις ανθρωποθυσίες κατά τις εορτές Λύκαια της Αρκαδίας στο Λυκαίο Όρος, όπου πλέον έχει βρεθεί και ανάλογο εύρημα. Ο Λυκάων, γιος τού Πελασγού, έφερε στο βωμό τού Λυκαίου Διός ένα βρέφος και το θυσίασε, για να βρέξει το βωμό με αίμα. Κατά την ανθρωποθυσία ο Λυκάων μεταμορφώθηκε σε λύκο (Ελλάδος Περιήγησις, VIII 2), αναφέρει ο Παυσανίας, ενώ συμπληρώνει ότι η πρακτική συνεχιζόταν εις ανάμνηση του γεγονότος.

Ο Πλούταρχος στο έργο του «Θεμιστοκλής» (κεφ. 13) αφηγούμενος τις στιγμές πριν από την ναυμαχία της Σαλαμίνας αναφέρει ότι ο Θεμιστοκλής θυσίασε τρεις Πέρσες αιχμαλώτους. Αναφέρει συγκεκριμένα:

«Ενώ ο Θεμιστοκλής πρόσφερε θυσίες κοντά στη ναυαρχίδα, του έφεραν τρεις αιχμάλωτους, που ήταν πολύ όμορφοι στην όψη και στολισμένοι με λαμπρά ενδύματα και χρυσά κοσμήματα. Λέγονταν γι᾽ αυτούς ότι ήταν παιδιά της Σανδάκης, της αδελφής του Ξέρξη, και του Αρταΰκτη. Όταν τους είδε ο μάντης Ευφραντίδης, επειδή την ίδια στιγμή μια μεγάλη και λαμπρή φλόγα αναπήδησε από το σφάγιο της θυσίας και συγχρόνως ένα φτάρνισμα ακούστηκε από τα δεξιά ως καλό σημάδι, έσφιξε το δεξί χέρι του Θεμιστοκλή και τον προέτρεψε να αφιερώσει τους νεαρούς στον Ωμηστή Διόνυσο και να τους θυσιάσει όλους με ικεσίες προς τον θεό· γιατί έτσι, έλεγε, οι Έλληνες θα εξασφαλίσουν τη σωτηρία και τη νίκη. Ο Θεμιστοκλής σάστισε, γιατί ο λόγος του μάντη ήταν υπερβολικός και τρομερός· οι περισσότεροι όμως, οι οποίοι, όπως συμβαίνει συνήθως στους μεγάλους αγώνες και στις δύσκολες καταστάσεις, έλπιζαν να πετύχουν τη σωτηρία τους με παράλογα μάλλον παρά με λογικά μέσα, επικαλούνταν με μια φωνή τον θεό και σέρνοντας τους αιχμάλωτους στον βωμό επέβαλαν να τελεστεί η θυσία, όπως υπέδειξε ο μάντης. Αυτά τα διηγήθηκε ο Φανίας ο Λέσβιος, που ήταν φιλόσοφος και καλός γνώστης της ιστορικής γραμματείας».

Το γεγονός ότι ο Θεμιστοκλής «σαστίζει» μπροστά στο πρόσταγμα του Μάντη κάνει φανερό ότι η πρακτική της ανθρωποθυσίας είχε ήδη τεθεί στο παρελθόν και ήταν κάτι μάλλον κατακριτέο. Ωστόσο σε τόσο ακραίες συνθήκες, όταν οι Έλληνες προσπαθούν «να πετύχουν τη σωτηρία τους με παράλογα μάλλον παρά με λογικά μέσα» φαίνεται ότι μπορούσε να γίνει μια εξαίρεση. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι για την εποχή της κλασικής αρχαιότητας (5ο αιώνα) αν και υπάρχουν αναφορές όπως αυτές του Πλούταρχου δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα που να ενισχύουν τις αναφορές αυτές. Φαίνεται μάλιστα ότι η πρακτική – τουλάχιστον επίσημα- φαινεται να εγκαταλείπεται μετά τον 7ο αιώνα όταν και ξεκίνησε η δημιουργία των πόλεων-κρατών καθώς αυτό συνδυάστηκε με την θέσπιση ποινών.

Το τέλος της πρακτικής

Στην κλασική αρχαιότητα, οι ανθρωποθυσίες φαίνεται ότι θεωρούνταν ήδη παρελθόν από πολλούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Όταν η Ρώμη ήταν ακόμη ένα μικρό βασίλειο, οι πολίτες κατά καιρούς θυσιάζονταν για να κατευνάσουν τους θεούς. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ωστόσο, οι ανθρωποθυσίες ουσιαστικά εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δημοκρατίας και καταργήθηκαν εντελώς με συγκλητικό διάταγμα το 97 π.Χ. Η δολοφονία ζωντανών ανθρώπων – μια πρακτική που συνδέθηκε τότε με βαρβαρικές φυλές και υποτιμούνταν από τους Ρωμαίους – αντικαταστάθηκε από τη σφαγή ζώων και το κάψιμο των ομοιωμάτων.

Μέρος της ιστορίας των ανθρωποθυσιών μπορεί να συμπληρωθεί από θρησκευτικά κείμενα. Για παράδειγμα, η Θυσία του Ισαάκ, μια ιστορία από το Βιβλίο της Γένεσης, περιγράφει πώς ο Αβραάμ – ο πατριάρχης του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ που πιστεύεται ότι έζησε κάποια στιγμή μεταξύ 2.150 και 1.975 π.Χ. – προσπάθησε να θυσιάσει τον μονάκριβο γιο του Ισαάκ ύστερα από εντολή του θεού Γιαχβέ. Αλλά πριν ο Αβραάμ προλάβει να ολοκληρώσει το τελετουργικό, τον σταματά ένας άγγελος. Έχοντας ήδη αποδείξει την έκταση της αφοσίωσής του, ο Αβραάμ μπορεί πια να θυσιάσει ένα κριάρι στη θέση του γιου του.

ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ! | trelosmaniatis

Η θυσία του Ισαάκ δεν είναι μόνο μια ιστορία αλλά και μια μορφή θρησκευτικής διδασκαλίας που είχε ξεκάθαρη επίδραση στην εσωτερική οργάνωση τριών μεγάλων θρησκειών. Σύμφωνα με τον Γιόζεφ Μίλμαν, ομότιμο καθηγητή στο Τμήμα Εβραϊκής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα στο Ισραήλ, η αφήγηση λειτουργεί ως «αιτιολογικός μύθος» που εξηγεί την προέλευση ή, σε αυτή την περίπτωση, την εξαφάνιση ενός συγκεκριμένου φαινομένου. Η ιστορία, γράφει ο Μίλμαν, δίνει έναν λόγο για τη «μετάβαση από την ανθρωποθυσία στη θυσία ζώων και ορίζει την απόλυτη ιερότητα της ανθρώπινης ζωής».

Από μια σύγχρονη οπτική, η ανθρωποθυσία φαίνεται ως μια εξαιρετικά σκληρή και άστοχη παράδοση και γι’ αυτό άλλωστε εγκαταλείφθηκε αρκετά νωρίς στην ιστορία τουλάχιστον στη «δική» μας γειτονιά. Ωστόσο, μια μερίδα ιστορικών θεωρεί ότι η πρακτική της ανθρωποθυσίας ίσως έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση πιο εξελιγμένων κοινωνιών μαζί με άλλες αυταρχικές μεθόδους. Σύμφωνα με αυτούς, οι ανθρωποθυσίες έδωσαν τη δυνατότητα στους ηγέτες των κοινωνιών να τις κρατήσουν ενωμένες έστω και μέσω του φόβου και του αυταρχισμού. Άλλωστε, η αντίληψη που υπήρχε ήταν ότι τα θύματα της ανθρωποθυσίας δεν πέθαναν μάταια, αλλά θανατώνονταν προς όφελος των ζωντανών. Φυσικά, η συζήτηση γύρω από τη «χρησιμότητα» της ανθρωποθυσίας και των άλλων βίαιων μεθόδων που έχει χρησιμοποιήσει η ανθρωπότητα είναι θέμα μεγάλης συζήτησης και αντιπαράθεσης μεταξύ των ιστορικών. Μέχρι στιγμής ωστόσο η κυρίαρχη άποψη παραμένει ότι η ανθρωπότητα εξελίχθηκε κατά κύριο λόγο όταν απορρίφθηκαν τέτοιες πρακτικές.


ΤΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ DRONE KAI H ΜΑΝΟΥΡΑ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ

Εδώ και κάποιον καιρό, οι πτήσεις των τουρκικών UAV στα Μικρασιατικά παράλια και στο Αιγαίο, δεν είναι “ήρεμες” όπως πριν. Υπάρχουν κάποια στοιχεία διαφοροποιήσεως της τακτικής που εφαρμοζόταν από ελληνικής πλευράς. Και ένα από τα βασικά αίτια, είναι ότι πλέον οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούν σύστημα Ηλεκτρονικού Πολέμου που παρεμβάλει στην ομαλή λειτουργία και πτήση τους.

Στις 1 Ιουλίου η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (Βασίλης Νέδος) αποκάλυψε την ύπαρξη συστήματος αντι-UAV που έχει δημιουργήσει μια “ομπρέλα” στην ανατολική μεθόριο. H διαρροή, προφανώς απέβλεπε σε κάτι.

Το σύστημα anti UAV που απέκτησαν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα τεθεί σε λειτουργία μέσα στο καλοκαίρι

Αυτό που μπορούμε να μεταφέρουμε, είναι ότι το δίκτυο που έχει δημιουργηθεί με βάση το συγκεκριμένο σύστημα (Counter Unmanned Air Systems) εντοπίζει και παρεμβάλει καταλλήλως τα UAV από μεγάλες αποστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι τα τουρκικά Anka ή Bayraktar TB2 να “τυφλώνονται” και να τίθενται σε κατάσταση αυτόματης περιφοράς για λόγους ασφαλείας, χωρίς ικανότητα παρεμβολής από τον σταθμό ελέγχου, παύοντας αυτομάτως η πτήση τους να είναι αποδοτική για τους σκοπούς που προγραμματίστηκε.

Πτήση τουρκικού UAV πάνω από την Κανδελιούσσα Νισύρου

Αυτή η αλλαγή στην “επιχειρησιακή κατάσταση”, είναι μια από τις πηγές εκνευρισμού για την τουρκική πλευρά το τελευταίο διάστημα, καθώς έχει ενοχληθεί σφόδρα. Από την μία οι Τούρκοι χειριστές στους επιγείους σταθμούς ελέγχου δεν μπορούν να αντιδράσουν αποτελεσματικά από την άλλη οι Έλληνες περνούν… διασκεδαστικές καταστάσεις παρακολουθώντας επί ώρες τα ίχνη των τουρκικών UAV να εκτελούν σαν “τρελλά” κύκλους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα UAV δεν εισέρχονται στο FIR Αθηνών ή ότι δεν πραγματοποιούν παραβάσεις και υπερπτήσεις. Η κατάσταση όμως είναι πιο συγκρατημένη, οι πτήσεις δεν είναι αποδοτικές και είναι πάντοτε στην ευχέρεια των Ελλήνων χειριστών, βάσει των υφισταμένων διαταγών, να απαντούν με τον δέοντα τρόπο απέναντι στην συγκεκριμένη παραβατική συμπεριφορά των Τούρκων.


ΤΑ ΕΠΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ

Κάρολος Δαρβίνος

Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος (Charles Robert Darwin, 12 Φεβρουαρίου 1809 – 19 Απριλίου 1882) ήταν Άγγλος φυσιοδίφης και γεωλόγος, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο θεμελιωτής της θεωρίας της εξέλιξης, μια σύλληψη που -σύμφωνα με τα λόγια του Τζούλιαν Χάξλεϋ- υπήρξε «αδιαμφισβήτητα η πιο σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της βιολογίας». Εισήγαγε τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής και ήταν υποστηρικτής της κοινή καταγωγής των ειδών, σύμφωνα με την οποία όλοι προερχόμαστε από έναν κοινό πρόγονο.

Βέβαια δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο ταξίδι του Δαρβίνου με το μικρό πολεμικό Μπιγκλ του Βασιλικού Ναυτικού της Αγγλίας, ένα από τα σπουδαιότερα επιστημονικά και περιπετειώδη ταξίδια που πραγματοποιήθηκαν ποτέ, όταν ακόμη ο μέσος Ευρωπαίος ψαχνόταν και προσπαθούσε δειλά δειλά να προσδιορίσει και να καταγράψει τον άγνωστο κόσμο γύρω του.

Όντας νέος ο Κάρολος αγαπούσε τη γεωλογία, τη φυσική ιστορία και  τη γεωγραφία . Το 1831, σε ηλικία 22 ετών και για τα επόμενα 5 χρόνια, ο νεαρός φυσιοδίφης μας ταξίδευε. Γη του Πυρός, Άνδεις, Βραζιλία, Αργεντινή, Νησιά Γκαλαπάγκος. Στο ημερολόγιο του κατέγραφε με λεπτομέρεια τις παρατηρήσεις του για τον φυτικό και ζωικό πλούτο των μακρινών αυτών τόπων.

Χάρτης με τα ταξίδια του Κάρολου Δαρβίνου
Χάρτης με τα ταξίδια του Κάρολου Δαρβίνου

Το ταξίδι με το Μπιγκλ και ιδιαίτερα η επίσκεψη του στα Γκαλαπάγκος (σ’ αυτά άλλωστε όφειλε την καταγωγή όλων των απόψεων του), αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία αργότερα, στη φάση της ωριμότητας του, ο Δαρβίνος, θα γράψει το θεμελιακό επιστημονικό του έργο, Η καταγωγή των ειδών, έργο που συντάραξε τον επιστημονικό κόσμο της εποχής του και όχι μόνον, έργο που απέδειξε περίτρανα την καταγωγή του ανθρώπου.

Μετά το ταξίδι με το HMS Beagle, ο Δαρβίνος είχε οδηγηθεί στα πρώτα συμπεράσματα της θεωρίας του, ωστόσο, ανησυχώντας για τις αντιδράσεις από το κοινό αλλά και την εκκλησία, δεν παρουσίασε τις ριζοσπαστικές του ιδέες σχετικά με την εξέλιξη μέχρι το 1858 όταν έκανε κοινή ανακοίνωση με τον Βρετανό συνάδελφο φυσιοδίφη Alfred Russel Wallace, ο οποίος επρόκειτο να δημοσιεύσει κι αυτός μια παρόμοια θεωρία με του Δαρβίνου. Τον επόμενο χρόνο, ο Δαρβίνος δημοσίευσε το επιδραστικό έργο του, «The Origin of Species by Means of Natural Selection» (Η Προέλευση των Ειδών μέσω της Φυσικής Επιλογής).

1. Ο Δαρβίνος γεννήθηκε την ίδια ημέρα με τον Αβραάμ Λίνκολν.
Τόσο ο Δαρβινός όσο και ο Λίνκολν γεννήθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου 1809, αλλά σε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα. Ενώ ο 16ος πρόεδρος της Αμερικής γεννήθηκε σε μια ξύλινη κατοικία στην έρημο του Κεντάκι, ο Δαρβίνος γεννήθηκε σε ένα μεγάλο γεωργιανό σπίτι σε ένα κτήμα με θέα στον ποταμό Severn και τη μεσαιωνική πόλη της αγοράς του Shrewsbury της Αγγλίας.

2. Περίμενε περισσότερα από 20 χρόνια για να δημοσιεύσει την πρωτοποριακή θεωρία του για την εξέλιξη.
Το πενταετές ταξίδι του Δαρβίνου σε όλο τον κόσμο με το HMS Beagle, το οποίο έληξε το 1836, του έδωσε ανεκτίμητη έρευνα που συνέβαλε στην ανάπτυξη της θεωρίας του για την εξέλιξη και τη φυσική επιλογή. Ανησυχώντας, ωστόσο, για το κοινό και την εκκλησιαστική αποδοχή της βαθιάς ριζοσπαστικής ιδέας του, δεν παρουσίασε τη θεωρία του σχετικά με την εξέλιξη μέχρι το 1858 όταν έκανε κοινή ανακοίνωση με τον Βρετανό φυσιοδίφη Alfred Russel Wallace, ο οποίος επρόκειτο να δημοσιεύσει με παρόμοια θεωρεία με του Δαρβίνου. Τον επόμενο χρόνο, ο Δαρβίνος δημοσίευσε το επιδραστικό έργο του, «The Origin of Species by Means of Natural Selection» (Η Προέλευση των Ειδών από Μέσα Φυσικής Επιλογής).

3. Ο Δαρβίνος υπέφερε από χρόνιες ασθένειες.
Αφού επέστρεψε από το ταξίδι του σε όλο τον κόσμο, ο Δαρβίνος άρχισε να υποφέρει από εξάντληση, έκζεμα και χρόνιες περιόδους ναυτίας, πονοκεφάλων και ταχυπαλμίας που θα συνεχιζόταν για το υπόλοιπο της ζωής του. Μερικοί υποθέτουν ότι κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του ο Δαρβίνος μπορεί να προσβλήθηκε από μια παρασιτική ασθένεια που ονομάζεται νόσος Chagas που μπορεί τελικά να οδηγήσει σε καρδιακή βλάβη, η οποία τελικά προκάλεσε το θάνατο του Δαρβίνου.

4. Έγραψε μια λίστα με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του γάμου για να αποφασίσει αν θα παντρευτεί.
Ο Δαρβίνος ακόμα και σε θέματα της καρδιάς τα αντιμετώπιζε με τη λογική, έτσι το 1838 συνέταξε μια λίστα με δύο στήλες που σκιαγραφούν τα αρνητικά και τα μειονεκτήματα του γάμου. Εντέλει παντρεύτηκε την πρώτη του ξαδέλφη Emma Wedgwood το 1839.

5. Έγκατέλειψε την ιατρική σχολή.
Ο πατέρας του Δαρβίνου ήταν ένας επιτυχημένος γιατρός που προετοίμαζε τον γιο του να ακολουθήσει τα βήματά του. Αφού πέρασε το καλοκαίρι του 1825 υπηρετώντας ως μαθητευόμενος στην πρακτική του πατέρα του, μπήκε σε μια από τις κορυφαίες ιατρικές σχολές της Βρετανίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Δαρβίνος, όμως, μισούσε τη θέα του αίματος και η βαρεμάρα στις διαλέξεις χτυπούσε κόκκινο. Έφυγε από την ιατρική σχολή και διέλυσε τα όνειρα του πατέρα του.

6. Και αντ’ αυτού σπούδασε θεολογία
Αφού έφυγε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο άνθρωπος που θα αμφισβητούσε το καθιερωμένο θρησκευτικό δόγμα της δημιουργίας εγγράφηκε στο Cambridge για να σπουδάσει θεολογία. «Δεν αμφισβήτησα τότε την αυστηρή και κυριολεκτική αλήθεια κάθε λέξης στη Βίβλο», έγραψε αργότερα. Ωστόσο, η πίστη του Δαρβίνου άρχισε να υποχωρεί αφού έζησε τη δουλεία για τα καλά στο ταξίδι του σε όλο τον κόσμο και μετά το θάνατο τριών παιδιών του. Ο Δαρβίνος, ωστόσο, δεν χαρακτήρισε ποτέ τον εαυτό του ως άθεο αλλά αγνωστικιστή

7. Δοκίμασε να φάει εξωτικά ζώα.
Ο Δαρβίνος όχι μόνο μελέτησε σπάνια ζώα από όλο τον κόσμο, αλλά τα έφαγε επίσης. Ως μαθητής στο Cambridge, δημιούργησε το Gourmet Club, επίσης γνωστό ως Glutton Club, με σκοπό να δειπνήσει «πουλιά και θηρία, τα οποία πριν ήταν άγνωστα στον ανθρώπινο ουρανίσκο». Καθώς γυρνούσε τον κόσμο με το HMS Beagle, ο Δαρβίνος συνέχισε το περιπετειώδες γευστικό ταξίδι δοκιμάζοντας αρμαντίλο, στρουθοκάμηλο και puma («αξιοσημείωτα σαν μοσχάρι στη γεύση του», περιέγραψε).

8. Δεν είπε τη φράση «survival of the fittest». (επιβίωση του καταλληλότερου)
Αν και συνδέεται με τη θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, η φράση «επιβίωση του καταλληλότερου» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Άγγλο φιλόσοφο Χέρμπερτ Σπένσερ στο έργο του “Οι αρχές της βιολογίας” του 1864 για να συνδέσει τις οικονομικές και κοινωνιολογικές του θεωρίες με τις βιολογικές έννοιες του Δαρβίνου. Ο Δαρβίνος υιοθέτησε για πρώτη φορά τη φράση στην πέμπτη έκδοσή του «The Origin of Species», που δημοσιεύτηκε το 1869, γράφοντας για τη φυσική επιλογή ότι «η έκφραση που χρησιμοποιούσε συχνά ο κ. Herbert Spencer για την επιβίωση του πιο κατάλληλου είναι μερικές φορές εξίσου βολικό.”

9. Ο Δαρβίνος θάφτηκε μέσα στο Αβαείο του Γουέστμινστερ.
Αφού ο Δαρβίνος πέθανε στις 19 Απριλίου 1882, η οικογένειά του άρχισε τις προετοιμασίες για να τον θάψει στο χωριό όπου είχε περάσει τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του. Ωστόσο, οι φίλοι και οι συνάδελφοί του Δαρβίνου ξεκίνησαν μια εκστρατεία πίεσης για να του δώσουν την υψηλή τιμή ταφής μέσα στο Westminster Abbey του Λονδίνου. Αφού οι εφημερίδες και το κοινό συντάχθησαν με αυτή τη πρόταση, ο Κοσμήτορας του Γουέστμινστερ έδωσε την έγκρισή του. Μία εβδομάδα μετά το θάνατό του, ο Δαρβίνος θάφτηκε στην πιο σεβαστή εκκλησία της Αγγλίας κοντά σε συναδέλφους επιστήμονες όπως οι John Herschel και Isaac Newton.

10. Ο Δαρβίνος εμφανίστηκε στο χαρτονόμισμα των 10 λιρών για 18 χρόνια.
Ξεκινώντας το 2000, ένα πορτρέτο του γενειοφόρου Δαρβίνου εμφανίστηκε στο πίσω μέρος του βρετανικού χαρτονομίσματος των 10 λιρών μαζί με μια εικόνα του HMS Beagle, ενός μεγεθυντικού φακού και εικόνες από τη χλωρίδα και πανίδα που συνάντησε στα ταξίδια του. Η Τράπεζα της Αγγλίας διέκοψε την έκδοση του χαρτονομίσματος το 2018.


Η ΠΡΩΤΗ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η πρώτη ιατροδικαστική έκθεση στα χρονικά του ελληνικού κράτους συντάχθηκε στις 20 Απριλίου του 1825.

Επρόκειτο για ένα ιδιαιτέρα βίαιο επεισόδιο που εξελίχθηκε σε χωριό της Αργολίδας. Η έκθεση που συντάχθηκε απευθυνόταν στον υπουργό της Αστυνομίας και αφορούσε στην αποβολή μιας νεαρής εγκυμονούσης, εξαιτίας ενός άγριου καβγά με τη συννυφάδα της.

Μόλις ο Υπουργός έλαβε την έκθεση, έστειλε έναν από τους άνδρες του στο χωριό Ανιαή, όπου είχε συμβεί το αιματηρό συμβάν, για να εξετάσει την υπόθεση.

Ο αστυνόμος μόλις ολοκλήρωσε την αυτοψία, συνέγραψε μία σύντομη ανταπόκριση στον ανώτερό του, στην οποία περιγράφει λεπτομερώς πως εξελίχθηκε η εγκληματική πράξη.

Έγραφε:

«Εις το χωριόν Ανιαή τρεις εβδομάδες προ του Πάσχα ήλθον αι δύο σύννυμφοι.  Ευγενία  γυνή του Κωνσταντίνου Γκάτζη και Ελένη, του Τάσου Γκάτζη.

Εις την φιλονικίαν αυτή ρίπτει κατά γης την Ευγενία , η στείρα Ελένη, την βάλλει εμπρούμυτα, γονατίζει εις την μέσην και από το υποκάμισον από κάτω χώνει τας δυο της χείρας εμπρός και αρχίζει να σχίζει με τους όνυχας εις την υπογάστριον χώρα της κοιλίας».      

Η βαριά τραυματισμένη εγκυμονούσα, Ευγενία, φώναζε απεγνωσμένα βοήθεια. Οι γείτονες έντρομοι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει και, όπως δήλωσαν και στον αστυνόμο, την βρήκαν πληγωμένη, να αιμορραγεί.

Αφού την μετέφεραν σπίτι κάλεσαν μια μαία από το Ναύπλιο να την εξετασει. Η Ευγενία αιμορραγούσε από την μήτρα της, το παιδί που κυοφορούσε σίγουρα βρισκόταν σε κίνδυνο, αλλά η μαία δεν μπορούσε να πει ακόμα με βεβαιότητα αν το είχε χάσει.

Η άτυχη εγκυμονούσα γεμάτη οργή για την συννυφάδα της αποφάσισε να την εκδικηθεί .

Απευθύνθηκε στο «Υπουργείο Παπαφλέσσα» που εκτελούσε χρέη Υπουργού Εσωτερικών και Αστυνομίας, ο οποίος έστειλε μερικούς άνδρες στο χωριό προκειμένου να βρουν τη δράστιδα  Ελένη για να τη συλλάβουν.  Εκείνη όμως βρισκόταν απλά κρυμμένη και η απεσταλμένοι του Υπουργείου επέστρεψαν με «άδεια χέρια».

Την ίδια στιγμή οι δημογέροντες  ζήτησαν να πληρώσει ο σύζυγός της Ελένης στην Ευγενία πεντακόσια γρόσια στην Ευγενία για την ψυχική οδύνη και τα έξοδα θεραπείας της.

 ιατροδικαστική έκθεσηΟι αιμορραγίες

Οκτώ μέρες μετά την επίθεση, η Ευγενία ξεκίνησε να αιμορραγεί. Ωστόσο, η αιμορραγία αντιμετωπίστηκε και δεν χρειάστηκε να μεταφερθεί στον γιατρό.

Συγγενείς και φίλοι της, όμως, έβλεπαν ότι όσο περνούσαν οι μέρες γινόταν όλο και πιο αδύνατη, ενώ η υγεία  της είναι εύθραυστη. Έναν μήνα μετά, η Ευγενία και ο σύζυγός της ξεκίνησαν για το Άργος προκειμένου να ζητήσουν ιατρική βοήθεια.

Στο δρόμο, όμως, η Ευγενία παρουσίασε επιδείνωση και είχε «μεγάλη και σφοδρά αιμορραγία της μήτρας». Ο αστυνόμος έγραφε στην έκθεση:

«Το επίσημον της αιμορραγίας φαίνεται και από τα φορέματα, τα οποία είναι βεβαμμένα με αίμα. Ταυτοχρόνως έγινε και πρόπτωσις της μήτρας». 

Ένας βοσκός που βρέθηκε στο σημείο που ήταν το νεαρό ζευγάρι, μετέφερε τα μαντάτα στους γονείς της κοπέλας. Έντρομοι, μόλις άκουσαν τα νέα του βοσκού, κάλεσαν τη μαία και έτρεξαν να την βρουν.

Όταν έφτασαν αντίκρισαν την κόρης τους μέσα στα αίματα και ημιλυπόθημη. Η μαία τοποθέτησε την μήτρα πίσω στη θέση της και μεταφέρθηκαν όλοι μαζί στο γιατρό, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατος του αγέννητου βρέφους.


Σύνδρομο αιφνιδίου θανάτου : Συνωμοσίες και πραγματικότητα

Το Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου σε νέους ανθρώπους, αν και είναι πολύ παλιό, «ανακαλύφθηκε» τώρα από τους συνωμοσιολόγους του διαδικτύου, οι οποίοι έσπευσαν να το συνδέσουν με τα εμβόλια. Τι ισχύει όμως πραγματικά;

Οι άνθρωποι γενικά αναγνωρίζουν ένα γεγονός σαν αλήθεια μόνο όταν το γεγονός συμφωνεί μ’ αυτά που ήδη πιστεύουν, έλεγε ο θρυλικός Αμερικανός τηλεπαρουσιαστής του CBS, Άντι Ρούνεϊ. Στην εποχή του διαδικτύου και των ατελείωτων συνωμοσιών που εμφανίζονται από παντού η φράση αυτή μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ καθώς οι περισσότεροι επιλέγουν να ακούσουν, να διαβάσουν και τελικά να πιστέψουν μόνο αυτό που τους φαίνεται σωστό και αληθινό άσχετα αν βασίζεται έστω και σε κάποιο ψήγμα αλήθειας ή όχι. Ενδεικτικό είναι ότι ύστερα από δύο χρόνια πανδημίας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βαφτίζουν οποιαδήποτε ασθένεια ως αποτέλεσμα των εμβολίων κατά του κοροναϊού χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο αλλά απλώς γιατί αυτό βολεύει το αφήγημα της «αλήθειας» τους.

Αυτό συμβαίνει και με το λεγόμενο «Σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου από Αρρυθμία», μια πάθηση γνωστή εδώ και δεκαετίες που οδηγεί σε ξαφνικό θάνατο νέους κυρίως ανθρώπους. Οι απανταχού συνωμοσιολόγοι θεωρούν ότι το Σύνδρομο εμφανίστηκε ξαφνικά τώρα- μετά την πανδημία- και φυσικά το αποδίδουν στα εμβόλια, ενώ έχουν ονομάσει κοροϊδευτικά την ασθένεια ως… ξαφνικίτιδα. Η αλήθεια ωστόσο απέχει κατά πολύ.

Ούτε νέο, ούτε μυστήριο

Το «Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου από Αρρυθμία» (Sudden Arrhythmia Death Syndrome – SADS) είναι μία πάθηση που είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, καθώς η πρώτη επίσημη καταγραφή του προέρχεται από το 1977, ενώ αναφορές γι’ αυτήν υπάρχουν ήδη από το 1948.

Το Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου από Αρρυθμία  αφορά κυρίως εφήβους και ενηλίκους κάτω των 40 και εμφανίζεται όταν η καρδιά ενός ατόμου φαίνεται να σταματά ξαφνικά – κυρίως στον ύπνο του- χωρίς ξεκάθαρη αιτία και πολύ συχνά μάλιστα σε άτομα που φαίνονται να είναι απολύτως υγιή.

Το σύνδρομο είναι σχετικά σπάνιο ωστόσο είναι υπαρκτό. Καταγράφηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1977 μεταξύ προσφύγων Χμονγκ που είχαν καταφύγει στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Το σύνδρομο καταγράφηκε ξανά στην Σιγκαπούρη, όταν μια μελέτη έδειξε ότι 230 υγιείς κατά τα άλλα Ταϊλανδέζοι εργάτες είχαν πεθάνει ξαφνικά για ανεξήγητους λόγους μεταξύ του 1982 και του 1990.

Η πρώτη αναφορά ωστόσο για ξαφνικούς θανάτους χωρίς αιτία υπήρξε ήδη από το 1948, όταν 81 άνθρωποι από τις Φιλιππίνες πέθαναν «μυστηριωδώς» στον ύπνο τους μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ δούλευαν ως εργάτες στην Χαβάη. Ωστόσο τότε η υπόθεση δεν μελετήθηκε περαιτέρω καθώς δεν υπήρχε κάποιο σχετικό μοτίβο. Ωστόσο καθώς τα χρόνια περνούσαν τέτοια περιστατικά άρχισαν να εμφανίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι που το σύνδρομο άρχισε να μελετάται στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

SADS: Όσα πρέπει να γνωρίζετε για το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου που «χτυπά» υγιείς ανθρώπους – Τα σημάδια – Pronews.gr

«Πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους απροσδόκητους θανάτους σε νέους, που εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα ηλικίας κάτω των 40 ετών», αναφέρει το Βασιλικό Αυστραλιανό Κολλέγιο Γενικών Ιατρών. Επίσης, ο όρος χρησιμοποιείται όταν η νεκροψία δεν μπορεί να βρει μια προφανή αιτία θανάτου.

Το Βρετανικό Ίδρυμα Καρδιολογίας περιγράφοντας το σύνδρομο αναφέρει: «Ο ρυθμός της καρδιάς (ο οποίος ελέγχει τους χτύπους) ελέγχεται από ηλεκτρικούς παλμούς. Αν πάει κάτι λάθος στους ηλεκτρικούς παλμούς, αυτό μπορεί να προκαλέσει κάποια ανωμαλία στον ρυθμό της καρδιάς, γνωστό και ως αρρυθμία. Κάποιες αρρυθμίες μπορεί να είναι επικίνδυνες αν αφεθούν χωρίς θεραπεία και μπορούν να προκαλέσουν καρδιακή ανακοπή. Ο ρυθμός της καρδιάς σας και οι ηλεκτρικοί παλμοί σταματούν μετά το θάνατο και αυτό σημαίνει ότι ο ανώμαλος καρδιακός ρυθμός δεν μπορεί πια να εντοπιστεί και η δομή της καρδιάς θα φαίνεται φυσιολογική. Γι’ αυτό το λόγο η αιτία της καρδιακής ανακοπής δεν μπορεί να εντοπιστεί κι έτσι μπορεί να καταλήξουμε στο SADS επειδή δεν υπάρχει κάτι άλλο να βρούμε».

Οι γιατροί έχουν εξετάσει πολλούς παράγοντες που μπορεί να οδηγούν σε τέτοιους θανάτους όπως η διατροφή, η τοξικολογία, οι ασθένειες της καρδιάς, ο μεταβολισμός και η γενετική προδιάθεση.

Υπολογίζεται ότι ο συγκεκριμένος τύπος θανάτου αφορά ετησίως περίπου 110,8 άτομα στα 100.000 στις ΗΠΑ και 14,9 άτομα στα 100.000 στην Ιαπωνία με τους αριθμούς να είναι σχετικά σταθεροί κάθε χρόνο.

Μια μελέτη του 2007 στην Αγγλία είχε συμπεριλάβει τις μαρτυρίες 117 ιατροδικαστών από όλη τη χώρα. Σε αυτήν είχε διαπιστωθεί ότι το σύνδρομο SADS είχε εντοπιστεί κατά κύριο λόγο σε νεαρούς άντρες, ενώ σημειώνονταν περίπου 500 θάνατοι SADS κάθε χρόνο στην Αγγλία, ένας αριθμός που ήταν οχτώ φορές μεγαλύτερος από αυτόν που υπολογιζόταν ως τότε.

Τα τελευταία δύο χρόνια το  «Baker Heart and Diabetes Institute» της Μελβούρνης προσπαθεί να αναπτύξει το πρώτο μητρώο SADS της χώρας για την πολιτεία της Βικτόρια.

«Υπάρχουν περίπου 750 περιπτώσεις ετησίως, ατόμων ηλικίας κάτω των 50 ετών στη Βικτώρια που παθαίνουν ξαφνικά καρδιακή ανακοπή», είπε ένας εκπρόσωπος. «Από αυτούς, για περίπου 100 δεν θα βρεθεί η αιτία του θανάτου, ακόμη και μετά από εκτεταμένες έρευνες, όπως η πλήρης αυτοψία (φαινόμενο SADS)», αναφέρει.

Η καρδιολόγος και ερευνήτρια Dr Ελίζαμπεθ Πάρατζ δήλωσε: «Το μητρώο του Baker ήταν το πρώτο στη χώρα και ένα από τα λίγα στον κόσμο που συνδύαζε πληροφορίες ασθενοφόρου, νοσοκομείου και ιατροδικαστικής. Υπάρχουν καταγραφές από ανθρώπους που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή και δεν βρέθηκε καμία αιτία που την προκάλεσε», συνέχισε η ίδια.

Η γιατρός πιστεύει ότι η πιθανή έλλειψη ευαισθητοποίησης μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι «πολλά γίνονται εκτός των παραδοσιακών ιατρικών πλαισίων».

«Η πλειονότητα αυτών των συμβάντων με SADS, στο 90%, συμβαίνουν έξω από το νοσοκομείο. Το άτομο δεν τα καταφέρνει, επομένως είναι στην πραγματικότητα το προσωπικό του ασθενοφόρου και οι ιατροδικαστές που φροντίζουν στο μεγαλύτερο μέρος αυτούς τους ασθενείς», εξήγησε.

SADS: Τι είναι το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου που «χτυπά» τους υγιείς | Pentapostagma

Τα προειδοποιητικά σημάδια

Ωστόσο, το SADS στις περισσότερες περιπτώσεις δεν «χτυπά» τόσο ξαφνικά όσο θεωρείται. Το Ίδρυμα SADS, που εδρεύει στις ΗΠΑ, έχει γνωστοποιήσει ότι περισσότεροι από τους μισούς από τους 4.000 ετήσιους θανάτους παιδιών, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από SADS έχουν κάποιο από τα κορυφαία προειδοποιητικά σημάδια.

Ένα από τα πιο βασικά σημάδια είναι το οικογενειακό ιστορικό διάγνωσης SADS ή ο ξαφνικός, ανεξήγητος θάνατος ενός μέλους της οικογένειας. Σημαντικό ρόλο παίζει και η κληρονομικότητα σε περίπτωση που κάποιος συγγενής πρώτου κυρίως βαθμού έχει κάποιο εγγενές καρδιολογικό πρόβλημα, όπως το σύνδρομο μακρού QT, το σύνδρομο Brugada, αρρυθμιογόνο καρδιομυοπάθεια της δεξιάς κοιλίας κ.α. Παράλληλα, προειδοποιητικό σημάδι μπορεί να αποτελέσει και μια λιποθυμία ή επιληπτικές κρίσεις κατά τη διάρκεια άσκησης ή όταν κάποιος είναι ενθουσιασμένος ή ξαφνιασμένος.

Σύμφωνα με μελέτες σε αρκετές περιπτώσεις οι ασθενείς την εβδομάδα πριν υποστούν καρδιακή ανακοπή είχαν εμφανίσει ορισμένα ήπια συμπτώματα όπως πόνο στο στήθος (στο 52% των περιπτώσεων), δύσπνοια (22%), λιποθυμία (7%), ενώ το 19% δεν είχε κανένα απολύτως σύμπτωμα.

Κι ύστερα ήρθαν οι συνωμοσίες…

Στις 8 Ιουνίου 2022, η διάσημη προσωπικότητα των social media, Κάντενς Όουεν, με 4 εκατ. ακολούθους μόνο στο Facebook (αριθμεί ακόμα 3 εκατ. ακολούθους στο Twitter, 4.4 στο Instagram και σχεδόν ένα εκατ. στο YouTube) ανέβασε μια ανάρτηση στο Facebook συνδέοντας τα εμβόλια (όλα και όχι μόνο του κοροναϊού) με την ασθένεια από την οποία πεθαίνουν νέοι άνθρωποι. Μάλιστα η Όουενς τόνισε ότι η ασθένεια είναι «νέα» και «μυστηριώδης» από τα οποία δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

SADS: Τι είναι το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου που «χτυπά» υγιείς ανθρώπους | Proson

«Ήθελα απλώς να δηλώσω δημόσια ότι τα παιδιά μου θα παραμείνουν εντελώς ανεμβολίαστα και ότι πραγματικά εύχομαι οι γονείς μου να είχαν πάρει διαφορετικές αποφάσεις για μένα», ανέφερε και πρόσθεσε: «Σε άλλα νέα – έχετε ακούσει πώς οι νέοι ενήλικες πεθαίνουν ξαφνικά και είναι εντελώς μυστήριο στους γιατρούς σχετικά με το γιατί συμβαίνει αυτό;».

Η ανάρτηση συνοδευόταν από ένα άρθρο της Daily Mail σχετικά με τις καταγραφές των αιφνίδιων θανάτων από το «Baker Heart and Diabetes Institute» της Μελβούρνης. Στο άρθρο δεν υπήρχε καμία αναφορά και δεν γινόταν καμία σύνδεση με το εμβόλιο του κοροναϊού ή με οποιοδήποτε εμβόλιο, ωστόσο η λεζάντα που επέλεξε η Όουενς οδήγησε πολλούς να πιστέψουν ότι τα δύο αυτά θέματα συνδέονται. Φυσικά, όπως συνήθως συμβαίνει ελάχιστοι πιθανότατα διάβασαν όλο το άρθρο προσεκτικά κι έτσι έμεινε στο μυαλό η εντύπωση που δημιούργησε η «διάσημη» προσωπικότητα που ακολουθούν.

Σε σχόλιο της ιστοσελίδας PolitiFact (κάτι σαν τα Ellinika Hoaxes) στην ανάρτηση της Όουενς ότι το σύνδρομο του SADS όχι μόνο δεν είναι καινούργιο, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι συνδέεται με τα εμβόλια η Όουενς απάντησε ότι η ίδια δεν έκανε καμία σύνδεση αυτών των δύο. Απλώς… έτυχε στην ίδια ανάρτηση να αναφερθεί στα εμβόλια και σε αυτή τη «μυστηριώδη» ασθένεια και οι ακόλουθοί της έσπευσαν να την επευφημήσουν και να σχολιάσουν ότι οι ιστοσελίδες όπως το PolitiFact προσπαθούν να θολώσουν την αλήθεια και να υπηρετήσουν τα συμφέροντα εταιριών. Φυσικά, παρόλο που η Όουενς υποστήριξε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να συνδέσει τα εμβόλια με αυτή τη «μυστηριώδη ασθένεια», το έκαναν οι ακόλουθοί της: «Μυστήριο για τους γιατρούς, αλλά δεν είναι μυστήριο για τους κατασκευαστές των εμβολίων. Το δηλητήριο κάνει τη δουλειά του», έγραψε χαρακτηριστικά ένας, ενώ χιλιάδες ήταν και τα ανάλογα σχόλια. Είναι ενδεικτικό ότι η ανάρτηση έχει λάβει ως σήμερα πάνω από 34 χιλιάδες like, ενώ έχει κοινοποιηθεί πάνω από 5,9 χιλιάδες φορές και έχει λάβει 6,3 χιλιάδες σχόλια. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στα σχόλια ορισμένοι μοιράστηκαν την εμπειρία τους με τον ξαφνικό θάνατο κάποιου νεαρού συγγενή τους και μάλιστα πολλοί συμπλήρωναν ότι οι νέοι αυτοί συγγενείς τους που έφυγαν από τη ζωή δεν είχαν εμβολιαστεί για τον κοροναϊό. Ακόμα και αυτό όμως δεν έμοιαζε να χαλάει το «αφήγημα» των περισσοτέρων. Κι αυτή είναι μόνο μια από τις χιλιάδες ανάλογες αναρτήσεις σε όλες τις πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων που προωθούν την σύνδεση μεταξύ των ξαφνικών θανάτων – παρόλο που αυτοί είναι γνωστοί εδώ και δεκαετίες- με το εμβόλιο.

Στη χώρα μας το hashtag #ξαφνικίτιδα στο Twitter περιλαμβάνεται σε χιλιάδες tweet. Πρόσφατοι θάνατοι νεαρών ανθρώπων παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα του εμβολίου του κοροναϊού χωρίς καν να είναι γνωστό αν ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του είχε κάνει το εμβόλιο ή όχι. Ακόμα και στην πρόσφατη περίπτωση της νεαρής φοιτήτριας που πέθανε ξαφνικά ενώ προπονούνταν, όταν η θεία της δήλωσε ότι όχι μόνο δεν είχε κάνει το εμβόλιο αλλά «ήταν αντίθετη σε όλα αυτά» πολλοί κατηγόρησαν τη γυναίκα ότι είχε «πληρωθεί» από κάποιους για να κάνει αυτή τη δήλωση. Άλλοι δήλωναν ότι μόνο αν τους δοθεί το ΑΜΚΑ της κοπέλας για να δουν αν όντως έχει κάνει ή όχι το εμβόλιο θα πειστούν!  Κυκλοφορούν μάλιστα βίντεο με ανακοπές αθλητών που πέθαναν κατά την διάρκεια αγώνων, στα οποία επίσης γίνεται σύνδεση με το εμβόλιο του κοροναϊού. Η λεπτομέρεια είναι ότι τα βίντεο αυτά προέρχονται ακόμα και από τη δεκαετία του ’90!

Η –όχι και τόσο δημοφιλής για πολλούς- αλήθεια που προέρχεται από επιστημονικά δεδομένα κι όχι από προσωπικότητες του ίντερνετ είναι ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι τα εμβόλια αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου από SADS. Μια μελέτη του 2015 που είχε συγκεντρώσει στοιχεία από όλες τις σχετικές προηγούμενες έρευνες κατέληγε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ εμβολίων και ξαφνικών θανάτων σε ενήλικες ή παιδιά εκτός από εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις. Μετά την έλευση του εμβολίου για τον κοροναϊό, μια μελέτη του CDC το 2021 δεν εντόπισε κανέναν κίνδυνο θανάτου για όσους εμβολιάστηκαν.

Παράλληλα, σε καμία μελέτη δεν έχει αποδειχθεί κάποια σύνδεση μεταξύ του ξαφνικού θανάτου σε παιδιά με κάποιο από τα παιδιά εμβόλια. Οι αιτίες του ξαφνικού θανάτου και στα παιδιά (SIDS) είναι άγνωστες, ωστόσο πολλοί επιστήμονες θεωρούν ότι συνδέεται με την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα και τα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου.

«Από τη στιγμή που τα εμβόλια δίνονται σχεδόν στο 90% των παιδιών που είναι κάτω από ενός έτους και κάθε χρόνο σημειώνονται περίπου 1.600 περίπου περιπτώσεις ξαφνικών θανάτων σε παιδιά, στατιστικά θα περίμενε κανείς να έχουμε 50 τέτοιους θανάτους το πρώτο 24ωρο απ’ όταν το παιδί λαμβάνει το εμβόλιο», αναφέρει το Νοσοκομείο Παιδιατρικής της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ. «Ωστόσο, επειδή η συχνότητα του SIDS είναι η ίδια τόσο σε παιδιά που έχουν ή δεν έχουν κάνει εμβόλιο, ξέρουμε ότι η SIDS δεν προκαλείται από τα εμβόλια», τονίζεται.


ΚΑΟΥΜΠΟΙΔΕΣ ΚΑΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ


Στις αρχές του 19ου αιώνα, αμέτρητοι Ευρωπαίοι μετανάστευσαν στην Αμερική
για να αναζητήσουν την περιπέτεια ή μια νέα ζωή.
Πρόκειται για την περίοδο της «μεγάλης χρυσοθηρίας», των σιδηροδρόμων,
των αλόγων και των καουμπόηδων. Πρόκειται επίσης για την εποχή της μεγάλης
διαμάχης των καουμπόηδων και των Ινδιάνων. Οι Ινδιάνοι επαναστάτησαν
ενάντια στους καουμπόηδες, οι οποίοι ήθελαν να καταλάβουν τη γη στην οποία
μέχρι τότε ζούσαν και κυνηγούσαν.

Αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από την περιπέτεια του Χριστόφορου Κολόμβου στα εδάφη που θα έμεναν τελικά γνωστά ως Αμερική, μια διαφορετική ομάδα ανθρώπων ανακάλυπτε την ίδια ήπειρο: οι νομάδες πρόγονοι των σημερινών Ινδιάνων περνούσαν από μια στενή γλώσσα γης από την Ασία στην Αλάσκα πριν από 12.000 χρόνια.
Κι έτσι, μέχρι να αποβιβαστούν οι πρώτοι ευρωπαίοι εξερευνητές στον Νέο Κόσμο εκεί στον 15ο αιώνα, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν αποικίσει την άγνωστη σε μας στεριά. Περίπου 10 εκατομμύρια από αυτά ζούσαν στην περιοχή των σημερινών ΗΠΑ.
Όσο ο καιρός περνούσε, ο μεταναστευτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών και οι απόγονοί τους πιέζονταν ολοένα και πιο νοτιοανατολικά, αν και οι σκληροτράχηλοι Ινδιάνοι δεν φαίνονταν να είχαν πρόβλημα προσαρμογής στα νέα περιβάλλοντα. Ανθρωπολόγοι, εθνολόγοι και γεωγράφοι παρατηρούσαν πια τις καθημερινές τους συνήθειες και τα νομαδικά μοτίβα τους.
Το 1492, όταν ανταμείφθηκε η παροιμιώδης περιέργεια του Κολόμβου δηλαδή, οι ανεξάρτητες φυλές των Ινδιάνων ήταν πραγματικά αναρίθμητες: οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες από 300 τοπικές γλώσσες και διαλέκτους!
Σήμερα τα πράγματα είναι σαφώς διαφορετικά για τους γηγενείς Αμερικανούς, καθώς η επαφή με το λευκό χλομό πρόσωπο μόνο ευεργετική δεν στάθηκε για τον πληθυσμό τους: στην ομοσπονδιακή απογραφή του 2010, οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής και οι Εσκιμώοι της Αλάσκας εκτιμήθηκαν στα 5,2 εκατ. ανθρώπους, με τον πληθυσμό τους να έχει σημειώσει μάλιστα ραγδαία αύξηση της τάξης του 39% σε σχέση με το 2000.
Οι ντόπιοι Αμερικανοί είδαν τις ζωές τους να αλλάζουν ριζικά μετά την άφιξη του «πολιτισμένου» Ευρωπαίου στα εδάφη των προγόνων τους, ώρα να δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τις τρανές ινδιάνικες φυλές της Βόρειας Αμερικής (εξαιρουμένου του Μεξικού) και τη μοίρα τους…

Η Αρκτική: Οι Ινουίτ και οι Εσκιμώοι του Βορρά
Η παγωμένη και αφιλόξενη περιοχή της Αλάσκας, του Καναδά και της Γροιλανδίας, κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, ήταν άλλοτε σπίτι των Εσκιμώων. Τόσο οι Ινουίτ όσο και οι Αleut μιλούσαν και συνεχίζουν να μιλούν διαλέκτους που πηγάζουν απευθείας από τις πρωτόγονες ντοπιολαλιές των Εσκιμώων. Ο αρκτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών ήταν συγκριτικά μικρός και διάσπαρτος, καθώς οι νομάδες ήταν αναγκασμένοι να ακολουθούν τη λεία τους (φώκιες και πολικές αρκούδες κυρίως), καθώς εκείνη μετανάστευε κατά μήκος της τούνδρας.
Την ίδια ώρα όμως που στα βόρεια της ευρύτερης περιοχής οι Ινουίτ κυνηγούσαν κατά πόδας τα άγρια θηρία, στα νοτιότερα σημεία οι Aleut είχαν φτιάξει μονιμότερους οικισμούς, ψαροχώρια κυρίως κατά μήκος των ακτών. Οι Ινουίτ του Βορρά διέμεναν σε ιγκλού και οι Aleut σε θολωτά παραπήγματα καμωμένα από ξύλα και χώμα. Τα ρούχα τους ήταν φτιαγμένα από δέρμα φώκιας, το οποίο χρησίμευε επίσης τόσο στα έλκηθρα της φυλής όσο και στις βάρκες τους (όπως τα περίφημα καγιάκ των Ινουίτ). Μέχρι την προσάρτηση όμως της Αλάσκας από τις ΗΠΑ το 1867, οι δεκαετίες της καταπίεσης, των εκτοπίσεων και της επαφής τόσο με τον λευκό όσο και με τις αρρώστιες του είχαν αποδεκατίσει τον πληθυσμό των Εσκιμώων: είχαν απομείνει πια μόλις 2.500 ψυχές. Οι απόγονοι των επιζώντων συνεχίζουν να ζουν στα αφιλόξενα τοπία του αμερικανικού Βορρά…

Η Υπο-Αρκτική: Το κυνήγι της γούνας και οι ερυθρόδερμοι
Η τούνδρα του Βορρά δίνει προοδευτικά τη θέση της στην τάιγκα της ενδοχώρας Αλάσκας και Καναδά, με τα κωνοφόρα να δεσπόζουν πια στο τοπίο. Εκεί κατοικούσαν κάποτε δύο βασικές πληθυσμιακές ομάδες ερυθρόδερμων, καθεμιά με τη δική της γλωσσική παράδοση: οι φυλές της δυτικής ακτής που μιλούσαν την Athabaskan (οι Tsattine, οι Gwich’Ιn και οι Deg Xinag, γνωστοί και ως Ingalik) και οι φατρίες της ανατολικής ακτής που μιλούσαν την Αλγκόνκιαν: οι Cree, οι Ojibwa και οι Naskapi. Η μετακίνηση παρέμενε δύσκολη και σε αυτή την τεράστια περιοχή, κάτι που έκανε τους πληθυσμούς αραιούς και σποραδικούς.
Οι Ινδιάνοι δεν ζούσαν εδώ σε μόνιμους καταυλισμούς αλλά σε μικρές και ευέλικτες ομάδες με οικογενειακούς δεσμούς, οι οποίες κυνηγούσαν κατά πόδας τα μεταναστευτικά πρότυπα του καριμπού (καναδικός τάρανδος). Οι ινδιάνικες φυλές ήταν πλήρως εναρμονισμένες με το αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον, μέχρι τον 17ο και 18ο τουλάχιστον αιώνα, όταν το εμπόριο της γούνας γενικεύτηκε στην περιοχή και άρχισε να εμποδίζει τη ζωή των ερυθρόδερμων. Αντί να κυνηγούν λοιπόν πλέον για να τρέφονται, οι Ινδιάνοι επικεντρώθηκαν τώρα στην προμήθεια δερμάτων και γουνών στους ευρωπαίους εμπόρους, κάτι που οδήγησε προοδευτικά στον εκτοπισμό και την εξόντωση τελικά πολλών παραδοσιακών κοινοτήτων της περιοχής…

Τα Βορειοανατολικά: Οι πολεμοχαρείς Ιροκουά
Η ευρύτερη περιοχή που απλώνεται από την ανατολική ακτή του Καναδά μέχρι τη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ και την Κοιλάδα του Μισισιπή στην ενδοχώρα ήταν μια από τις πρώτες που υποδέχθηκαν τον λευκό Ευρωπαίο στα εδάφη του Νέου Κόσμου. Εκεί ζούσαν φυσικά μια σειρά από τρανές ινδιάνικες φυλές, που μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες: τους Ιροκουά (φυλές δηλαδή όπως οι Μοχόκ, Καγιούγκα, Ονέιντα, Εριέ, Ονοντάνγκα, Σενέκα και Τισκαρόρα), που ζούσαν κατά μήκος ποταμών και λιμνών σε οχυρωμένους μόνιμους καταυλισμούς, και τους ομιλούντες την Αλγκόνκιαν (φυλές όπως οι Χιουρόν, Pequot, Fox, Shawnee, Wampanoag, Delaware και Menominee), οι οποίοι διέμεναν σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς και ψαροχώρια κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού και καλλιεργούσαν καλαμπόκι, φασόλια και ζαρζαβατικά. Οι πολεμοχαρείς φυλές των Βορειοανατολικών συνήθιζαν να κάνουν επιδρομές στα γειτονικά φύλα και αυτή ήταν η καθημερινότητά τους.
Ειδικά οι Ιροκέζοι, παραήταν εχθρικοί και όσοι δεν ήταν μέλη της συμμαχίας τους (Ένωση των Πέντε Εθνών από το 1570) διέτρεχαν μόνιμο κίνδυνο. Το πράγμα των τεταμένων σχέσεων έγινε ακόμα πιο περίπλοκο μετά την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων και σαν να μην έφτανε αυτό, ο αμερικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ανάγκασε τις ινδιάνικες φυλές της περιοχής να διαλέξουν στρατόπεδα. Οι Ιροκουά βρέθηκαν τώρα αντιμέτωποι με τους αλγκονκίν γείτονές τους στο πεδίο της μάχης του λευκού, την ίδια στιγμή που οι οικισμοί των χλομών προσώπων συνέχιζαν να επεκτείνονται προς τα δυτικά. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από τον εκτοπισμό και των δύο ντόπιων πληθυσμιακών ομάδων από τα προγονικά τους εδάφη. Οι Ιροκέζοι αριθμούν σήμερα (2010) 40.000 μέλη…
Τα Νοτιοανατολικά: Οι χωρικοί Τσερόκι
Τα νότια των Βορειοανατολικών και τα βόρεια του Κόλπου του Μεξικού είναι μια εύφορη αγροτική έκταση που εκμεταλλεύονταν επί αιώνες οι ερυθρόδερμοι της περιοχής: εξπέρ στην καλλιέργεια της γης, οι Ινδιάνοι των Νοτιοανατολικών ζούσαν από τις σοδειές καλαμποκιού, φασολιών, κολοκύθας, καπνού αλλά και ηλίανθου, έχοντας οργανώσει τη ζωή τους σε μικρούς αγροτικούς καταυλισμούς.
Η πλέον πασίγνωστη φυλή της περιοχής ήταν οι Τσερόκι, οι οποίοι από κοινού με τους Chickasaw, Choctaw, Creek και Seminole είχαν σκαρώσει τη συμμαχία των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών», καθώς οι τοπικές διάλεκτοι που μιλούσαν προέρχονταν όλες από την οικογένεια της γλώσσας Muskogean. Μέχρι την ανεξαρτησία όμως των Αμερικανών από τους Βρετανούς, οι φυλές των Νοτιοανατολικών Πολιτειών είχαν ήδη χάσει μεγάλα τμήματά τους από τους εκτοπισμούς και τις αρρώστιες των Δυτικών.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ομοσπονδιακός νόμος του 1830 ολοκλήρωσε τον οριστικό διωγμό των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών» από τα πατρώα εδάφη τους (Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Βόρεια Καρολίνα, Φλόριντα και Τενεσί), ώστε να περιέλθουν στα χέρια του λευκού αποίκου: μεταξύ 1830- 1838, οι ομοσπονδιακές αρχές των ΗΠΑ ανάγκασαν περισσότερους από 100.000 Ινδιάνους των Νοτιοανατολικών Πολιτειών να πάρουν τα μπογαλάκια τους και να μετακινηθούν στην «Ινδιάνικη Περιοχή» στα δυτικά του ποταμού Μισισιπή (σημερινή Οκλαχόμα). Οι Τσερόκι απαθανάτισαν στη λαϊκή τους μούσα τον ξεριζωμό και την πορεία της ντροπής ως Μονοπάτι των Δακρύων…
Οι Μεγάλες Πεδιάδες: Σεγιέν και Κομάντσι
Η τεράστια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του ποταμού Μισισιπή και των Βραχωδών Όρεων, από τον σημερινό Καναδά μέχρι και τον Κόλπο του Μεξικού, κατοικούταν άλλοτε από τοπικές φυλές κυνηγών και αγροτών, πολύ πριν καταφτάσουν οι διψασμένοι για εμπόριο και εξερευνήσεις Ευρωπαίοι. Οι φυλές της περιοχής μιλούσαν γλώσσες όπως οι Siouan, Caddoan, Uto-Aztecan, Athabaskan και Αλγκόνκιαν και ανήκαν σε διάφορες ομάδες και παραδόσεις.
Μετά την επαφή όμως με τον Ευρωπαίο και ειδικά με τους ισπανούς αποικιοκράτες του 18ου αιώνα που έφεραν άλογα στην περιοχή, οι ινδιάνικες φυλές των πεδιάδων έγιναν προοδευτικά νομαδικές. Οι Σεγιέν, Κομάντσι, Αραπάχο, Κρόου και Μαυροπόδαροι κυνηγούσαν πια καβάλα στα άλογά τους τα κοπάδια με τους βίσονες, από το δέρμα των οποίων κατασκεύαζαν τις καλύβες τους, το αρχετυπικό ινδιάνικο κωνικό τίπι. Όσο ο λευκός άποικος μετακινούταν όμως δυτικότερα στις Μεγάλες Πεδιάδες και γειτνίαζε πια επικινδύνως με τους Ινδιάνους, έφερε μαζί του πολύ πιο καταστρεπτικά καλούδια για τους ίδιους: καταναλωτικά αγαθά όπως μαχαίρια και κατσαρολικά, όπλα και πρωτόγνωρες ασθένειες φυσικά.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, ο λευκός κυνηγός είχε αποδεκατίσει τα κοπάδια των αμερικανικών βούβαλων και οι κοινότητές του στράφηκαν τώρα στην καταπάτηση της ινδιάνικης γης. Χωρίς τρόπο να βγάζουν πια τα προς το ζην, οι Ινδιάνοι των Μεγάλων Πεδιάδων μεταφέρθηκαν τελικά (αν και πάντα απρόθυμα) σε κυβερνητικούς καταυλισμούς…
Τα Νοτιοδυτικά: Ναβάχο και Απάτσι

Η τεράστια άνυδρη έκταση της ερήμου που εκτείνεται στη σημερινή Αριζόνα και το Νέο Μεξικό (αλλά και σε τμήματα του Κολοράντο, της Γιούτα, του Τέξας και του Μεξικού) έδωσε ζωή σε δυο χαρακτηριστικά διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης στον αυτόχθονα πληθυσμό της Αμερικής. Οι Χόπι, Ζούνι, Ζούμα και Yaqui ζούσαν από την καλλιέργεια του καλαμποκιού, των φασολιών και της κολοκύθας και διέμεναν σε μόνιμους καταυλισμούς καμωμένους από πέτρα και πλίνθους (τα περίφημα και πολυώροφα πουέμπλο).
Οι Ναβάχο και οι Απάτσι όμως παρέμεναν νομάδες, κυνηγώντας βούβαλους και κάνοντας επιδρομές στους γείτονές τους για να βάλουν στο χέρι τις σοδειές τους. Οι καταυλισμοί τους ήταν σαφώς πιο προσωρινοί από των χωρικών γειτόνων τους και κατασκευάζονταν από λάσπη και χώμα. Μέχρι τον Αμερικανο-Μεξικανικό Πόλεμο ωστόσο, όταν οι Νοτιοδυτικές Πολιτείες προσαρτήθηκαν στις ΗΠΑ, ένα σεβαστό ποσοστό του γηγενούς πληθυσμού είχε ήδη αποδεκατιστεί (οι ισπανοί αποικιοκράτες και οι ιεραπόστολοι υποδούλωσαν, για παράδειγμα, ολόκληρη την ινδιάνικη φυλή των Πουέμπλο, εξολοθρεύοντάς τους σε εξαντλητική καταναγκαστική εργασία σε ισπανικά ράντσα). Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έκλεισε τους εναπομείναντες Ινδιάνους της ευρύτερης περιοχής σε καταυλισμούς της ντροπής…
Η Μεγάλη Λεκάνη: Οι Σοσόνι
Το εκτεταμένο λεκανοπέδιο που σχηματίζουν τα Βραχώδη Όρη στα ανατολικά, η οροσειρά Σιέρρα Νεβάδα στα δυτικά, το οροπέδιο Κολούμπια στον βορρά και το οροπέδιο Κολοράντο στον νότο ήταν ένα ξεχασμένο από τον θεό ερημοτόπι από άνυδρες και σκονισμένες εκτάσεις, αλυκές και υφάλμυρες λίμνες. Ο γηγενής πληθυσμός, που μιλούσε τη γλώσσα των Σοσόνι ή αζτεκικές διαλέκτους, φυλές δηλαδή όπως οι Bannock, Paiute και Ute, τρεφόταν με ρίζες, σπόρους και καρπούς θάμνων, την ίδια στιγμή που κυνηγούσε φίδια, σαύρες και μικρά θηλαστικά. Καθώς ήταν πάντα σε κίνηση, διέμεναν σε προσωρινούς καταυλισμούς καμωμένους από ξύλο ιτιάς, φύλλα, χαμόκλαδα και λάσπη. Καθώς οι οικισμοί ήταν εντελώς προσωρινοί, τόσο η κοινωνική ιεραρχία όσο και η συλλογική αρχηγία στην κοινότητα δεν είχαν επίσημο χαρακτήρα.
Μετά την επαφή με τους Ευρωπαίους, πολλές ινδιάνικες φυλές της Μεγάλης Λεκάνης απέκτησαν άλογα και ομοίαζαν πια στους αυτόχθονες των Μεγάλων Πεδιάδων: τώρα ήταν έφιπποι κυνηγοί βίσονα και τάγματα εφόδου κατά φιλήσυχων γειτονικών φυλών. Όταν όμως ανακαλύφθηκε χρυσός και ασήμι στην περιοχή στα μέσα του 19ου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των τοπικών φυλών έχασε τα εδάφη της και τη ζωή της τελικά…

Η Καλιφόρνια: Το ινδιάνικο συνονθύλευμα
Πριν πατήσει το πόδι του στην Αμερική ο λευκός αποικιοκράτης, η καλοσυνάτη κλιματολογικά Καλιφόρνια φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση ολάκερης της Βόρειας Αμερικής: 300.000 περίπου Ινδιάνοι ζούσαν εδώ στα μέσα του 16ου αιώνα. Και βέβαια ο πληθυσμός τους παρουσίαζε μεγάλη ποικιλομορφία: 100 διαφορετικές φυλές και οικογενειακές ομάδες μιλούσαν περισσότερες από 200 διαλέκτους!
Οι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται σήμερα ότι το γλωσσολογικό τοπίο της Καλιφόρνια ήταν πιο περίπλοκο ακόμα και από την Ευρώπη. Οι Maidu, Miwok και Yokuts μιλούσαν κοινή γλώσσα (αν και σε άλλες διαλέκτους), οι Chumash, Pomo, Salinas και Shasta είχαν τη δική τους και οι Tubabulabal, Serrano και Kinatemuk άρθρωναν ακόμα μια αζτέκικη παραδοσιακή λαλιά. Εδώ βρήκαν μάλιστα καταφύγιο και οι «Ινδιάνοι των Αποστολών», που είχαν εκτοπιστεί από τους Ισπανούς στις Νοτιοδυτικές Πολιτείες, και εδώ κατέφευγε κάθε κατατρεγμένος ερυθρόδερμος. Παρά τη διαφορετική καταγωγή τους όμως, πάμπολλες καλιφορνέζικες φυλές ζούσαν παρόμοιες ζωές: σχημάτιζαν ομάδες με δεσμούς αίματος που κυνηγούσαν βούβαλους ή ήταν απλά τροφοσυλλέκτες.
Η γεωργία δεν ήταν του γούστου τους, ήταν όμως η ειρήνη μεταξύ τους. Όταν οι πρώτοι ισπανοί εξερευνητές τρύπωσαν στην Καλιφόρνια στα μέσα του 16ου αιώνα άρχισαν οι περιπέτειες του τοπικού στοιχείου, οι οποίες κλιμακώθηκαν το 1769, όταν ο ιεραπόστολος Junipero Serra ίδρυσε την αποστολή στο Σαν Ντιέγκο που θα εγκαινίαζε μια πρωτόγνωρα βάρβαρη περίοδο αφομοίωσης, καταναγκαστικής εργασίας και βίαιου αποδεκατισμού. Ως αποτέλεσμα, το τοπικό στοιχείο της Καλιφόρνια αφανίστηκε από προσώπου γης…
Η Βορειοδυτική Ακτή: οι Σινούκ
Η Βορειοδυτική Ακτή, που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού από τη Βρετανική Κολούμπια μέχρι και τη Βόρεια Καλιφόρνια, έχει ήπιο κλίμα και άφθονες φυσικές πηγές. Ό,τι χρειαζόταν ο αυτόχθονας για να ζήσει, ήταν ήδη εκεί: σολομοί και άφθονη ψαριά, αλλά και φώκιες και μαλάκια. Ως αποτέλεσμα, αντίθετα από τις τροφοσυλλεκτικές φυλές και τις ορδές των κυνηγών που ακολουθούσαν τα μεταναστευτικά πρότυπα των ζώων από μέρος σε μέρος, οι Ινδιάνοι των Βορειοδυτικών Ακτών του Ειρηνικού ευημερούσαν και έχτισαν μόνιμους οικισμούς με εκατοντάδες μέλη ο καθένας.
Εδώ συναντάμε τη γνώριμη κοινωνική στρωμάτωση των Ινδιάνων, σαφώς πιο περίπλοκη από κάθε νομαδική κοινότητα γηγενών. Οι γνωστότερες φυλές της περιοχής ήταν οι Σινούκ και οι Χάιντα, αλλά εδώ ζούσαν επίσης και οι Tlingit, Tsimshian, Coos, Wakashan Kwakiutl, Nuu-chah-nulth (Nootka) και Salish…
Το Οροπέδιο: Ινδιάνικο κράμα
Το λεγόμενο «Οροπέδιο» καλύπτει τη διασταύρωση της Υπο-Αρκτικής, των Μεγάλων Πεδιάδων, της Μεγάλης Λεκάνης, της Καλιφόρνια και της Βορειοδυτικής Ακτής και εκτείνεται στις σημερινές πολιτείες των Αϊντάχο, Μοντάνα, ανατολικό Όρεγκον και Ουάσιγκτον. Οι Ινδιάνοι της περιοχής κατοικούσαν σε μικρούς και ειρηνικούς καταυλισμούς κατά μήκος ποταμών και ρυακιών και ζούσαν ψαρεύοντας σολομούς και πέστροφες, κυνηγώντας και συλλέγοντας άγρια μούρα, ρίζες και καρπούς.
Στα νότια του Οροπεδίου, η επικρατούσα γλώσσα ήταν η Penutian και όλες οι διάλεκτοι εκπορεύονταν από αυτή. Όσο για τις φυλές που τη μιλούσαν, ήταν οι Klamath, Klikitat, Modoc, Nez Perce, Walla Walla και Yakima (ή Yakama). Στα βόρεια του ποταμού Κολούμπια, οι Ινδιάνοι μιλούσαν παραλλαγές της Salishan, φυλές δηλαδή όπως οι Skitswish, Salish, Spokane και οι Κολούμπια. Ήταν τον 18ο αιώνα όταν άλλες ινδιάνικες φυλές έφεραν τα πρώτα άλογα στην περιοχή και πλέον το άτι έγινε αναπόσπαστο μέλος της καθημερινότητας: το άλογο ενσωματώθηκε στην οικονομία, βοήθησε να επεκταθεί η ακτίνα του κυνηγιού και μετέτρεψε τις τοπικές φυλές σε εμπόρους αλλά και διαμεσολαβητές μεταξύ Βορειοδυτικών και Μεγάλων Πεδιάδων.
Το 1805, οι εξερευνητές Λιούις και Κλαρκ πέρασαν από την περιοχή και σύντομα καραβάνια λευκών θα αποβιβάζονταν στο Οροπέδιο, προδιαγράφοντας το τέλος του τοπικού στοιχείου: μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όσοι Ινδιάνοι είχαν γλιτώσει τον αποδεκατισμό, είχαν εκτοπιστεί από τα πατρώα εδάφη και επανεγκαταστάθηκαν σε κρατικούς καταυλισμούς…

ΜΑΘΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Οι Ομοσπονδιακές Ενότητες της Ρωσίας

Η Ρωσία είναι μια τεράστια σε έκταση χώρα, η μεγαλύτερη στον κόσμο (περίπου 17.000.000 τ.χλμ.), με πληθυσμό κοντά στα 150 εκατομμύρια κατοίκους. Η απέραντη έκταση της έχει 11 ζώνες ώρας και εκτείνεται στην Ευρώπη και την Ασία, με το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής να βρίσκεται στην Ασία, αλλά πολιτισμικά κυρίως να είναι πιο κοντά στην Ευρώπη. Όλη αυτή η έκταση όμως δεν είναι μια «συμπαγής» χώρα, αλλά αποτελείται από ομόσπονδα κρατίδια ή ομόσπονδες ενότητες όπως λέγεται πιο επίσημα. Και ενώ συνήθως γνωρίζουμε αρκετά για τις πολιτείες των ΗΠΑ, για την Ρωσία από την άλλη μεριά, δεν έχουμε ή δεν λαμβάνουμε τόσες πολλές πληροφορίες. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στο τι συμβαίνει σε αυτήν την αχανή χώρα.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης εμφανίστηκαν και δημιουργήθηκαν στο προσκήνιο οι χώρες που αποτελούσαν τα μέρη αυτής της ένωσης. Με τον ίδιο τρόπο επανεμφανίστηκε και η Ρωσία. Το 1992 συντάχθηκε η Συμφωνία της Ομοσπονδίας με την οποία οι αυτόνομες περιοχές που ήταν μέρος της τότε Σοβιετικής Ρωσίας να παραμείνουν ως μέρος της Ρωσίας με αντάλλαγμα μεγαλύτερη αυτονομία. Επειδή όμως υπήρχε ανισορροπία μεταξύ των αυτόνομων περιοχών και άλλων ενοτήτων, το 1993 φτιάχτηκε το Σύνταγμα της έτσι, ώστε να ορίζει ότι όλες οι ομοσπονδιακές ενότητες έχουν ίσα δικαιώματα.

Η Ρωσία λοιπόν είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος και η επίσημη ονομασία της είναι Ρωσική Ομοσπονδία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της, η Ομοσπονδία αποτελείται από 85 (83+2, θα εξηγήσουμε αργότερα αυτό το +2) ομοσπονδιακές ενότητες (федерации / Φεντεράτσι), οι οποίες αποτελούν τα συστατικά της μέλη. Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, οι συνιστώσες οντότητες της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι ενιαίοι κρατικοί σχηματισμοί εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κάθε ομοσπονδιακή ενότητα έχει το δικό της κοινοβούλιο, σύνταγμα, νομοθεσία και ένα συνταγματικό δικαστήριο. Οι ομοσπονδίες αυτές έχουν ίση εκπροσώπηση με δύο αντιπροσώπους η κάθε μία στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, την άνω βουλή της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης. Αντίθετα, στη Δούμα -την κάτω βουλή- η εκπροσώπηση γίνεται κατά πληθυσμιακή αναλογία.. Ωστόσο, έχουν κάποιες μικρές διαφορές ως προς τον βαθμό αυτονομίας που απολαμβάνουν.

Διακρίνονται στους εξής 6 τύπους:

  • Δημοκρατίες (Ρεσπούμπλικα),
  • Περιφέρειες (Όμπλαστ),
  • Περιοχές (Κράι),
  • Αυτόνομες Εκτάσεις (Αφτονόμνι Όκρουγκ),
  • Αυτόνομες Περιφέρειες (Αφτονόμναγια Όμπλαστ)
  • και Ομοσπονδιακές Πόλεις (Γκόροντ Φεντεράλνοβο Ζνατσένια).

22 Δημοκρατίες (республика, Ρεσπούμπλικα): Οι δημοκρατίες ταυτίζονται με κάποια αυτόχθονη μειονότητα, της οποίας φέρουν το όνομα. Έχουν ένα βαθμό αυτονομίας οπως αναφέρθηκε, και στην διοικηση, αλλά και την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται 2 γλώσσες, η ρωσική και εκείνη της μειονότητας.

46 Περιφέρειες (область, Όμπλαστ): Τα όμπλαστ, οι περιφέρειες αν θέλουμε να το αποδώσουμε στα ελληνικά, είναι ο πιο κοινός τύπος ομοσπονδιακής ενότητας με κυβερνήτη και τοπικά εκλεγμένη βουλή. Τα ονόματά τους συνήθως προέρχονται από την πρωτεύουσα της περιφέρειας.

9 Περιοχές (край, Κράι): Τα Κράι διοικητικά είναι ακριβώς όπως τα Όμπλαστ, απλά έχουν κρατήσει το ιστορικό τους όνομα «Κράι», που σημαίνει μεθοριακή περιοχή, γιατί κάποια στιγμή στο παρελθόν ήταν τέτοια.

Το αεροδρόμιο - φάντασμα στην άγνωστη νήσο Σαχαλίνη. Ανήκει στην Ρωσία και έγινε διεθνώς γνωστή με την κατάρριψη κορεάτικου αεροσκάφους με 269 επιβάτες - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

4 Αυτόνομες Εκτάσεις (автономный округ, Αφτονόμνι Όκρουγκ): Τα Όκρουγκ αρχικά δημιουργήθηκαν ώστε να παρέχουν κάποια αυτονομία στους αυτόχθονες πληθυσμούς των βόρειων περιοχών. Για ιστορικούς λόγους κρατήθηκε το ίδιο όνομα αλλά και ότι επίσης μέσα σε αυτά συνεχίζει να υπάρχει κάποια σημαντική ή κυρίαρχη εθνική μειονότητα.

1 Αυτόνομη Περιφέρεια (автономная область, Αφτονόμναγια Όμπλαστ): Το μοναδικό αυτόνομο Όμπλαστ είναι απομεινάρι της σοβιετικής εποχής και είναι το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ στα σύνορα με την Κίνα, που δημιουργήθηκε ώστε να αναγνωριστούν τα εθνικά δικαιώματα των εβραίων δίνοντας τους μία περιοχή.

3 Ομοσπονδιακές Πόλεις  (город федерального значения, Γκόροντ Φεντεράλνοβο Ζνατσένια): Οι πόλεις αυτές λόγω του μεγέθους και της σημασίας τους αποτελούν ξεχωριστές ομοσπονδιακές ενότητες και υπάγονται απευθείας στη δικαιοδοσία της ρωσικής κυβέρνησης.

Ρωσία: Ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας στη Μόσχα μετά από 142 χρόνια | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σημείωση: Στις παραπάνω ομοσπονδιακές ενότητες έχουν συμπεριληφθεί οι 2 ενότητες που βρίσκονται στην χερσόνησο της Κριμαίας (η Δημοκρατία της Κριμαίας και η Ομοσπονδιακή Πόλη της Σεβαστούπολης), που πλέον θεωρούνται από την Ρωσία ως μέρη της χώρας. Πολλές χώρες στον κόσμο όμως δεν την θεωρούν τμήμα της Ρωσίας.

Οι ομόσπονδες ενότητες δεν πρέπει να συγχέονται με τα οκτώ ομοσπονδιακά διαμερίσματα (Κεντρικό, Νότιο, Βορειοδυτικό, Άπω Ανατολής, Σιβηρικό, Ουραλικό, Βόλγα, Καυκάσου), τα οποία δημιουργήθηκαν με προεδρικό διάταγμα, με σκοπό την πιο εύκολη λειτουργία και διακυβέρνηση της χώρας.

Οι ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας (πηγή: wikipedia)
  Όνομα Πρωτεύουσα
1 Δημοκρατία της Αντιγκέγια Μαϊκόπ
2 Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν Ούφα
3 Δημοκρατία της Μπουργιατίας Ουλάν Ουντέ
4 Δημοκρατία των Αλτάι Γκόρνο-Αλτάισκ
5 Δημοκρατία του Νταγκεστάν Μαχατσκαλά
6 Δημοκρατία της Ινγκουσετίας Μαγκάς
7 Δημοκρατία της Καμπαρντίνο – Μπαλκάριας Νάλτσικ
8 Δημοκρατία της Καλμίκια Ελίστα
9 Δημοκρατία του Καρατσάγεβου – Κιρκασίας (Τσερκεσίας) Τσερκέσσκ
10 Δημοκρατία της Καρελίας Πετροζαβόντσκ
11 Δημοκρατία των Κόμι Σικτιβκάρ
12 Δημοκρατία της Μαρίι Ελ Γιοσκάρ Ολά
13 Δημοκρατία της Μορδοβίας Σαράνσκ
14 Δημοκρατία των Σαχά  –  Γιακουτία Γιακούτσκ
15 Δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας – Αλανίας Βλαντικαβκάζ
16 Δημοκρατία του Ταταρστάν Καζάν
17 Δημοκρατία της Τιβά Κιζίλ
18 Δημοκρατία των Ουντμούρτ  ή  Ουντμουρτία Ιζέβσκ
19 Δημοκρατία της Χακασίας Αμπακάν
20 Δημοκρατία της Τσετσενίας Γκρόζνυ
21 Δημοκρατία των Τσουβάς ή Τσουβασία Τσεμποκσάρι
22 Κράι Αλτάι Μπαρναούλ
23 Κράι Κρασνοντάρσκι Κράσντονταρ
24 Κράι Κρασνογιάρσκι Κρασνογιάρσκι
25 Κράι Πριμόρσκι Βλαδιβοστόκ
26 Κράι Σταυρούπολης Σταυρούπολη
27 Κράι Χαμπάροφσκι Χαμπάροφσκ
28 Όμπλαστ του Αμούρ Μπλαγκοβεστσενσκ
29 Όμπλαστ του Αρχάνγκελσκ Αρχάνγκελσκ
30 Όμπλαστ του Αστραχάν Αστραχάν
31 Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ Μπέλγκοροντ
32 Όμπλαστ του Μπριάνσκ Μπριάνσκ
33 Όμπλαστ του Βλάντιμιρ Βλάντιμιρ
34 Όμπλαστ του Βόλγκογκραντ Βόλγκογκραντ
35 Όμπλαστ της Βόλογκντα Βόλογκντα
36 Όμπλαστ του Βορόνεζ Βορόνεζ
37 Όμπλαστ του Ιβάνοβο Ιβάνοβο
38 Όμπλαστ του Ιρκούτσκ Ιρκούτσκ
39 Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ Καλίνινγκραντ
40 Όμπλαστ της Καλούγκα Καλούγκα
41 Κράι Καμτσάτκα Πετροπάβλοφσκ Καμτσάτσκι
42 Όμπλαστ του Κεμέροβο Κεμέροβο
43 Όμπλαστ του Κίροφ Κίροφ
44 Όμπλαστ της Κοστρομά Κοστρομά
45 Όμπλαστ του Κουργκάν Κουργκάν
46 Όμπλαστ του Κουρσκ Κουρσκ
47 Όμπλαστ του Λένινγκραντ Γκάτσινα
48 Όμπλαστ του Λίπετσκ Λίπετσκ
49 Όμπλαστ του Μαγκαντάν Μαγκαντάν
50 Όμπλαστ Μόσχας Μπαλασίχα (διοικητική πόλη)
51 Όμπλαστ του Μούρμανσκ Μούρμανσκ
52 Όμπλαστ του Νίζνι Νόβγκοροντ Νίζνι Νόβγκοροντ
53 Όμπλαστ του Νόβγκοροντ Βελίκι Νόβγκοροντ
54 Όμπλαστ του Νοβοσιμπίρσκ Νοβοσιμπίρσκ
55 Όμπλαστ του Ομσκ Ομσκ
56 Όμπλαστ του Ορενμπούργκ Ορενμπούργκ
57 Όμπλαστ του Οριόλ Οριόλ
58 Όμπλαστ της Πένζα Πένζα
59 Κράι Περμ Περμ
60 Όμπλαστ του Πσκοφ Πσκοφ
61 Όμπλαστ του Ροστόφ Ροστόφ στον Ντον
62 Όμπλαστ του Ριαζάν Ριαζάν
63 Όμπλαστ της Σαμάρα Σαμάρα
64 Όμπλαστ του Σαράτοφ Σαράτοφ
65 Όμπλαστ της Σαχαλίνης Γιούζνο – Σαχαλίνσκ
66 Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ Γεκατερινμπούργκ
67 Όμπλαστ του Σμολένσκ Σμολένσκ
68 Όμπλαστ του Ταμπόφ Ταμπόφ
69 Όμπλαστ του Τβερ Τβερ
70 Όμπλαστ του Τομσκ Τομσκ
71 Όμπλαστ της Τούλα Τούλα
72 Όμπλαστ του Τιουμέν Τιουμέν
73 Όμπλαστ του Ουλιάνοφσκ Ουλιάνοφσκ
74 Όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ Τσελιάμπινσκ
75 Κράι Υπερβαϊκάλης Τσιτά
76 Όμπλαστ του Γιαροσλάβλ Γιαροσλάβλ
77 Μόσχα,  Όμοσπονδιακή Πόλη Μόσχα
78 Αγία Πετρούπολη, Όμοσπονδιακή Πόλη Αγία Πετρούπολη
79 Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ Μπιρομπιτζάν
80 Αυτόνομο Οκρούγκ της Νενετσίας Ναριάν-Μαρ
81 Αυτόνομο Οκρούγκ της Χαντίας – Μανσίας  — Γιούγκρα Χάντι-Μανσίσκ
82 Αυτόνομο Οκρούγκ της Τσουκότκα Ανάντιρ
83 Αυτόνομη περιφέρεια των Γιαμάλων Νένετς Σαλεχάρντ
84 Δημοκρατία της Κριμαίας Συμφερόπολη
85 Σεβαστούπολη,  Όμοσπονδιακή Πόλη Σεβαστούπολη

Οι πιο ξεχωριστές σημαίες των Ρωσικών Ομοσπονδιακών Ενοτήτων

Όπως μπορεί να είναι πολύ λογικό, κάθε ομοσπονδιακή οντότητα έχει και την δική της σημαία. Πολλές από αυτές είναι όντως υπέροχες. Από τις 85 ξεχωρίσαμε τις 5 παρακάτω:

Σημαία Ινγκουσετίας
Σημαία Ινγκουσετίας

Το έμβλημα στο κέντρο της σημαίας αναφέρεται στην θρησκεία και την φιλοσοφία του λαού των Ίνγκους. Αντιπροσωπεύει εκτός από τον ήλιο και το σύμπαν, την ενότητα του πνεύματος στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον (3 σκέλη).

Σημαία Τσελιάμπινσκ
Σημαία Τσελιάμπινσκ

Στην σημαία του Τσελιάμπινσκ βρίσκουμε ένα ζώο, την Βακτριανή καμήλα, που συναντάται στις στέπες τις Κεντρικής Ασίας. Η κίτρινη λωρίδα αντιπροσωπεύει τα Ουράλια.

Σημαία Βλάντιμιρ
Σημαία Βλάντιμιρ

Η σημαία του Βλάντιμιρ είναι η μοναδική των ομοσπονδιακών κρατιδίων που έχει το κλασσικό σφυροδρέπανο της Σοβιετικής εποχής, χωρίς βέβαια το αστέρι από πάνω.

Σημαία Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια
Σημαία Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια

Στην σημαία της Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια απεικονίζεται το όρος Έλμπρους, το οποίο είναι η υψηλότερη κορφή της Ευρώπης, που βρίσκεται στα σύνορα του με την δημοκρατία του Καρατσάγεβου-Κιρκασίας.

Σημαία Αγίας Πετρούπολης
Σημαία Αγίας Πετρούπολης

Στην σημαία της Ομοσπονδιακής Πόλης της Αγίας Πετρούπολης προβάλλονται δύο ασημένιες άγκυρες, με την μια να είναι της θάλασσας και την άλλη των ποταμών. Αυτό συμβολίζει ότι η πόλη έχει δύο λιμάνια, δηλαδή και στην θάλασσας αλλά και στο ποτάμι και πόσο σημαντικά είναι για αυτήν. Το σκήπτρο στην μέση συμβολίζει ότι η πόλη ήταν παλαιότερα η πρωτεύουσα της Ρωσίας.

Bonus Facts

  • Η Καλμικία οφείλει το όνομά της στους Καλμίκους, ένα φύλο μογγολικής καταγωγής που είναι ο μοναδικός βουδιστικός λαός της Ευρώπης.
  • Στο Νταγκεστάν απαντώνται περίπου 30 γλώσσες. Για τη συνεννόηση όλων αυτών μεταξύ τους χρησιμοποιείται κυρίως η ρωσική.
  • Στην Ουλάν Ουντέ, την πρωτεύουσα της Μπουργιατίας, βρίσκεται το μεγαλύτερο γλυπτό κεφάλι του Λένιν στον κόσμο. Έχει ύψος 7.7 μέτρα και ζυγίζει 42 τόνους.
  • Στην Δημοκρατία του Καρατσάγεβου-Κιρκασίας βρίσκεται το Ελμπρούς, η υψηλότερη κορφή του Καυκάσου, το οποίο είναι και το ψηλότερο σημείο της Ευρώπης, στα 5642 μέτρα.
  • Ανάμεσα στην περιφέρεια του Λένινγκραντ και της Καρελίας βρίσκεται η λίμνη Λάντογκα. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Ευρώπη και 16η στον κόσμο με έκταση λίγο μικρότερης της Πελοποννήσου!
  • Το συγκρότημα Huun-Huur-Tu, γνωστό το κομμάτι τους που έπαιξε σε διαφήμιση του ΟΠΑΠ, κατάγεται από την Δημοκρατία της Τιβά και τραγουδάνε στα τιβανικά.
  • Στο Βλαδιβοστόκ, που σημαίνει “Κυρίαρχος της Ανατολής”, καταλήγει ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος και είναι επίσης η γενέτειρα του ηθοποιού Γιουλ Μπρίνερ. Όσα πρέπει να γνωρίζετε για τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο θα τα βρείτε εδώ.
  • To Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ είναι και εξκλάβιο της Ρωσίας.
  • To Όμπλαστ της Σαχαλίνης είναι η μοναδική νησιωτική ομοσπονδιακή ενότητα της Ρωσίας. Αποτελείται από την νήσο Σαχαλίνη και τις Κουρίλες Νήσους.
  • Μεταξύ του Όμπλαστ του Ιρκτσουκ και της Δημοκρατίας της Μπουργιατίας, βρίσκεται η λίμνη Βαϊκάλη, που είναι η βαθύτερη και η μεγαλύτερη λίμνη με γλυκό νερό στον κόσμο και 7η σε έκταση.
  • O ποταμός Βόλγας, ο μακρύτερος της Ευρώπης, διαρρέει στην Ρωσία
  • Ολόκληρη η Ρωσία έχει 23 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
  • Η Ρωσία συνορεύει με 14 χώρες: (Νορβηγία, Φινλανδία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Λευκορωσία, Ουκρανία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Μογγολία, Κίνα και Βόρεια Κορέα)
  • Η απόσταση Ρωσίας – ΗΠΑ είναι μόλις 2 ναυτικά μίλια και βρίσκεται στους Διομήδειους Νήσους
  • Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας του 2002, υπήρξαν 97.827 άνθρωποι που αυτοπροσδιορίστηκαν ως Έλληνες βάσει της εθνικής ταυτότητάς τους.

ο άνθρωπος μπροστά απο το τανκ

Ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης του οποίου το όνομά και η τύχη δεν έγιναν ποτέ γνωστά…


Ο δρόμος ήταν έρημος. Κανείς δεν περπατούσε πια στα πεζοδρόμια και το μόνο που θύμιζε την κόλαση της προηγούμενης μέρας ήταν ένα μισοκαμένο λεωφορείο που στεκόταν ακόμα όρθιο στην άκρη του δρόμου. Τα σημάδια από το αίμα των φοιτητών που είχε χυθεί στην άσφαλτο και είχαν ξεπλυθεί πρόχειρα ήταν ακόμα νωπά. Στο κέντρο της μεγάλης λεωφόρου ένα κομβόι από τανκ έκανε τη μεγαλειώδη πορεία του καθιστώντας ξεκάθαρο ότι η πλατεία Τιενανμέν ανήκει πλέον στον στρατό. Μέχρι που ένας άντρας με δυο σακούλες στα χέρια άλλαξε την ιστορία.

Το ιστορικό πλαίσιο

Είχαν περάσει λιγότερες από 24 ώρες από τότε που η κόλαση ξέσπασε. Στις 4 Ιουνίου η κυβέρνηση της Κίνας αποφασίζει ότι έχει ήδη ανεχθεί πολύ τους χιλιάδες διαδηλωτές – κυρίως φοιτητές – που βρίσκονται στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο από τις 15 Απριλίου. Εκεί διαδήλωναν ειρηνικά ζητώντας περισσότερες πολιτικές ελευθερίες και μια στροφή προς τον δημοκρατία επηρεασμένοι από το γενικότερο κλίμα που επικρατεί εκείνη την εποχή και την περεστρόικα που έχει ξεκινήσει στη Σοβιετική Ένωση.

Στις 4 Ιουνίου στην πλατεία εμφανίζονται εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες μαζι με άρματα μάχης. Δίνουν τελεσίγραφο στους διαδηλωτές που έχουν σχηματίσει ανθρώπινη αλυσίδα να διαλυθούν σε μια ώρα. Πέντε λεπτά μετά το τελεσίγραφο, οι στρατιώτες αρχίζουν να πυροβολούν αδιακρίτως. Οι διαδηλωτές οπλισμένοι με ό, τι βρίσκουν μπροστά τους- πέτρες, ξύλα, σίδερα – προσπαθούν να αμυνθούν, άλλοι τρέχουν να σωθούν και οι υπόλοιποι με αυτοσχέδια φορεία μαζεύουν τα πρώτα θύματα της τραγωδίας. Χιλιάδες θα συλληφθούν, ενώ άγνωστος παραμένει ως τώρα ο αριθμός των νεκρών. Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας μιλά για 2.400 νεκρούς, ενώ οι επίσημες αρχές του ΚΚΚ ρίχνουν τον αριθμό στους 241.

Μια μέρα μετά μπουλντόζες είχαν πάρει τα νεκρά σώματα που κείτονταν στους δρόμους και το αίμα που είχε πέσει στην άσφαλτο είχε καθαριστεί με μάνικες. Τα τανκς είχαν καταλάβει τους δρόμους κι οι τραυματίες είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία, ενώ χιλιάδες βρίσκονταν πια στη φυλακή.

Ο άντρας μπροστά στα τανκ

Στις 5 Ιουνίου, από το μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου απέναντι από την βόρεια πλευρά της Τιενανμέν, ο φωτογράφος Τζεφ Γουάιντερ του Associated Press ήταν έτοιμος να απαθανατίσει τα τανκ που στοιχισμένα έκαναν «παρέλαση» στο δρόμο. Τότε, κοιτώντας από το μάτι της κάμεράς του και ενώ ήταν έτοιμος για το «κλικ» είδε έναν άντρα να εμφανίζεται ξαφνικά στο πλάνο του. Ο Γουάιντερ εκνευρίστηκε καθώς του «χαλούσε» την φωτογραφία που ετοιμαζόταν να βγάλει. Ο άντρας φορούσε μαύρο παντελόνι και λευκό πουκάμισο και στα χέρια του κρατούσε δύο σακούλες σαν να γύριζε μόλις από τα ψώνια του. Έμοιαζε να έχει έρθει από έναν άλλο κόσμο, μακριά από αυτήν την κόλαση. Άρχισε να διασχίζει τον κόσμο και τότε έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε.

Ο άντρας σταμάτησε στη μέση του δρόμου, γύρισε και στάθηκε ακριβώς απέναντι από τα τανκ που έρχονταν κατά πάνω του. Προφανώς αιφνιδιασμένος ο οδηγός του πρώτου τανκ σταμάτησε, όπως και όλα τα τανκ που το ακολουθούσαν. Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν κουνιόταν. Ο άντρας κουνάει τα χέρια του σαν να τους κάνει νόημα να φύγουν. Ο οδηγός του τανκ προσπάθησε να αλλάξει την πορεία του και να περάσει δίπλα από τον άντρα, ωστόσο ο άγνωστος με τις σακούλες μπήκε και πάλι μπροστά του. Το άρμα αναγκάστηκε τότε να σβήσει την μηχανή του και το ίδιο έκαναν και τα υπόλοιπα. Και πάλι κανείς δεν κουνιόταν.

Λίγο μετά με τις ριπές των όπλων να πέφτουν συνεχώς τριγύρω, ο άντρας κρατώντας πάντα τις σακούλες του ανέβηκε πάνω στο πρώτο τανκ και προσπάθησε να βρει το άνοιγμα για να μιλήσει στο πλήρωμά του. Όταν κάποιος βγήκε από την καταπακτή μίλησε για λίγα δευτερόλεπτα μαζί του και στη συνέχεια ο άντρας κατέβηκε. Τα άρματα έβαλαν και πάλι μπροστά τις μηχανές τους και ξεκίνησαν να προχωρούν με ταχύτητα. Ο διαδηλωτής έβαλε και πάλι μπροστά το σώμα του με το πρώτο άρμα να σταματά.

Λίγο μετά ένας άντρας με ποδήλατο εμφανίζεται, πάει κοντά και κάτι του λέει. Σύντομα δύο ακόμα άντρες που φορούν μπλε πουκάμισα έρχονται τρέχοντας και παίρνουν τον άντρα μακριά.

Το περιστατικό είχε διαρκέσει για περίπου 3,5 λεπτά ωστόσο η εικόνα του άντρα μπροστά από το τανκ θα γινόταν το απόλυτο σύμβολο αντίστασης απέναντι σε κάθε είδους καταπίεσης. Η εμβληματική φωτογραφία του Τζεφ Γουάιντερ που αποτύπωσε την μοναδική αυτή στιγμή θα ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο και θα στείλει παντού το μήνυμα. Όλοι θα αναζητήσουν αυτόν τον θαρραλέο άντρα, ωστόσο κανείς δεν θα μπορέσει να τον βρει ξανά.

Οι θεωρίες

Σήμερα, 31 χρόνια μετά η ταυτότητα και η τύχη του άντρα αυτού που στάθηκε τόσο γενναία απέναντι στα άρματα είναι παντελώς άγνωστα. Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά ποιος ήταν ούτε και τι απέγινε στη συνέχεια, αν και οι θεωρίες γύρω από αυτό είναι πολλές.

Αρχικά, είχε προταθεί ότι ο άντρας ήταν ο 19χρονος φοιτητής αρχαιολογίας Ουάνγκ Ουεϊλίν, κάτι που ωστόσο δεν αποδείχθηκε ποτέ. Ο Ουεϊλίν θεωρείται ότι αργότερα αντιμετώπισε κατηγορίες για πολιτικό χουλιγκανισμό και απόπειρα υπονόμευσης μελών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Ωστόσο, στην εσωτερική αλληλογραφία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας αναφέρεται πως δεν μπορούσαν να βρουν ποιος ήταν ο διαδηλωτής, σύμφωνα με το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με έδρα το Χονγκ Κονγκ το οποίο απέκτησε πρόσβαση στα έγγραφα αυτά. Μάλιστα, στα έγγραφα ένα μέλος του κόμματος σημειώνει: «Δεν μπορούμε να τον βρούμε. Μάθαμε το όνομα του από τους δημοσιογράφους. Κάναμε ελέγχους μέσω υπολογιστών αλλά δεν μπορούμε να τον βρούμε ανάμεσα στους νεκρούς ή τους φυλακισμένους».

Μια άλλη θεωρία, την οποία πρόβαλε ένας βοηθός του Αμερικανού προέδρου Νίξον που βρισκόταν στην Κίνα, ανέφερε ότι ο άντρας αυτός εκτελέστηκε 14 ημέρες αργότερα. Άλλες πηγές αναφέρουν πως εκτελέστηκε λίγους μήνες αργότερα. Από την άλλη υπάρχει και η θεωρία που προτάσσει ότι ο άντρας αυτός δεν είχε καμία επίπτωση για την πράξη του και συνέχισε να ζει κανονικά στο Πεκίνο.

Ο Ζιάνγκ Ζεμίν, τότε γενικός γραμματέας του κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και μετέπειτα πρόεδρος, σε μια συνέντευξη που παραχώρησε το 1990 σε αμερικανικό τηλεοπτικό μέσο ρωτήθηκε σχετικά με το τι απέγινε ο άντρας. Ο Ζεμίν απάντησε αρχικά στα κινεζικά λέγοντας: «Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω το κατά πόσο αυτός ο νέος άντρας που αναφέρατε συνελήφθη ή όχι» και κατόπιν συμπλήρωσε μιλώντας στα αγγλικά «Νομίζω ποτέ δεν σκοτώθηκε». Ο Ζεμίν μίλησε ξανά για το θέμα το 2000 στο «60 Minutes»  του αμερικανικού δικτύου CBS. Πάλι ανέφερε: «Δεν συνελήφθη ποτέ.  Δεν ξέρω που είναι τώρα».

Η κυβέρνηση της Κίνας κατόπιν προέβαλε το περιστατικό ως παράδειγμα του ανθρωπισμού που διαπνέει τον στρατό της χώρας καθώς ο διαδηλωτής δεν… συνεθλίβη από το άρμα. Την άποψη αυτή επανέλαβε ο Ζεμίν και στην συνέντευξη του 2000.

Άγνωστο παραμένει ακόμα ποιοι είναι οι άντρες οι οποίοι εμφανίζονται και τον παίρνουν μακριά. Κάποιοι λένε ότι είναι άλλοι διαδηλωτές που προσπαθούν να τον φυγαδεύσουν, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι μέλη της κυβέρνησης ή αστυνομικοί με πολιτικά που τον συλλαμβάνουν.

Ο αντίκτυπος

Η εικόνα του άνδρα μπροστά από το άρμα έγινε σύμβολο της φοιτητικής εξέγερσης στην πλατεία Τιενανμέν, ενώ η φωτογραφία του θεωρείται πλέον μια από τις πιο ιστορικές του 20ου αιώνα.

Η στιγμή από πιο μακρινή λήψη

Συνολικά, πέντε δυτικοί φωτογράφοι κατάφεραν να απαθανατίσουν το περιστατικό και ταυτόχρονα να σώσουν τα φιλμ από τις κατασχέσεις στις οποίες προχωρούσαν οι κινεζικές αρχές.  Οι φωτογραφίες που εμφανίστηκαν στα περιοδικά Time και Life δόθηκαν από τους δημοσιογράφους σε ένα Γάλλο φοιτητή ο οποίος τα μετέφερε λαθραία έξω από τη χώρα εντός ενός κουτιού τσαγιού, ενώ αυτές του Newsweek μεταφέρθηκαν εκτός της Κίνας από τον ίδιο τον δημοσιογράφο του.

Η πιο διάσημη φωτογραφία του γεγονότος που συγκαταλέγεται στις 100 εμβληματικότερες του 20ου αιώνα είναι αυτή που τραβήχτηκε από τον Τζεφ Γουάιντερ, ο οποίος την τράβηξε με χρήση τηλεφακού από τον 6ο όροφο του μπαλκονιού ενός ξενοδοχείου στην περιοχή, στα περίπου 800 μέτρα απόσταση από το σημείο του φοιτητή απέναντι στα άρματα μάχης. Η φωτογραφία του προτάθηκε εκείνον τον χρόνο για βραβείο Πούλιτζερ, ενώ το φιλμ που την περιείχε κατάφερε να διασωθεί γιατί ένας Αμερικανός φοιτητής που βρισκόταν μαζί με τον Γουάιντερ, ο Κιρκ Μάρτσεν, το εβαλε στο εσώρουχό του και μπόρεσε να το κρύψει.

Την ίδια στιγμή όμως το περιστατικό με τον άντρα του τανκ και συνολικά τα γεγονότα της εξέγερσης στην Τιενανμέν είναι σχεδόν άγνωστα στην Κίνα. Μέχρι και σήμερα το θέμα είναι ταμπού και απαγορεύεται κάθε αναφορά στα γεγονότα του 1989. Μάλιστα, την 4η Ιουνίου η κυβέρνηση μπλοκάρει την πρόσβαση σε ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα που θα μπορούσαν να παρέχουν… ανάλογη πληροφόρηση. Την ίδια ώρα φέτος κινεζικά ΜΜΕ και ορισμένοι αξιωματούχοι του Πεκίνου εκφράζουν την υποστήριξή τους για τις διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά της αστυνομικής βαναυσότητας με αφορμή την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Μάλιστα, μια έρευνα αμερικανικού τηλεοπτικού μέσου που έγινε πριν λίγα χρόνια ανέφερε πως η νέα γενιά των Κινέζων δεν φαίνεται γνωρίζει καλά ή μπορεί να μην γνωρίζει καθόλου τι συνέβη το 1989 στην Τιενανμέν. Την ίδια στιγμή οι φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις, όπως και αυτή του άντρα με τα τανκ, είναι απαγορευμένες στην Κίνα. Το 2019, στην επέτειο των 30 ετών από την εξέγερση, ο δημοσιογράφος του BBC, Τζον Σάντγουορθ βρέθηκε στο Πεκίνο και έδειξε την φωτογραφία με τον άντρα σε πολλούς περαστικούς. Το 80% αυτών δεν την αναγνώρισε και δήλωσε ότι δεν την είχε ξαναδεί, παρόλο που ήταν άνθρωποι που ζούσαν την εποχή των εξεγέρσεων. Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος κάποιοι φάνηκαν ότι πράγματι δεν την γνώριζαν ωστόσο άλλοι μάλλον δεν ήθελαν να το παραδεχθούν. Μάλιστα, ένας από αυτούς τον ρώτησε: «πώς τολμάς να δείχνεις αυτήν την φωτογραφία εδώ;». Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ακόμα και ο άντρας που στάθηκε απέναντι από το άρμα, εάν ζει ακόμα, δεν γνωρίζει ούτε και ο ίδιος τον αντίκτυπο της κίνησής του.

Ακόμα κι έτσι, ακόμα και αν η ίδια Κίνα θέλει να τον ξεχάσει, ο άντρας αυτός κατάφερε με μια τόσο απλή αλλά και τόσο δυνατή κίνηση να γίνει ένα παγκόσμιο σύμβολο απέναντι σε κάθε κυβερνητική καταπίεση. Και ίσως τελικά δεν έχει τόση σημασία ποιο ήταν το όνομα του, αλλά αυτό που μετρά είναι η ίδια η κίνησή του και το παράδειγμα που έδωσε με αυτήν. «Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει», έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο». Ο άντρας αυτός έκανε ακριβώς αυτό και επιβεβαίωσε απόλυτα τα λόγια του συγγραφέα.


ΕΡΙΧ ΦΟΝ ΝΤΕΝΙΚΕΝ . ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ ΤΗΣ ΕΓΩΓΗΙΝΗΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΛΟΓΙΑΣ ?

Είναι ο πατέρας των εξωγήινων. Αυτός διατύπωσε τη θεωρία ότι οι θεοί και οι θεές των αρχαίων πολιτισμών, ήταν στην πραγματικότητα εξωγήινοι, που ήρθαν, άφησαν τα σημάδια τους στη Γη και έφυγαν με την υπόσχεση ότι μια μέρα θα ξαναγυρίσουν.
Τη δεκαετία του ΄70 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, το οποίο γνώρισε πολλή μεγάλη επιτυχία και τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, αν ήσουν νέος, δεν υπήρχε περίπτωση να μη γνώριζες έστω την ύπαρξή του. Έτσι όπως είμαστε αποκλεισμένοι από τη χούντα, παγιδευμένοι σε μια σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα, ψάχναμε απελπισμένα μια φυγή, μια διέξοδο, κάτι που να μας έστρεφε το ενδιαφέρον σε άλλους κόσμους, μακριά από τα εμβατήρια και τις παρελάσεις.
Ο Ντένικεν ήταν ιδανικός για αυτό το ρόλο, αφού κατόρθωνε με τις νέες “ανακαλύψεις” και τις “αποκαλύψεις” του να μας μεταφέρει τη μια στον πολιτισμό των Μάγιας, την άλλη στην αρχαία Ελλάδα, στη Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο και να μας αφηγείται ιστορίες πασπαλισμένες με μπόλικη αστερόσκονη.
Η κεντρική ιδέα γύρω στην οποία έφτιαχνε τις ιστορίες του, είναι ότι από το μακρινό διάστημα, εξωγήινοι είχαν έρθει στη Γη, οι άνθρωποι τους ονόμασαν “Θεούς”, δημιούργησαν πολλά εκπληκτικά έργα, αναμίχθηκαν με τους γήινους και έκαναν παιδιά μαζί τους. Οι  “Θεοί” αφού ολοκλήρωσαν το έργο τους και άφησαν απογόνους, έφυγαν, με την υπόσχεση ότι μια μέρα θα επιστρέψουν.
Για να επιβεβαιώσει τις θεωρίες του, υποστήριζε ότι αναπαραστάσεις των εξωγήινων υπήρχαν παντού στον κόσμο, όπως στους ναούς των Μάγιας, στους τάφους των Φαραώ, μέχρι και σε βυζαντινές εικόνες βρήκε απεικονίσεις που μοιάζουν με διαστημόπλοια!
Υποστήριξε επίσης πως τα αρχαία αντικείμενα που είναι τεχνολογικά πιο μπροστά από την εποχή τους, όπως ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ο χάρτης του Πίρι Ρέις, φτιάχτηκαν με τη βοήθεια των εξωγήινων. Το ίδιο ισχυριζόταν ότι είχε γίνει και με κατασκευές και οικοδομήματα όπως οι πυραμίδες της Αιγύπτου, οι ναοί των Μάγιας, τα σχέδια στην έρημο της Νάζκα, τα τεράστια αγάλματα στα νησιά του Πάσχα, το Στόουνχετζ, ακόμα και τα τείχη στις Μυκηνών!
Όμως αυτό που έκανε τη φαντασία μας να καλπάζει, είναι η θεωρία του, ότι είμαστε παιδιά των “Θεών”, που κάποια μέρα θα επιστρέψουν και θα μας πάρουν μακριά από τη Γη, σε άλλους πλανήτες και γαλαξίες. Ιδίως εμείς οι Έλληνες, με τόσους θεούς και θεές στον τόπο μας, πιστεύαμε πως θα είχαμε προνομιακή μεταχείριση. Για αυτό και τραγουδούσαμε μαζί με τον Κώστα Τουρνά: “UFO, UFO, Πάρτε με κι εμένα μαζί σας στον ήλιο, πέρα από αυτή τη ζωή να ξεφύγω…”
Διαβάζαμε λοιπόν με απληστία τα βιβλία του, τα ανταλλάσσαμε μεταξύ μας, τα κάναμε δώρο σε γιορτές και γενέθλια, ήταν το αγαπημένο θέμα σε όλες τις συζητήσεις. Εκείνη την εποχή παιζόταν και το Star Trek, ασπρόμαυρο στην τηλεόραση, κυκλοφορούσαν κόμικς με εξωγήινους και υπεράνθρωπους, οι αστροναύτες περπατούσαν στο φεγγάρι, ήταν γενικά μια εποχή που όλοι θέλαμε να φύγουμε και να ζήσουμε αλλού, σε άλλον πλανήτη, σε άλλο γαλαξία!
Γεννημένος το 1935 στην Ελβετία, ο Ντένικεν διηύθυνε σε νεανική ηλικία ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη Γενεύη. Όμως οι προσωπικές του φιλοδοξίες και το εφευρετικό μυαλό του, τον έκαναν να αφήσει τα πέντε αστέρια του ξενοδοχείου και να στρέψει το βλέμμα στα δισεκατομμύρια αστέρια του σύμπαντος. Το 1968 αποφάσισε να δημοσιεύσει τις συνομωσιολογικές του θεωρίες σε ένα βιβλίο με τίτλο “Τα άρματα των θεών;” Εκείνη την εποχή οι εξωγήινοι δεν είχαν αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα και όποιος επιχειρούσε να τους παρουσιάσει ως υπαρκτά πρόσωπα χαρακτηριζόταν περίεργος ή ακόμη και παρανοϊκός.
Ο Έριχ φον Ντένικεν δεν είχε σπουδάσει σε μεγάλα πανεπιστήμια ούτε και απέκτησε ποτέ τίτλους σπουδών. Στην πραγματικότητα, για τα θέματα που καταπιανόταν, είχε τις ίδιες γνώσεις με τους αναγνώστες του. Μόνο που αυτός ήταν λίγο πιο παρατηρητικός και είχε το ταλέντο να παρουσιάζει τις ιδέες του με τρόπο προβοκατόρικο. Στο περιστατικό του Ρόζγουελ π.χ., όπου υποτίθεται ότι ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο έπεσε μέσα σε ένα χωράφι και βρέθηκαν νεκροί οι εξωγήινοι, όταν είδε τις φωτογραφίες, το μόνο που τον παραξένεψε ήταν ότι δεν είχαν αφαλό!
Οι τίτλοι στα βιβλία του πολλές φορές είναι με ερωτηματικό όπως το “Ήταν ο θεός αστροναύτης;” Αυτό δημιουργεί στον αναγνώστη την αίσθηση κύρους, ότι αυτός θα απαντήσει σωστά στην ερώτηση, αφού δει όλα τα στοιχεία. Λόγω της μεγάλης του επιτυχίας, ο Ντένικεν κατόρθωσε να εκδώσει πολλά βιβλία ακόμη,  “Αναμνήσεις από το μέλλον”, “Οι θεοί του εξώτατου διαστήματος”, “Τα θαύματα των θεών”, “Όταν ήρθαν οι θεοί” , “Σπορά από το διάστημα” και να εδραιώσει έτσι τη θέση του στο χώρο της αναζήτησης. Τα ΄βιβλία του έγιναν επίσης κόμικς.
Σήμερα στα 87, δημοφιλής και πλούσιος από τις πωλήσεις των βιβλίων του, απολαμβάνει τα οφέλη της διασημότητάς του, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να λέει πως πολλοί εμπνεύστηκαν από τα έργα του.Σύμφωνα με τον ίδιο, η πιο μεγάλη υποκλοπή των θεωριών του είναι ο “ΕΤ”, το “Stargate”, η “Eπαφή”, ακόμα και “Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού”. Όταν δε, του αναφέρουν τη δημοφιλή σειρά “X-Files”, αλλάζει έκφραση: “Χ-Files; Τι είναι αυτό;  Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχε αυτή η σειρά!”

Ο ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΠΟΥ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑ

Τα διαμάντια του Ίαν Φλέμινγκ είναι παντοτινά: Όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και οι Κένεντι διάβαζαν Τζέιμς Μποντ | mononews

Ο Ίαν Φλέμινγκ, o δημιουργός του θρυλικού Τζέιμς Μποντ, γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Μαΐου –σαν σήμερα- του 1908.

Από την ηλικία των 6 ετών πήγε εσώκλειστος στο Σχολείο Durnford στο Ντόρσετ. Δεν του άρεσε εκεί καθώς το φαγητό ήταν απαίσιο και οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν.

Ιαν Λάνκαστερ Φλέμινγκ. Ο συγγραφέας του Τζέημς Μποντ, υπήρξε πράκτορας, γυναικάς και πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έπινε και κάπνιζε πολύ και απαξίωνε τις γυναίκες - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ακριβώς όπως ο Μποντ, ο Φλέμινγκ πήγε σχολείο στο Eton College– αν και σε αντίθεση με τον Μποντ, δεν αποβλήθηκε. Παραδόξως, για έναν άνθρωπο που προοριζόταν να γίνει παγκοσμίου φήμης συγγραφέας, διέπρεψε περισσότερο στον στίβο παρά στην τάξη. Κατείχε τον τίτλο Victor Ludorum («Νικητής των αγώνων») για δύο συνεχόμενα χρόνια, ένα ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο 100 χρόνια αργότερα.

Σκι και αναρρίχηση στις Άλπεις

Αφού άφησε το σχολείο, ο Φλέμινγκ πήγε για σπουδές στην Αυστρία, τη Γερμανία και την Ελβετία. Μίλησε άπταιστα γαλλικά και γερμανικά και λάτρεψε τις Άλπεις όπου έμαθε να κάνει σκι και αναρρίχηση – αυτά τα πάθη αναδύθηκαν αργότερα στις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ. Το μεγάλο πάθος που μοιράστηκε ο Φλέμινγκ με τον Μποντ πέρα από τον τζόγο, τις ωραίες γυναίκες και τα γρήγορα αυτοκίνητα ήταν το γκολφ.

Ένα σπορ που ήξερε καλά ο Φλέμινγκ. Απέκτησε το πρώτο του μπαστούνι ενώ ήταν ακόμα στο Ντόρσετ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του -ένα ευκατάστατο μέλος του Κοινοβουλίου- στο Δυτικό Μέτωπο στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, περνούσε τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου με τη γιαγιά του στο Huntercombe Golf Club και κάνοντας βόλτες με τη Rolls-Royce της.

Το 1927, για να τον προετοιμάσει για εισαγωγή στο Φόρειν Όφις, η μητέρα του τον έστειλε στο Τένερχοφ, στο Κιτσμπύελ της Αυστρίας, ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο που διοικούσαν ένας Βρετανός πρώην κατάσκοπος, ο Ερνάν Φορμπς Ντένις και η μυθιστοριογράφος σύζυγός του, Φύλις Μπετόμ.

Η επιστολή του Στάλιν

Αφού βελτίωσε εκεί τη δεξιότητά του στις γλώσσες, ο Φλέμινγκ φοίτησε για λίγο στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και της Γενεύης. Στη Γενεύη ο Φλέμινγκ άρχισε μία ρομαντική σχέση με τη Μονίκ Πανσώ ντε Μποτόμ (Monique Panchaud de Bottomes) και το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε το 1931. Ωστόσο, η μητέρα του διαφωνούσε με τη σχέση και κατάφερε να τη διαλύσει. Ο Φλέμινγκ έκανε αίτηση εισαγωγής στο Φόρειν Όφις, αλλά απέτυχε στις εξετάσεις. Και πάλι η μητέρα του παρενέβη: μίλησε με τον σερ Ρόντερικ Τζόουνς, επικεφαλής του Πρακτορείου Reuters, και τον Οκτώβριο του 1931 ο γιος της εξασφάλισε μία θέση δημοσιογράφου εκεί.

Το 1933 το πρακτορείο τον έστειλε στη Μόσχα, όπου κάλυψε τη κατασκοπική σταλινική δίκη 6 μηχανικών της βρετανικής εταιρείας Metropolitan-Vickers. Ενώ βρισκόταν εκεί, ο Φλέμινγκ έκανε αίτηση για μία συνέντευξη με τον Ιωσήφ Στάλιν και προς έκπληξή του έλαβε απάντηση με υπογεγραμμένο από τον Σοβιετικό ηγέτη σημείωμα, που ζητούσε συγγνώμη για το ότι δεν μπορούσε να προσέλθει σε αυτή.

Έχτισε στην Τζαμάικα το «Goldeneye».

Το 1939, καθώς πλησίαζε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Φλέμινγκ στρατολογήθηκε ως προσωπικός βοηθός του Διευθυντή Ναυτικών Πληροφοριών, ναύαρχου Γκόντφρεϊ. Αυτή ήταν μια πολύ σημαντική θέση που βοηθούσε στη διεξαγωγή των συμμαχικών κατασκοπευτικών επιχειρήσεων εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Οι εμπειρίες του σε αυτόν τον ρόλο ενέπνευσαν αναμφίβολα τις πλοκές και τους χαρακτήρες των μελλοντικών μυθιστορημάτων του Τζέιμς Μποντ.

The Establishing Shot: JAMES BOND THUNDERBALL FILM LOCATIO… | Flickr

Μετά τον πόλεμο ο Φλέμινγκ έχτισε ένα σπίτι στην Τζαμάικα, το οποίο ονόμασε «Goldeneye». Δανείστηκε το όνομά από μια από τις αποστολές κατασκοπείας που είχε οργανώσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ήταν εκεί, το 1952, όταν έγραψε το βιβλίο Casino Royale – και γεννήθηκε ο James Bond, πράκτορας 007. Έγραφε ένα μυθιστόρημα Μποντ κάθε χρόνο για τα επόμενα δώδεκα χρόνια, καθώς και μερικά διηγήματα. Το 1962 γυρίστηκε η πρώτη ταινία Μποντ, το μακροβιότερο κινηματογραφικό franchise που δημιουργήθηκε ποτέ.

Ο Έλληνας κομάντο του Φλέμινγκ

O Ελληνας κομάντος του Ιαν Φλέμινγκ!

Ο Τεό Ιωνίδης ήταν μέλος της μυστικής ομάδας που έκλεψε όλες τις τεχνολογίες των Ναζί.

Ελληνική συμμετοχή είχε η μυστική μονάδα κομάντος που είχε συστήσει ο «πατέρας» του Τζέιμς Μποντ, Ιαν Φλέμινγκ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αποκάλυψη έρχεται από τον εγγονό του Ελληνα κατασκόπου, τον κινηματογραφιστή Τζάστιν Ρόουλατ που περιγράφει τη μάχη που έδωσε ο παππούς του, Τεό Ιωνίδης, και τα υπόλοιπα μέλη της μονάδας «30 Assault Unit» (30AU) σε ντοκιμαντέρ που ετοίμασε για το βρετανικό δίκτυο BBC. «Ο παππούς μου, ο υπολοχαγός Τεό Ιωνίδης, ήταν 39 χρόνων όταν επιλέχτηκε από τον Ιαν Φλέμινγκ», εξηγεί ο Ρόουλατ στο ντοκιμαντέρ του. Στη συνέχεια διευκρινίζει ότι στόχος της μονάδας «30AU», που αποτέλεσε τη σπουδαιότερη συμβολή του Φλέμινγκ στις πολεμικές επιχειρήσεις, ήταν να κλέψει όλες τις τεχνολογίες των ναζί, όπως τις μεθόδους κωδικοποίησης, τους πυραύλους, τα υποβρύχια, τις τορπίλες, τις νάρκες και όλα αυτά στα οποία υστερούσαν οι Βρετανοί, ακόμα και το προσωπικό! Οπως όλοι οι άντρες της μονάδας, έτσι και ο Τεό Ιωνίδης εκπαιδεύτηκε σε όλες τις δεξιότητες των κομάντος, όπως μάχη σώμα με σώμα, στήσιμο παγίδων, τοποθέτηση εκρηκτικών, πτώση με αλεξίπτωτο, χειρισμός μικρών σκαφών, καταδύσεις και ανατίναξη χρηματοκιβωτίων. «Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη αποστολή της μονάδας στην Ντιέπ στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία. Οι κομάντος του Φλέμινγκ γύρισαν με άδεια χέρια, αφού τα γερμανικά πυρά δεν τους επέτρεψαν ούτε καν να πατήσουν στη στεριά», περιγράφει ο Ρόουλατ. Οι επόμενες επιδρομές όμως στη Μάλτα, τη Σικελία και την ιταλική ενδοχώρα στέφθηκαν με επιτυχίες. Κωδικοί, μυστικά έγγραφα, μία γραφομηχανή Enigma, αλλά και ένας Ιταλός ναύαρχος ήταν μεταξύ των «λαφύρων»!

Ο Φλέμινγκ πέθανε στις 12 Αυγούστου 1964, σε ηλικία πενήντα έξι ετών.


ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΗΣ ΜΟΥΜΙΑΣ

Μια πολύ ζεστή ημέρα στα τέλη Ιουνίου του 1886, ο Gaston Maspero, επικεφαλής της Αιγυπτιακής Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων, ήταν απασχολημένος με τις μούμιες των 40 βασιλιάδων και βασιλισσών που είχαν ανακαλυφθεί λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1881, κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων , μεταξύ αυτών του Τουθμώση Γ΄ του Σέτι Α΄  και του γιού του Ραμσή Β΄ του μέγα , του φαραώ των φαραώ 

Η ανακάλυψη των τάφων στην κοιλάδα Deir El Bahri, σε απόσταση 480 χιλιομέτρων νοτίως του Καΐρου, είχε αποδώσει εντυπωσιακά και άφθονα ευρήματα. Κρυμμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο επί αιώνες, βρίσκονταν εκεί ορισμένοι από τους μεγάλους αιγυπτίους φαραώ, όπως ο Ραμσής ο Μέγας και ο Τούθμωσις Γ’. Ωστόσο, μεταξύ των μελών της βασιλικής οικογένειας υπήρχε και ένα απλό φέρετρο χωρίς διακόσμηση, που δεν προσέφερε ενδείξεις για την ταυτότητα του αποθανόντος.

Ο Maspero, ο οποίος αντιλήφθηκε εξαρχής ότι βρισκόταν μπροστά σε έναν απροσδόκητο γρίφο, εξεπλάγη ακόμη περισσότερο μόλις άνοιξε το φέρετρο.

Μέσα σε αυτό, τυλιγμένη με το δέρμα προβάτου ή γίδας, βρισκόταν η σορός ενός νεαρού άνδρα, στο πρόσωπο του οποίου είχε αποτυπωθεί κάτι πραγματικά συγκλονιστικό: η κραυγή που είχε προκαλέσει ένας κατά τα φαινόμενα έντονος πόνος ελάχιστα πριν επέλθει ο θάνατος. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τους αρχαίους Αιγυπτίους η κάλυψη της σορού με δέρμα προβάτου σήμαινε ότι ο αποθανών είχε πράξει κάτι κακό στη ζωή του. Επιπλέον, τα χέρια και τα πόδια του νεκρού ήταν τόσο στενά δεμένα, ώστε τα σημάδια είχαν παραμείνει στα οστά του.

Ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο άνδρας που ούρλιαζε, που υπέφερε; Ποιος ήταν ο μυστηριώδης «Άνθρωπος Ε», όπως ονομάστηκε ο νεκρός εν αγνοία του πραγματικού του ονόματος; Η αυτοψία που πραγματοποιήθηκε από ιατρούς το 1886, παρουσία του Maspero, δεν απέδωσε κάτι ουσιαστικό επί του προκειμένου.

Ένας από τους ιατρούς, ο Daniel Fouquet, διατύπωσε την άποψη ότι ο «Άνθρωπος Ε», που δεν είχε υποβληθεί στην παραδοσιακή διαδικασία ταρίχευσης, είχε δηλητηριαστεί. Μάλιστα, έκανε λόγο στην έκθεσή του για τους τελευταίους σπασμούς, τις τελευταίες συσπάσεις εξαιτίας του φρικτού πόνου, την έκφραση αγωνίας που ήταν δυνατόν να δει κανείς αποτυπωμένη στο πρόσωπο του νεκρού ύστερα από χιλιάδες χρόνια.

Δεν ήταν λίγες οι εικασίες που διατυπώθηκαν στη συνέχεια από τους ειδικούς. Μερικοί ισχυρίστηκαν ότι ο «Άνθρωπος Ε» ήταν γιος του Ραμσή Γ’, ο οποίος είχε επιδείξει προδοτική συμπεριφορά και είχε εμπλακεί σε ένα πραξικόπημα για να απομακρύνει τον πατέρα του από το θρόνο. Άλλοι θεώρησαν ότι ήταν ένας αιγύπτιος κυβερνήτης που είχε αποβιώσει στο εξωτερικό και είχε μεταφερθεί στην πατρίδα του, προκειμένου να ενταφιαστεί. Κάποιοι άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι η αντισυμβατική μουμιοποίηση που είχε εφαρμοστεί στην περίπτωση του «Ανθρώπου Ε» φανέρωνε ότι δεν ήταν Αιγύπτιος, αλλά μέλος μιας αντίπαλης χεττιτικής δυναστείας, που είχε πεθάνει επί αιγυπτιακού εδάφους.

Μέχρι σήμερα φαινόταν ότι η αληθινή ταυτότητα τής υπό εξέταση μούμιας θα παρέμενε διά παντός ένα μυστήριο. Όμως, τα άκρως εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα της εποχής μας επέτρεψαν τελικά στους ειδικούς να επιβεβαιώσουν τη θεωρία ότι ο μυστηριώδης μέχρι τούδε «Άνθρωπος Ε» είναι κατά πάσαν πιθανότητα ο πρίγκιπας Πεντεουέρε (Pentewere), ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω του ότι είχε καταστρώσει, με τη βοήθεια της μητέρας του, σχέδιο δολοφονίας του πατέρα του, Ραμσή Γ’, ο οποίος είχε βασιλεύσει το 12ο αιώνα π.Χ. (από το 1187/84 έως το 1156/53 π.Χ.).

Η μούμια του «Ανθρώπου Ε» εκτέθηκε πρόσφατα στο Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων του Καΐρου και προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, το ενδιαφέρον των πολυάριθμων επισκεπτών.


ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΤΗ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η Νότια Κορέα, επίσημα Δημοκρατία της Κορέας (κορεάτικα: 대한민국), είναι κράτος της ανατολικής Ασίας, στο νότιο μέρος της κορεατικής χερσονήσου. Στα βόρεια, συνορεύει με τη Βόρεια Κορέα ( για την οποία θα κάνουμε ξεχωριστό αφιέρωμα ) με την οποία ήταν μια ενιαία χώρα μέχρι το 1945. Στα δυτικά, πέρα από την Κίτρινη θάλασσα, βρίσκεται η Κίνα, και στο νοτιοανατολικό σημείο, πέρα από τα Στενά της Κορέας, βρίσκεται η Ιαπωνία. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Κορεάτες, ενώ ζουν και αρκετές κοινότητες μεταναστών στη χώρα , όπως και 7.000 περίπου έλληνες που κυρίως απασχολούνται στην βαριά βιομηχανίας της χώρας . Στα ναυπηγεία

Νότια Κορέα: Και πάλι κυρίαρχος στα ναυπηγεία | Ναυτικά Χρονικά

Σκεπτόμενοι εδώ στην Ελλάδα για Κορέα λίγα πράγματα μας απασχολούν ή γνωρίζουμε . Όμως σχεδόν όλοι μας χρησιμοποιούνε καθημερινά προιόντα αυτής της χώρας όπως κινητά τηλέφωνα ( Samsung) συσκευές καθημερινής χρήσης – τηλεοράσεις , υπολογιστές , αυτοκίνητα και γενικά μηχανές απο κινητήρες αεροπλάνων και πλοίων ως μηχανές σε ηλεκτρικές σκούπες -.

Στην ψυχαγωγία η Κορέα ανέδειξε ένα μουσικό είδος πολύ αγαπητό στην παγκόσμια νεολαία την Κ-POP και στον κινηματογράφο η ποιοτική έκρηξη της τελευταίας εικοσαετίας άρχισε να φέρνει βραβεία και οσκαρ . Η δε διατροφή της μια μίξη απο ποιοτική Ιαπωνική και Κινέζικη κουζίνα χωρίς τις ακρότητες αυτών των δύο χωρών , έχει γίνει της μόδας στην παγκόσμια κουζίνα .

Map of South Korea]. | Library of Congress

Ποια λοιπόν είναι αυτή η μικρή χώρα με τους πολλούς κατοίκους που απασχολεί πλέον τα διεθνή μέσα?

Η Κορέα έχει μακραίωνη ιστορία , αποτελεί την συνέχεια του βασιλείου των Κορωζιών περίπου το 2000 π.Χ και της δυναστείας των Κοριό από το 500 μ.Χ ως το 1000 μ.Χ που έδωσε και το ονομά της στην χώρα . Κατα βάση ήταν μια αγροτική φεουδαρχική χώρα σε συνεχείς συγκρούσεις με κινέζικες δυναστείες και αργότερα με Ιάπωνες Σογκούν . Στον περασμένο αιώνα η χώρα σχεδόν καταστράφηκε δύο φορές , αρχικά με την Ιαπωνική κατοχή επί 35 χρόνια και μετά την παράδοση της Ιαπωνίας στον Β παγκόσμιο από την σφοδρή επίθεση της Βόρειας Κορέας που έφερε τον πόλεμο της Κορέας στον οποίο η Ελλάδα έλαβε μέρος και είχε και σημαντικές απώλειες.

Επιδοτήσεις στα ναυπηγεία: Στο ίδιο τραπέζι Ιαπωνία και Νότια Κορέα | Ναυτικά Χρονικά

Μετά τον πόλεμο η Κορέα για να αντιμετωπίση την επισιτική κρίση οργάνωσε και ενίσχυσε την αγροτική της παραγωγή καθιστάμενη μια αμιγώς αγροτική χώρα ως τα μέσα της δεκαετίας του 70 όπου σιγά σιγά η βιομηχανία της άρχισε να αναδύεται εκμεταλλευόμενη τον μιμιτισμό της ποιοτικής ιαπωνικής βιομηχανικής μεθόδου με τα φθηνά εργατικά χέρια και την ταχύτητα παραγωγής κατά την Κινεζική βιομηχανική λογική. Ο συγκερασμός αυτών των δύο οδήγησε στην βιομηχανική έκρηξη της χώρας τα επόμενα χρόνια που άρχισε να γίνεται ορατός με την διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων στην Σεούλ το 1988

Πως είναι η ζωή όμως στην Κορέα και τι θα αντιμετωπίσει ένας ξένος εκεί ? 

Σεούλ: Ένα συγκλονιστικό ταξίδι στην πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας

1. Κόστος ζωής στη Νότια Κορέα 

Το κόστος ζωής, αναφορικά πάντα με τις περιοχές στις οποίες εργάζονται και ζουν οι περισσότεροι Έλληνες, κοντά στα ναυπηγεία, κυμαίνεται ανά περιόδους. Κατά την περίοδο που υπάρχουν πολλές ναυπηγήσεις, αυτές οι περιοχές μπορεί να γίνουν πολύ ακριβές, ειδικότερα τα ενοίκιά τους. Συγκεκριμένα, όταν πρόκειται οι Κορεάτες να διαθέσουν το σπίτι σε κάποιον ξένο, επειδή το ενοίκιο θα είναι για μικρό χρονικό διάστημα (1 έως το πολύ 2 έτη) το κόστος του μπορεί να είναι πάρα πολύ υψηλό. Ενδεικτικά, το κόστος αναφέρεται σε ένα σπίτι επιπλωμένο 100-110 τετραγωνικών μέτρων το οποίο χωρίς τα κοινόχρηστα μπορεί να ξεπεράσει τα 1500 ευρώ ανά μήνα.

Κατά τ’ άλλα, το κόστος ζωής εκτός των ενοικίων, είναι αρκετά συγκρίσιμο με εκείνο ενός κεντρικού προαστίου της Αθήνας.

Όσον αφορά το φαγητό, όταν πρόκειται για κορεάτικη κουζίνα, το κόστος είναι φθηνό. Το ξένο φαγητό, όπου ξένο φαγητό το δυτικού τύπου, είναι σαφέστατα πιο ακριβό.

Τα πάγια έξοδα, όπως το ρεύμα, το νερό, το τηλέφωνο και το internet είναι αρκετά χαμηλά ενώ οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι καλές. Συγκεκριμένα στο internet οι ταχύτητες είναι από τις γρηγορότερες στον κόσμο. Συνήθως αυτά τα έξοδα τα καλύπτει η εταιρεία και έχουν συμπεριληφθεί μέσα σε κάποιο συμβόλαιο.

Νότια Κορέα - Μια εμπειρία από την ... φουτουριστική Σεούλ | Versus Travel

2. Κοινωνική ζωή στη Νότια Κορέα

Κατά τη διαμονή σου στη Νότια Κορέα έχεις διάφορες υποδομές στη διάθεσή σου και υπάρχουν επιλογές σχετικά με την κοινωνικοποίηση και την κοινωνική σου ζωή. Τα γυμναστήρια γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή στη χώρα, ωστόσο ακόμα δεν είναι τόσο πολλά σε αριθμό όπως στην Ελλάδα ούτε έχουν μια αντίστοιχη ποικιλία σε προγράμματα. Φυσικά υπάρχουν σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης σχολές Tae Kwon Do, το οποίο αποτελεί και το εθνικό τους άθλημα καθώς και σχολές άλλων πολεμικών τεχνών. Στη Νότια Κορέα υπάρχουν πολύ καλές υποδομές σε άθληση, κυρίως σε γήπεδα ποδοσφαίρου με τεχνητό τάπητα ή και φυσικό γρασίδι. Οι Κορεάτες αρέσκονται στο να παίζουν ποδόσφαιρο, ενώ άλλα αθλήματα όπως tennis και basket δεν είναι τόσο διαδεδομένα αντίστοιχα. Επίσης πολύ διαδεδομένο είναι το baseball και το golf σε κάποιες παραλλαγές του. Συγκεκριμένα μπορείς να παίξεις ηλεκτρονικό golf σε οθόνη ή golf range.

Σχετικά με το θέαμα, υπάρχουν κινηματογράφοι, θέατρα, μουσικές σκηνές και όπερες ωστόσο στην περιφέρεια είναι αρκετά περιορισμένες οι επιλογές. Για περισσότερες επιλογές θα πρέπει κάποιος να βρεθεί στην πρωτεύουσα, στην οποία θα βρει τα πάντα, ή σε μεγάλες πόλεις. Ο κινηματογράφος είναι αρκετά διαδεδομένος, αντίθετα με τα θέατρα, τα οποία δεν έχουν την αντίστοιχη παρουσία με τη χώρα μας, ειδικά την Αθήνα.

image.png.eed9fd6760e995efb8176bd1dd9fe555.png

Τμήμα της Υongsan στη Σεούλ, φωταγωγημένο κατά τις βραδινές ώρες

3. Διαπροσωπικές σχέσεις

Οδηγός: Νότια Κορέα - Πληροφορίες για ταξίδια, εκδρομές και αξιοθέατα για το 2022 από το Tripadvisor

Οι Κορεάτες εν γένει, αναφορικά με τις διαπροσωπικές του σχέσεις, είναι κλειστοί και ντροπαλοί σε κάποιο βαθμό. Τους αρέσει να έρχονται σε επαφή και συναναστροφή με ξένους καθώς βρίσκουν μια ευκαιρία να εξασκήσουν και τις γνώσεις τους σε μια ξένη γλώσσα. Είναι κάτι που τους κεντρίζει εξ’ αρχής το ενδιαφέρον και ένα κίνητρο να γνωρίσουν κάποιον ξένο. Ωστόσο αυτό συμβαίνει μέχρι ενός σημείου, δηλαδή δύσκολα θα σε καλέσει ένας Κορεάτης σπίτι του είτε για φαγητό ή ποτό είτε για να περάσεις ώρα μαζί του και με τον προσωπικό του κοινωνικό κύκλο.

Στις 25 Ιουνίου 1950, η Ν. Κορέα δέχτηκε αιφνιδιαστική εισβολή από τις δυνάμεις της Β. Κορέας, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Σεούλ μέσα σε τέσσερις μέρες. Η αρχική δύναμη των Βορειοκορεατών ήταν δέκα (10) Μεραρχίες, με περίπου 240 άρματα Τ-34 και 1.400 πυροβόλα. Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αποφάσισε στις 29 Ιουνίου 1950, την ένοπλη επέμβαση της Διεθνούς Δυνάμεως ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή.

Η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε το 1950, με την αποστολή του Eλληνικού Eκστρατευτικού Σώματος στην Κορέα (ΕΚΣΕ).

Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα-ΕΚΣΕ (1950 -1955) | Θεματα Στρατιωτικης Ιστοριας

Συμπερασματικά, οι Κορεάτες είναι «κλειστός κόσμος» αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι φιλικοί ή εξυπηρετικοί με τους ξένους. Παρότι μπορείς να τους προσεγγίσεις εύκολα, διατηρούν κάποιες αποστάσεις οι οποίες είναι θέμα κουλτούρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι πολύ εξοικειωμένοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα χρησιμοποιούν για γνωριμίες κατά κόρον και είναι αποδεκτός τρόπος. Μην ξεχνάς ότι είναι από τους πιο σκληρά εργαζόμενους λαούς παγκοσμίως όποτε ο χρόνος για φλερτ δια ζώσης είναι περιορισμένος.

Μπούσαν, Νότια Κορέα

4. Ρυθμοί ζωής στη Νότια Κορέα   

Οι ρυθμοί ζωής στη Νότια Κορέα είναι πολύ αγχωτικοί, ιδίως στις μεγάλες πόλεις. Στην πρωτεύουσα ειδικότερα θα δείτε εικόνες από το μετρό με χιλιάδες ανθρώπους να συνωστίζονται κατά τις ώρες αιχμής προκειμένου να φτάσουν στον επιθυμητό προορισμό ή την εργασία, στην ώρα τους. Τυπικά αναχωρούν πολύ πρωί από το σπίτι τους και επιστρέφουν σε εκείνο αργά το βράδυ, κυριολεκτικά μόνο για έναν ύπνο.

Οι Κορεάτες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εργασιομανείς. Εργάζονται πάρα πολλές ώρες όπως αναφέρθηκε και στην προηγούμενη παράγραφο.

gangnam-seoul2.jpg

Κατά τ’ άλλα είναι μια πάρα πολύ ασφαλής χώρα, αρκετά καθαρή και εύτακτη. Οι δημόσιες υπηρεσίες, στις οποίες θα βρεθείς ως ξένος, κάνουν τη ζωή σου εύκολη. Είναι πολύ άμεσες στην ανταπόκρισή τους προς το κοινό είτε πρόκειται για εξυπηρέτηση δια ζώσης είτε για ηλεκτρονική εξυπηρέτηση. Οι διαδικασίες είναι συνοπτικές, τεχνολογικά αναβαθμισμένες και σε καμία περίπτωση γραφειοκρατικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι υπάρχουν μηχανήματα τύπου ΑΤΜ τα οποία διεκπεραιώνουν άμεσα και γρήγορα κάποιες βασικές εργασίες όπως παροχή κάποιας βεβαίωσης ή έκδοση προσωρινής ταυτότητας σε περίπτωση απώλειας. Οι υπηρεσίες για τις οποίες στην Ελλάδα θα πρέπει να μαζέψεις αρκετές, υπογραφές, σφραγίδες, παράβολα γίνονται σε ένα μηχάνημα τύπου ΑΤΜ.

Γνωρίστε τη Σεούλ σαν να ήταν το σπίτι σας! – News.gr

Είναι από τις πλέον τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες στον κόσμο, τους αρέσει η τεχνολογία και επενδύουν σε αυτόν τον τομέα με αποτέλεσμα να προοδεύουν συνεχώς. Τέλος, αν αναρωτηθείς για τις υποδομές που υπάρχουν σε υγειονομική περίθαλψη, η Νότια Κορέα θεωρείται ότι διαθέτει από τις κορυφαίες στον κόσμο.


Αλμπέρ Καμύ ” L’ enfant Grec ( Tο Ελληνόπουλο )

Στις 6 Δεκεμβρίου του 1955, η γαλλική εφημερίδα «L’ Express» δημοσίευσε άρθρο του Αλμπέρ Καμύ με τίτλο «L’ enfant grec» («Το ελληνόπουλο»), με το οποίο ο συγγραφέας προσπαθεί να επηρεάσει τη διεθνή κοινή γνώμη, ώστε να δοθεί χάρη στον καταδικασμένο σε θάνατο, από τους Άγγλους, Μιχάλη Καραολή και τάσσεται υπέρ του αγώνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, που δεν άφησε ασυγκίνητη την Ευρώπη.

Αλμπέρ Καμύ, Σεφέρης και εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Για μια ακόμη φορά, η ταπεινή διεκδίκηση ενός λαού που παρέμεινε επί χρόνια βωβή και φιμώθηκε ευθύς μόλις θέλησε να εκφραστεί, ξεσπά τώρα σε εξέγερση. Για μια ακόμη φορά, η τυφλή καταπίεση προηγήθηκε της εξέγερσης. […] Τώρα έρχεται η ώρα των μαρτύρων που ακούραστοι, όπως και οι καταπιεστές, κατορθώνουν να επιβάλουν σε έναν αδιάφορο κόσμο τη διεκδίκηση ενός λαού ξεχασμένου από όλους, εκτός από τον εαυτό του. […] Οι φίλοι της Αγγλίας την καλούν πρώτοι να σώσει, κατά πρώτο λόγο, τον Μιχαήλ Καραολή και ύστερα να του αποδώσει ελεύθερη την τρισχιλιετή πατρίδα του…

Στις 10 Μαΐου 1956, ο 23χρονος Μιχαλάκης Καραολής και ο 22χρονος Ανδρέας Δημητρίου εκτελέστηκαν από τους Βρετανούς στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. 

Ήταν τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ που εκτελέστηκαν δι’ απαγχονισμού. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Κύπρου είχε ξεκινήσει έναν χρόνο πριν, τον Απρίλιο του 1955.

Ο Καραολής είχε γεννηθεί το 1933, είχε σπουδάσει στην Αγγλική Σχολή και ήταν από τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ. Αποστολή του ήταν η εξόντωση των αστυνομικών και των πληροφοριοδοτών και μαζί με τον Ανδρέα Παναγιώτου είχε εκτελέσει τον Ελληνοκύπριο αστυνομικό Ηρόδοτου Πουλλή, ο οποίος ήταν μέλος του Ειδικού Κλάδου (Special Branch) της Αστυνομικής Δύναμης. Το συγκεκριμένο κλιμάκιο είχε αναλάβει τη συλλογή πληροφοριών για την ΕΟΚΑ για λογαριασμό των Βρετανών.

Η εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου: Οι Βρετανοί τους οδήγησαν στην κρεμάλα παρά την κατακραυγή - Τα τελευταία τους λόγια

Ο ΚαραολήςΑμέσως μετά την εκτέλεση του Πούλλη οι Καραολής και Παναγιώτου διέφυγαν με ποδήλατα, όμως οι βρετανικές Αρχές έφτασαν στα ίχνη του Καραολή από τον αριθμό κυκλοφορίας του ποδηλάτου του. Την στιγμή της σύλληψης, τα μέλη της ΕΟΚΑ προσπαθούσαν να τον φυγαδεύσουν στο βουνό, όπου δρούσαν οι αντάρτικες ομάδες.

Ο Ανδρέας Δημητριού είχε αποστολή την προμήθεια οπλισμού στην οργάνωση, καθώς εργαζόταν σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Ο Δημητρίου είχε πυροβολήσει κατά του πράκτορα της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», Σίντνεϊ Τέιλορ, ο οποίος όμως δεν δολοφονήθηκε. Οι Βρετανοί τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν.

Η δίκη του Καραολή

Στις 24 Οκτωβρίου 1955 ξεκίνησε η δίκη του Καραολή, ο οποίος δεν ήταν αυτός που είχε πυροβολήσει τον Πουλλή αλλά ο Παναγιώτου. Μετά από τις καταθέσεις δύο Τουρκοκυπρίων αστυνομικών αποφασίστηκε η εσχάτη των ποινών. Ο Καραολής καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Ο κατηγορούμενος προσέφυγε στην Επιτροπή Δικαιοσύνης του Βρετανικού Συμβουλίου του Κράτους και ζήτησε απονομή χάριτος από τη βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, Ελισάβετ Β΄. Σημαντικές προσωπικότητες από την Ευρώπη αντέδρασαν στην απόφαση του δικαστηρίου και ζήτησαν την ακύρωση της εκτέλεσης. Ανάμεσα τους ο Άλμπερ Καμύ, ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο “Το ελληνόπουλο” που δημοσιεύτηκε στη γαλλική εφημερίδα Λ’ Εξπρές, έγραφε:

“Για μια ακόμη φορά, η ταπεινή διεκδίκηση ενός λαού που παρέμεινε επί χρόνια βωβή και φιμώθηκε ευθύς μόλις θέλησε να εκφραστεί, ξεσπά τώρα σε εξέγερση. Για μια ακόμη φορά, η τυφλή καταπίεση προηγήθηκε της εξέγερσης. […] Τώρα έρχεται η ώρα των μαρτύρων που ακούραστοι, όπως και οι καταπιεστές, κατορθώνουν να επιβάλουν σε έναν αδιάφορο κόσμο τη διεκδίκηση ενός λαού ξεχασμένου από όλους, εκτός από τον εαυτό του. […] Οι φίλοι της Αγγλίας την καλούν πρώτοι να σώσει, κατά πρώτο λόγο, τον Μιχαήλ Καραολή και ύστερα να του αποδώσει ελεύθερη την τρισχιλιετή πατρίδα του…”

Η εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου: Οι Βρετανοί τους οδήγησαν στην κρεμάλα παρά την κατακραυγή - Τα τελευταία τους λόγια
Ανδρέας Δημητρίου

Ο Ανδρέας Δημητρίου καταδικάστηκε επίσης σε θάνατο δι απαγχονισμού στις 30 Ιανουαρίου του 1956. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης είπε:

«Λυπάμαι που δε θα δω την Κύπρο μας ελεύθερη. Όμως δε με φοβίζει ο θάνατος, γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στην σκλαβιά. Γεια σας.»

Είχε συναντηθεί στις φυλακές μαζί με τον Καραολή και η εκτέλεση τους είχε οριστεί την ίδια μέρα. Σε γράμμα του προς την οικογένεια του, ο Καραολής έγραφε:

Τα ελληνόπουλα δεν ξέρουν
μόνο πως πρέπει να ζουν
Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν
Kαι πως την πατρίδα να τιμούν.

Στην Ελλάδα οργανώθηκαν πορείες διαμαρτυρίας κατά της απόφασης του δικαστηρίου, στις οποίες πέθαναν τέσσερις άνθρωποι. Παρά τη διεθνή κατακραυγή στις 10 Μαΐου 1956 οι δύο νέοι οδηγήθηκαν στην κρεμάλα.  Οι Βρετανοί ήθελαν να φοβίσουν τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ προκειμένου να σταματήσουν οι επαναστατικές ενέργειες, ωστόσο η εκτέλεση των δύο νεαρών πυροδότησε ένα κύμα αντιδράσεων και η απάντηση της ΕΟΚΑ στους Βρετανούς αποικιοκράτες ήταν σφοδρή…

Τα σώματά τους ενταφιάστηκαν μέσα στη φυλακή και δεν παραδόθηκαν στις οικογένειες τους.

Η εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου: Οι Βρετανοί τους οδήγησαν στην κρεμάλα παρά την κατακραυγή - Τα τελευταία τους λόγια


ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ : Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κάποιοι λένε ότι πρέπει να κατάγεσαι από μία χώρα για να την αγαπάς. Ή μήπως όχι τελικά;

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα έγινε γκράφιτι στην Ουρουγουάη - iefimerida.gr

Υπάρχει μία μικρή χώρα, όπου αρκετοί χιλιάδες άνθρωποι μιλούν, πέρα από την μητρική τους γλώσσα, και την ελληνική. Τα παιδιά μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό ενώ τόσο την 25η Μαρτίου όσο και την 28η Οκτωβρίου οι κάτοικοι γιορτάζουν σαν να είναι Έλληνες.

Ουρουγουάη, το πιο χρωματιστό ταξίδι της ζωής σας | mazi travel

Στην μακρινή Ουρουγουάη των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων, ζουν άνθρωποι που λατρεύουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το αποδεικνύουν. Όχι με βαρύγδουπες εκφράσεις και μεγαλειώδεις λόγους αλλά με δρόμους και πλατείες που έχουν ελληνικά ονόματα και με αγάλματα αρχαίων φιλοσόφων να κοσμούν τα δημόσια κτίρια της χώρας.

Η Ουρουγουάη είναι χώρα της Λατινικής Αμερικής και έχει χαρακτηριστεί ως η «Ελβετία της Αμερικής». Αν και λόγω του μικρού μεγέθους της δεν υπολογίζεται ως ένας σοβαρός οικονομικός παράγοντας σε παγκόσμιο επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο έχει ξεπεράσει πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Η Ουρουγουάη διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα με το επίπεδο των σπουδαστών να είναι αρκετά υψηλό. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής που επιλέγουν την Ουρουγουάη και φοιτούν στα πανεπιστήμια της χώρας.

Ουρουγουάη: Μια απίστευτη χώρα που οι πολίτες της δεν είναι μόνο φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες – διαφορετικό

Αυτό όμως που κάνει εντύπωση με αυτή τη μακρινή χώρα είναι το πόσο πολύ αγαπάει και εκτιμάει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Είναι γεγονός ότι η χώρα, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, δέχτηκε πολλούς Έλληνες μετανάστες. Στο λιμάνι έφτασαν πλοία με Έλληνες ναυτικούς και μετανάστες οι οποίοι θέλησαν να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Η εγκαρδιότητα με την οποία έγιναν δεκτοί ήταν, κατά πολλούς, ένας αποφασιστικός παράγοντας για την εγκατάστασή τους και τη μετέπειτα ζωή τους εκεί.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η ελληνική κοινότητα Ουρουγουάης, έχει κλείσει ένα αιώνα ζωής και ήταν η πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη οργανωμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική. Σήμερα στην Ουρουγουάη, υπάρχουν πάμνω από 3.500 χιλιάδες Έλληνες μετανάστες δεύτερης ή τρί της γενιάς, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόνων που μιλούν την ελληνική γλώσσα.

Οι ίδιοι οι πολίτες δεν δηλώνουν φιλέλληνες, αλλά ελληνολάτρες. Σύμφωνα με έρευνα της «Eurostat», το μεγαλύτερο ποσοστό των Ουρουγουανών απάντησε ότι ταυτίζεται πολιτιστικά με την Ευρώπη, με την πρώτη χώρα που να τους έρχεται στο μυαλό να είναι η Ελλάδα.

Μια ελληνική κοινότητα - Λάτρης του ελληνισμού η Ουρουγουάη | ellines.com

Τον Μάρτιο του 1978, ο καπετάνιος Παναγιώτης Ν. Τσάκος, ίδρυσε το «Ίδρυμα Τσάκου», με σκοπό τη διάδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Το 2002 μετονομάστηκε σε ίδρυμα «Μαρία Τσάκου», στη μνήμη της μητέρας του.

Το Ίδρυμα προσφέρει δωρεάν μαθήματα νεοελληνικής γλώσσας, χορών, τραγουδιού, ιστορίας της τέχνης, λογοτεχνίας, μυθολογίας, φιλοσοφίας και ελληνικής κουζίνας. Διαθέτει, επίσης, μια μεγάλη βιβλιοθήκη με τίτλους στην ελληνική και ισπανική γλώσσα από διάφορους τομείς του ελληνικού πολιτισμού. Περίπου 400 άτομα εγγράφονται συνολικά κάθε χρόνο στα μαθήματα που προσφέρονται. Βασικός στόχος του ιδρύματος είναι η γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και ιστοριογραφίας, μέσα από τα ομηρικά έπη και τον «Επιτάφιο» του Περικλή.

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, μια απίστευτη χώρα που οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες αλλά ελληνολάτρες - Greveniotis.gr

Αξιοσημείωτο είναι και τό ότι σε κάθε βιβλιοπωλείο της χώρας, ακόμη και στο πιο μικρό, μπορεί κανείς να βρει τα άπαντα του Νίκου Καββαδία, του Καβάφη και του Ρίτσου.

Τα παιδιά των Ουρουγουανών, δεν διστάζουν κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου να γιορτάζουν τις εθνικές εορτές των Ελλήνων, πραγματοποιώντας σχολικές εκδηλώσεις, τραγουδώντας και απαγγέλοντας ποιήματα. Οι μαθητές του «Grecia», ενός δημόσιου σχολείου της χώρας, έχουν μάθει να λένε και τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας του Διονύσιου Σολωμού.

Ουρουγουάη, η χώρα όπου 6.000 κάτοικοι μιλούν άπταιστα ελληνικά και γιορτάζουν την 25η Μαρτίου. Βλέπουν "Απαράδεκτους", "Τρεις Χάριτες" και διδάσκονται τα ομηρικά έπη και τον "Επιτάφιο" του Περικλή - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Στο Μοντεβιδέο, επίσης, υπάρχουν 23 δρόμοι που έχουν δανειστεί τα ονόματά τους από αρχαίους φιλόσοφους, ενώ ο κεντρικότερος δρόμος ονομάζεται κι αυτός «Grecia». Δύο πλατείες της πρωτεύουσας έχουν ονομαστεί πλατεία της Αθήνας και πλατεία της Ελλάδας.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό δωρικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.

Έξω από την είσοδο του κτιρίου, το άγαλμα του Σωκράτη, υποδέχεται τους επισκέπτες ενώ σε πάρκο που βρίσκεται παραλιακά της πρωτεύουσας υπάρχει μια προτομή του Ομήρου.

Καλύτερη Δραστηριότητες σε Μοντεβιδέο

Αξιοσημείωτη είναι η συνδρομή της ελληνικής κοινότητας στην Ουρουγουάη. Το 2016, η ελληνική κοινότητα της χώρας, γιόρτασε έναν αιώνα από την ίδρυσή της. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1916 και αποτέλεσε την πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική.

Οι πρώτοι Έλληνες που μετανάστευσαν στη μικρή λατινοαμερικανική χώρα βρήκαν εργασία στην Ουρουγουάη και αργότερα άνοιξαν τις δικές τους επιχειρήσεις. Δεν έλειψαν όμως και μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδας που επισκέφτηκαν ή επένδυσαν στην Ουρουγουάη. Για μικρό χρονικό διάστημα, έζησε στη χώρα ο θρυλικός «Ηρακλής», ο Παναγής Κουταλιανός, και έγινε γνωστός στα ρινγκ στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.

Τη δεκαετία του 1920, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο επίσης Σμυρνιός Νικόλας Κονιαλίδης, που εγκαταστάθηκαν στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, διεύρυναν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στη γειτονική Ουρουγουάη.

Η μικρή αυτή χώρα ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μετά την Επανάσταση του 1821.

Η εθνική σημαία της Ουρουγουάης, που καθιερώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1828, μοιάζει αρκετά με την αντίστοιχη ελληνική σημαία που καθιερώθηκε επίσημα το 1970. Και οι δύο σημαίες αποτελούνται από εννέα οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων μπλε και άσπρου εναλλάξ. Η μόνη διαφορά είναι ότι η σημεία της Ουρουγουάης έχει στην αριστερή γωνία ένα ήλιο με 16 ακτίνες, ενώ η ελληνική σημαία ένα σταυρό.

Ίσως τελικά και να μην χρειάζεται να κατάγεσαι από μία χώρα για να την εκτιμάς και να την αγαπάς, αρκεί να γνωρίζεις και να κατανοείς την ιστορία της, όσα βίωσε, βιώνει και θα βιώσει στο μέλλον και πρωτίστως να αγαπάς τους ανθρώπους της.


Βρικολακονήσια, τα τρομακτικά νησιά της Ελλάδας

Vampire, 1893 by Edvard Munch

Vampire, 1893 by Edvard Munch

Το καλοκαίρι διανύει θριαμβευτικά το πορφυρό μονοπάτι του, προκαλώντας μας για όμορφες μακρινές ή κοντινές εξορμήσεις σε παραλίες και νησιά. Στις επιλογές μας υπάρχουν πολλά ασπρογάλαζα νησιά των Κυκλάδων ή κάποιο νησί του Ιονίου. Νησιά με πλούσιο τουρισμό ή εναλλακτικό για τους λάτρεις του είδους. Αυτή είναι η χώρα μας. Η Ελλάδα του γαλάζιου ουρανού και του φωτός. Πίσω όμως από αυτή την Ελλάδα, υπάρχει και η Ελλάδα του σκοταδιού, η στοιχειωμένη και μυστηριακή, η Ελλάδα των Νεράιδων και των Βρικολάκων.

Δεν είναι δύσκολο να το ανακαλύψει κάποιος, αρκεί να ανοίξει έναν ταξιδιωτικό χάρτη και να αφήσει το βλέμμα του να ταξιδέψει στα τόσα μέρη της χώρας μας. Ανάμεσα στα γνωστά ή λιγότερο γνωστά νησιά μας θα βρει νησιά με ονόματα τρομακτικά, που καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου και δεισιδαιμονιών. Ιστορίες βγαλμένες από μύθους και γεγονότα που δύσκολα εξηγούνται με την κοινή λογική κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα σε αυτά τα πεταμένα «βραχάκια» στη μέση των θαλασσών από το χέρι του Θεού.

Αν σταματήσει, λοιπόν, το μάτι μας πανω στη θάλασσα της χώρας μας, θα δούμε το Βρικολακονήσι ή  τα Βρικολακονήσια στη Σκύρο. Αυτά τα νεκροταφεία Βρικολάκων υπάρχουν σε αφθονία στην Ελλάδα, κι αυτό γιατί οι νησιώτες  πίστευαν πως για να προφυλαχτούν από κάποιον πεθαμένο που θα βρικολακιάσει, τον έθαβαν σε γειτονικά ερημονήσια, για να μην μπορεί να περάσει απέναντι. Τι ήταν, όμως, ο βρικόλακας της ελληνικής λαογραφίας και γιατί οι άνθρωποι τρόμαζαν πολύ και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του;

Η λέξη βρικόλακας (και βουρκόλακας και βουλκόλακας) είναι μεσαιωνική. Προέρχεται από το βουλγαρικό valkolak/ virkolak, που ανάγεται σε παλαιό σλαβικό vulku = λύκος. Οι βρικόλακες, σύμφωνα με τον Μ. Γ. Μερακλή, μέγα λαογράφο,  είναι πειρακτικοί-βλαπτικοί νεκροί που επισκέπτονται τον κόσμο των ζωντανών για να ενοχλούν τους τελευταίους, κάποτε μάλιστα με ολέθριο τρόπο.

Η εμφάνισή τους είναι αποκρουστική: παρουσιάζονται παραμορφωμένοι, αιμόφυρτοι, μισολιωμένοι, με σκισμένα ρούχα. Είναι πολύ πιθανό η απαίσια θέα των άλιωτων νεκρών, που οφείλεται συχνά στην ιδιάζουσα σύσταση του εδάφους, να οδήγησε τους ανθρώπους στη δημιουργία των δοξασιών για τους βρικόλακες. Οι απλοϊκοί και φοβισμένοι άνθρωποι πίστευαν ότι για τη μεταθανάτια κατάσταση των νεκρών, υπεύθυνες ήταν οι αμαρτίες που είχαν κάνει όταν ζούσαν.

Έτσι, βρικόλακες γίνονταν σύμφωνα με τις παραδόσεις των παλιών όσοι ήταν άπιστοι ή άνομοι γενικά και αμαρτωλοί, ακόμα και αυτοί που έμεναν άψαλτοι, οι μαγεμένοι από μάγισσες, όσοι αυτοκτόνησαν, όσοι κατανάλωναν αρνί που το είχε σκοτώσει λύκος, τα αβάπτιστα μωρά. Πολλοί θανατώθηκαν γιατί πιστεύονταν ότι είναι βρικόλακες επειδή είχαν νεκροφάνεια.

Οι βασικές πηγές για την ύπαρξη των τόπων αυτών είναι τα λεγόμενα Itineraria (οδοιπορικά) των περιηγητών του προηγούμενου αιώνα και οι Παραδόσεις του πατέρα της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαου Πολίτη.

Ο Γάλλος ιερωμένος Francois Richard ήταν από τους πρωτοπόρους της εκστρατείας προσηλυτισμού στο Αιγαίο. Έζησε πολλά χρόνια στη Σαντορίνη και ταξίδεψε και σε άλλα νησιά του Αιγαίου γύρω στο 1650. Το χρονικό του, που κυκλοφόρησε στο Παρίσι γύρω στο 1657, μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για τα νησιά. Η Σαντορίνη εκείνη την εποχή είχε 7.000 κατοίκους, 700 από τους οποίους ήταν Καθολικοί και 300 εκκλησίες.

Ολόκληρο κεφάλαιο του χρονικού του Richard αναφέρεται στις δοξασίες περί βρικολάκων. Ο τίτλος του είναι: «Οι Ψευδοαναστημένοι που οι Έλληνες ονομάζουν βρικόλακες». Περιγράφει τρομακτικά περιστατικά και δεν αμφισβητεί την ύπαρξη των βρικολάκων.

Ο Richard περιγράφει την ιστορία ενός παπουτσή από τον Πύργο της Σαντορίνης που βρικολάκιασε, ενώ στη συνέχεια γράφει:

«Έμαθα από ένα αξιόπιστο πρόσωπο πως στην Αμοργό αυτοί οι βρικόλακες έχουν τόσο αποχαλινωθεί, που δεν τρέχουν μονάχα εδώ κι εκεί τις νύχτες, αλλά παρουσιάζονται και μέρα μεσημέρι πολλές φορές πέντε μαζί στα χωράφια και μαζεύουν φάβα. Ήθελα να έλθουν εδώ μερικοί από τους δικούς μας τους άθεους της Γαλλίας, όχι για ν’ ακούσουν, αλλά για να δουν με τα μάτια τους στο φως της ημέρας και να βεβαιωθούν πόσο άδικο έχουν που πιστεύουν ότι σαν πεθαίνει ο άνθρωπος όλα πεθαίνουν μαζί του».

Credit: Corbis

Για τους βρικόλακες στη Σαντορίνη αναφέρεται και ο Sauger στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1699. Γράφει χαρακτηριστικά:

«Το λιμάνι της Σαντορίνης είναι άπατο, ακόμα κι ένα βήμα από την ακτή. Άβυσσος που είναι αδύνατο να τη βυθομετρήσει κανείς. Σ’ αυτό το νησί συμβαίνει κάτι ασύλληπτο για μένα. Μερικοί από τους πεθαμένους ξαναγυρίζουν στα σπίτια τους λίγες μέρες ύστερα από την ταφή τους. Και κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που τους ξαναζωντανεύει. Οι Σαντορινιοί τους λένε βουκόλακες».

Για τους βρικόλακες γράφει και ο Γάλλος περιηγητής Thevenot που ταξίδεψε στο Αιγαίο γύρω στο 1655. Στη Χίο διάβασε ένα υπόμνημα με πληροφορίες για τα χωριά του νησιού και τις δεισιδαιμονίες των κατοίκων. «Οι κάτοικοι αυτού του τόπου (του Κάστρου της Αγίας Ελένης) πιστεύουν ότι το πτώμα που δεν θα λιώσει σε σαράντα μέρες γίνεται βρικόλακας».

Μια ανατριχιαστική ιστορία βρικολάκων αφηγείται ο Γάλλος περιηγητής Pitton de Tournefort, στην οποία ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Το περιστατικό διαδραματίστηκε στη Μύκονο το χειμώνα του 1700. Ένας δύστροπος Μυκονιάτης χωρικός σκοτώθηκε, άγνωστο πώς. Μετά από δύο μέρες τον είδαν να περπατάει τη νύχτα, να μπαίνει σε σπίτια και να προξενεί μεγάλες ζημιές. Η δράση του βρικόλακα, παρά τις όποιες προσπάθειες έγιναν, ήταν ανεξέλεγκτη και είχε προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στο νησί.

«Όλο το νησί είχε υποστεί ομαδική παράκρουση. Ακόμα και οι έξυπνοι και οι μορφωμένοι είχαν παρασυρθεί. Ήταν μια αρρώστια του εγκεφάλου επικίνδυνη όπως η μανία ή η λύσσα. Οικογένειες εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και έστηναν τα κρεβάτια τους καταμεσίς στην πλατεία για να περάσουν τη νύχτα τους. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην είχε διαπιστώσει την παρουσία του βρικόλακα. Όλη τη νύχτα άκουγες θρήνους. Πολλοί βγήκαν οικογενειακώς στα χωράφια». Τελικά, παρά τις διάφορες προσπάθειες να τον εξοντώσουν, ο βρικόλακας παρέμενε αλώβητος.

Ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στους βρικόλακες. Σαρανταπέντε από τις παραδόσεις αναφέρονται σ’ αυτούς. Είναι αδύνατο να μεταφέρουμε εδώ όλα όσα γράφει. Σημειώνουμε τα μέρη της Ελλάδας απ’ όπου προέρχονται αυτές οι παραδόσεις: Μύκονος, Αμοργός, Κύπρος, Χανιά, Ζάκυνθος, Αιτωλία, Σάμος, Μαντούδι, Σοποτό Καλαβρύτων, Ανώπολη Σφακίων, Θήρα, Γραλίστα Καρδίτσας, Μήλος, Αράχοβα, Μάνη, Λίμπερδο Γυθείου, Πλατανιστός Κορινθίας, Θεσπρωτία, Γιαννίτσα Καλαμάτας και Σύμη.

Ιδιαίτερα στην Κρήτη οι βρικόλακες λέγονται και καταχανάδες. Θα αναφέρουμε μία παράδοση για βρικόλακα που προέρχεται από τον Καρέα της Αθήνας.

«Στο βαθύ ρέμα του Καρέα έβγαινε ένας βουρδούλακας και φουσούραγε (φυσομανούσε) και μαζευόντουσαν τα πρόβατα κουβάρι. Κανείς δεν μπόρηγε να τον ιδεί και μόνο τα πρόβατα βρίσκανε στριμωγμένα σε μια αγκωνή (απόμερη θέση, γωνιά) κουβάρι και ακούγανε και το φουσουρητό.

Ύστερα από κάμποσον καιρό, ο Γιώργης ο Τζανέτος που ήταν αλαφροΐσκιωτος μπόρεσε να ιδεί το βουρδούλακα. Ήταν ένα πράμα σαν τουλούμι, που στεκότανε ορθό και φουσούραγε. Δε χάνει καιρό μόνε αρπάζει με το ζερβί του χέρι ένα κοτρόνι και του το πέταξε καταπάνω του. Και από τότες δεν ξαναφάνηκε ο βουρδούλακας».

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι από τις γενέτειρες των δοξασιών και μύθων μαζί με τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Σερβία, τη Ρωσία κ.ά.. Δοξασίες με έντονο το στοιχείο επηρεασμού από την ελληνική μυθολογία. Συγκεκριμένα, στα νησιά του Αιγαίου λέγεται ότι έμεναν βρικόλακες κάθε είδους. Η ελληνική παράδοση είναι γεμάτη με ιστορίες από μικρά και συνήθως έρημα νησάκια που “φιλοξενούσαν” βρικόλακες.

Ο George Horton υπήρξε Αμερικανός πρόξενος στην Αθήνα το 1893, όπου προώθησε ενεργά την αναγέννηση των Ολυμπιακών Αγώνων και ενέπνευσε τη συμμετοχή της Αμερικάνικης ομάδας. Ταξίδεψε πολλές φορές, σ’ ολόκληρη την –τότε– μικρή Ελλάδα και μελέτησε με πάθος τα νέα ελληνικά. Σε μικρό, μάλιστα, χρονικό διάστημα μαθαίνει όχι μόνο να μιλά, αλλά και να γράφει. Το 1911, παράλληλα με το συγγραφικό του έργο, γίνεται Γενικός Πρόξενος των Η.Π.Α. στη Σμύρνη. Ασχολήθηκε με τα ήθη και έθιμα του Ελληνικού λαού, αλλά αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο ήταν οι απόκρυφες ιστορίες από τα νησιά της Μεσογείου.  Στο βιβλίο Νησιά της Ελλάδας – Σπίτι των Νυμφών και των Βρικολάκων, ο Horton καταγράφει την ιστορία ενός «βρικόλακα», ο οποίος, όταν ήταν άνθρωπος, έφθασε σε ένα προχωρημένο στάδιο της ηλικίας του και πέθανε.

Μετά από κάμποσο καιρό βγήκε από τον τάφο του, περιπλανήθηκε τη νύχτα για δύο εβδομάδες και στο τέλος έφυγε από το νησί που τον είχαν θάψει. Στον νέο του τόπο, ξαναπαντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά. Κάθε βδομάδα, από τη νύχτα της Παρασκευής μέχρι την Κυριακή, επέστρεφε στο πρώτο του νησί. Η νέα του σύζυγος, άρχισε να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, όχι μόνο λόγω των απουσιών του Σαββατοκύριακου, αλλά και επειδή διαπίστωσε ότι του άρεσε, ολοένα και πιο έντονα, το άψητο κρέας των ζώων αντί των κανονικών μαγειρευμένων γευμάτων. Στη διήγηση γίνεται παράλληλα κάποιος λόγος και για τα περίεργα χαρακτηριστικά των παιδιών του, όπου ο κόσμος άρχιζε να τα κοιτά με καχυποψία. Τα πάντα, όμως, αποκαλύφθηκαν από τον αδερφό του βρικόλακα, ο οποίος τυχαία επισκέφτηκε το γειτονικό νησί, τον είδε, τον αναγνώρισε και σοκαρίστηκε αφού, φυσικά, ήξερε ότι ο αδελφός του είχε πεθάνει προ πολλού.

Le Vampire, lithograph by R. de Moraine Les Tribunaux

Le Vampire, lithograph by R. de Moraine Les Tribunaux

Στη Σαντορίνη υπάρχει το μικρό νησί Καμένη που θεωρούνταν ο πιο ισχυρός τόπος εξορίας βρικολάκων, λόγω του ηφαιστείου και του θειαφιού στην περιοχή. Φοβόντουσαν δε να το πλησιάσουν, γιατί ήταν τόσοι πολλοί οι βρικόλακες, που είχαν φτιάξει μια κοινωνία δική τους.

Ένας ακόμη τόπος εξορίας, στη Μύκονο αυτή τη φορά, ήταν το νησί του Άι Γιώργη και το νησί Μπάου, που λένε πως και σήμερα ακόμη τα πρόσωπα των βρικολάκων είναι ευδιάκριτα αποτυπωμένα στα βράχια.

Στο νησάκι Σιδερώνα στον Σαρωνικό υπάρχει αυτή η παράξενη ιστορία. Το 1846  τρεις άντρες από το Σοφικό της Κορινθίας πήγαν στο Κόρφο. Εκεί μέθυσαν και στη συνέχεια μπήκαν σε μία βάρκα. Ωστόσο μία ξαφνική καταιγίδα, αλλά και η κατάσταση μέθης στην οποία βρισκόντουσαν, τους οδήγησαν στο μοιραίο. Πνίγηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και τα σώματά τους ξεβράστηκαν στην ακτή.

Οι συγγενείς τους μετέφεραν τα πτώματα στο χωριό προκειμένου να τα θάψουν, ωστόσο ξεσηκώθηκαν οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού και δεν επέτρεψαν να γίνει η ταφή, αφού σύμφωνα με μία παλιά δεισιδαιμονία, όσοι πνίγονται στη θάλασσα γίνονται βρικόλακες όταν θάβονται στη στεριά.

Οι οικογένειες των νεκρών δεν ήθελαν να πετάξουν τα σώματα των δικών τους στη θάλασσα και αποφασίζουν να τους θάψουν. Λίγους μήνες μετά, οι κάτοικοι εξαγριώθηκαν γιατί ισχυρίζονταν πως οι νεκροί έγιναν βρικόλακες. Έτσι, οι συγγενείς έκαναν εκταφή και τους μετέφεραν στο νησάκι Σιδερώνα.

Χαρακτηριστικά είναι τα ονόματα Δαιμονονήσια στις Σποράδες, Νεκρό και Νεκροθήκες στην Κάλυμνο, η Δαιμονόπετρα στην Ικαρία, το Διαβολολίμανο της Σάμου.

Άλλοι πιστεύουν πως τα βρικολακονήσια πήραν τ’ όνομά τους από το γεγονός ότι είχαν θαφτεί εκεί θύματα κάποιας παλιάς επιδημίας. Η απήχηση αυτών των λαϊκών δεισιδαιμονιών, για τους νεκρούς που δεν-είχαν-ακριβώς-πεθάνει και που έπρεπε να καούν για να σωθεί το χωριό, εμφανίστηκαν μετά την επιδημία που αφάνησε αρκετούς τα χρόνια εκείνα. Ειδικά μέσα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ο τρόμος της πανώλης δεν έλειψε ποτέ από το Αιγαίο και τις απέναντι μικρασιατικές ακτές. Όπως να είναι το θέμα, υπάρχουν εκεί στητά και μεσοπέλαγα να μας κάνουν να ανατριχιάζουμε.

Μαρτυρίες λένε ότι μετά από ανασκαφές σε πολλά νεκροταφεία σε όλη την Ελλάδα, έχουν βρεθεί λείψανα καρφωμένα στα φέρετρά τους. Στη Μυτιλήνη συγκεκριμένα, βρέθηκε σκελετός καρφωμένος στο έδαφος με τεράστιες πρόκες. Στο ίδιο νησί, το 1990 βρέθηκε σε μια κρύπτη λείψανο καρφωμένο στον λαιμό, στα χέρια, στη λεκάνη και στα πόδια με πρόκες μισού μέτρου περίπου. Παρεμφερή ευρήματα έχουν αναφερθεί και στη Δράμα, στη Ζάκυνθο, στην Άρτα, τη Ναύπακτο κ.ά..

Η σχέση των βρικολάκων της ελληνικής παράδοσης, με αυτές των βιβλίων και του κινηματογράφου, είναι μικρή έως ανύπαρκτη. Ο νεοελληνικός βρικόλακας είναι βασικά ένας νεκροζώντανος. Τα βαμπίρ είναι ιδιαίτερα όντα που μοναδικό σκοπό έχουν να πίνουν αίμα ως τροφή και ως δύναμη ζωής. Στις νεοελληνικές παραδόσεις, οι βρικόλακες εμφανίζονται να εκτελούν και βιοποριστικές εργασίες, να τρώνε φαγητά, να κάνουν ζημιές και μερικές φορές είναι εντελώς άκακοι.

Εκτός από τα βρικολακονήσια, στη ελληνική επικράτεια υπάρχουν και άλλες περιοχές με τρομακτικά ονόματα που μπορεί να είναι είτε βραχονησίδες, είτε χωριά επηρεασμένα από διάφορα αιμοβόρα όντα. Μερικά από αυτά: Λάμια, Ανεράδα, Βουρβούλακας, Καταχανάς, Ζούλας, Καρθάκαλας, Κατράμης, Φάντακας, Σαρκωμένος, Ντουσμανής, Κατσικάς και άλλα πολλά.

Κοντά στους Φούρνους Ικαρίας υπάρχει ένα σύμπλεγμα νησίδων με το φοβερό όνομα Μεγάλος και Μικρός Ανθρωποφάγος. Πιστεύεται πως το όνομα δόθηκε λόγω των πολυάριθμων ναυαγίων που έγιναν στην περιοχή από την αρχαιότητα και των ανθρώπινων ψυχών που χάθηκαν σε εκείνα τα νερά και στις απόκρημνες ακτές τους.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες, που τα μαρτυρούν αυτά, καλά κρυμμένες ανάμεσα στους βράχους και στα κύματα της ελληνικής θάλασσας.

Αυτή η Ελλάδα του μυστηρίου και των παραδόσεων μας προκαλεί να την ανακαλύψουμε. Τα νησιά αυτά στέκουν αγέρωχα καλώντας τους λάτρεις της περιπέτειας σε ένα διαφορετικό ταξίδι εξερεύνησης. Αφεθείτε σε αυτό το κάλεσμα, με μία μόνο συμβουλή. Να κυκλοφορείτε μέρα, τη νύχτα δεν ξέρουμε τι θα συναντήσετε.


ΟΔΗΓΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ

Πρωταθλητές αναδείχθηκαν οι Έλληνες στην αγένεια κατά την οδήγηση τους σύμφωνα με νέα έρευνα.  Σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας IPSOS η Ελλάδα είναι στην πρώτη θέση, με μέσο όρο 2,5% των οδηγών να έχει αγενή συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Ακολουθεί η Ιταλία, με 2,2%, ενώ τα ποσοστά και των δύο χωρών είναι αυξημένα κατά 0,2% σε σύγκριση με το 2017. Στην έρευνα συμμετείχαν 12.418 άτομα ηλικίας 15 ετών και πάνω από όλες τις χώρες της ΕΕ. Όσον αφορά στην εξύβριση, η χώρα μας είναι στην πρώτη θέση της κατάταξης με 71%, ενώ ακολουθούν Γαλλία (69%), Ιταλία και Γερμανία (65%).

Το προφίλ του Ελληνα οδηγού: Αδιαφορία, απροσεξία και αγένεια | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πολλοί δεν μένουν στις βρισιές, αφού το 22% έχει την τάση να κατεβαίνει από το όχημα για την επίλυση διαφορών, ποσοστό που φέρνει τους Έλληνες οδηγούς στην τρίτη θέση πίσω από τους Πολωνούς (36%) και τους Ιταλούς (27%). Την τιμητική της έχει και η κόρνα στους ελληνικούς δρόμους, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουν οι Έλληνες οδηγοί τα πρωτεία, αλλά η Ισπανία. Εκεί, το 66% των οδηγών δηλώνει ότι θα χρησιμοποιήσει την κόρνα οδηγώντας, ενώ ακολουθούν η Ελλάδα και το Βέλγιο με ποσοστό 63%….

Οι Έλληνες είναι οι πιο αγενείς οδηγοί στην Ευρώπη. Τι αποκαλύπτει έρευνα για τις βρισιές και τις κόρνες στους δρόμους... - ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
Σε ό,τι αφορά την προδιάθεση στην επιθετική συμπεριφορά, οι Ισπανοί είναι ξανά πρώτοι (89%), με δεύτερους τους Ιταλούς (88%), ενώ ακολουθούν στην τρίτη θέση οι Έλληνες και οι Ιταλοί (87%). Οδήγηση στη ΛΕΑ, κινητό και μη τήρηση αποστάσεων Πέρα από τα προβλήματα συμπεριφοράς, το 60% των Ελλήνων και των Ιταλών οδηγών ομολογεί ότι έχει προδιάθεση να μιλήσει στο κινητό τηλέφωνο κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Οι Πολωνοί είναι περισσότερο του μηνύματος, αφού το 30% έχει προδιάθεση να στέλνει μηνύματα από το κινητό του κατά τη διάρκεια της οδήγησης….

Oι Έλληνες αναδείχθηκαν πρώτοι και στην οδήγηση σε μικρή απόσταση από το προπορευόμενο όχημα (το 51% έχει την προδιάθεση να το κάνει). Στο 27% των Ελλήνων οδηγούν στη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης και το 76% παραδέχεται ότι συνηθίζει να οδηγεί με χαμηλή ταχύτητα στη μεσαία λωρίδα αυτοκινητόδρομου. Πάντως, οι Γάλλοι οδηγοί έχουν ακόμη πιο επικίνδυνες συνήθειες, αφού το 91% ξεπερνά το όριο ταχύτητας και το 61% δεν ανάβει φλας όταν αλλάζει λωρίδα….

Στις προσπεράσεις από τα δεξιά  η χώρα μας βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις με 39%, ενώ στην κορυφή είναι οι Ολλανδοί οδηγοί με 49 %….


Η παράξενη ιστορία του διασημότερου χορού στον κόσμο

Δεν θα ΄πρεπε να δείς το άρωμα γυναίκας με τον Αλ Πατσίνο που πέρα από το ρεσιτάλ ερμηνείας , δίνει ρεσιτάλ χορευτικής ερμηνείας με τον διάσημο θέμα του τανγκό ”por un campeza ” για να καταλάβεις ότι εδώ υπάρχει κάτι έντονο .

Αυτή είναι η ιστορία του διασημότερου χορού στον κόσμο .

KLIK Magazine | Por una cabeza | Το ωραιότερο τανγκό γράφτηκε από τον Carlos Gardel

Ο παθιασμένος χορός, το Αργεντίνικο τανγκό, αρχικά χορευόταν από ζευγάρια ανδρών. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, οι κοινωνικές συνθήκες και ο συντηρητισμός της εποχής, εμπόδιζαν τις γυναίκες να βρεθούν στην αγκαλιά των ανδρών. Ίσως η εικόνα δυο ανδρών χορευτών να δείχνει αφύσικη, αλλά η «έλλειψη» θηλυκού παρτενέρ οδήγησε τους Αργεντίνους σε αυτή τη λύση. Έτσι, ο χορός απέκτησε μεγαλύτερη δυναμική και ένταση, αφού παράβλεπαν το ερωτικό στοιχείο.

Tango, ο χορός των φτωχών μεταναστών της Αργεντινής. Περίμεναν έξω από τους οίκους ανοχής για να γοητεύσουν τις πόρνες και ο χορός τους διαδόθηκε στην Ευρώπη - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Το τανγκό ξεκίνησε απ’ τις φτωχογειτονιές και τους οίκους ανοχής του Μπουένος Άιρες στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν χορός του δρόμου, των φτωχών και των μεταναστών. Τα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε, θεωρούνταν ένας υπερβολικά προκλητικός χορός. Το ζευγάρι χόρευε αγκαλιασμένο σφιχτά και ο ερωτισμός ήταν διάχυτος. Όπως ήταν φυσικό, όσες γυναίκες δεν εργάζονταν σε οίκους ανοχής, απαγορευόταν να έχουν τόσο «στενή επαφή» με κάποιο άνδρα, που δεν είχαν παντρευτεί. Όσοι άνδρες, λοιπόν, επιθυμούσαν να χορέψουν, έπρεπε να βρουν εναλλακτικές λύσεις. Έτσι, ξεκίνησαν να χορεύουν μεταξύ τους.

Ο χορός την εποχή του κορονοϊού: Τάνγκο με χωριστή προπόνηση ντάμας-καβαλιέρου και πρόβες σε ταράτσες

Φυσικά, αυτός ο χορός δεν είχε ερωτικό στοιχείο. Το ζευγάρι έμοιαζε να είναι «πιασμένο στα χέρια», να μάχεται. Με το πέρασμα των χρόνων, το τανγκό άρχισε σιγά σιγά να απενοχοποιείται και να χορεύεται ακόμα και σε πιο «ευυπόληπτα» μαγαζιά. Αλλά τότε εμφανίστηκαν άλλα προβλήματα. Τις πρώτες δεκαετίες του 1900, υπήρχαν πολλοί περισσότεροι άνδρες απ’ ότι γυναίκες στην Αργεντινή. Αν κάποιος άνδρας ήθελε να βρει σύζυγο, έπρεπε να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να την διεκδικήσει από πολλούς άλλους ενδιαφερόμενους. …

Το τανγκό ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος να γοητεύσει ο άνδρας την «καλή» του, με την χορευτική του δεινότητα. Όσο καλύτερος χορευτής ήταν, τόσο περισσότερες πιθανότητες είχε να την κατακτήσει. Οι άνδρες, λοιπόν, «προπονούνταν» με άλλους άνδρες και όταν έκριναν ότι είχαν φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, αναζητούσαν την «ντάμα» τους.

Η ημέρα του tango! | Cretalive ειδήσεις

Η εκμάθηση του χορού ξεκινούσε, με τον μαθητή να παρακολουθεί τους υπόλοιπους χορευτές . Στη συνέχεια, έπαιρνε το ρόλο της γυναίκας και ακολουθούσε τα βήματα του «καβαλιέρου» του. Όταν πια αποκτούσε κάποια εμπειρία, μάθαινε τον χορό σε κάποιον άλλο νεαρό άνδρα. Η διαδικασία αυτή, μπορούσε να πάρει ακόμα και ένα χρόνο για να ολοκληρωθεί. Τελικά, κάθε τι ωραίο αποκτάται με κόπο και πάθος. Παρακολουθήστε τη σκηνή από την ταινία Tango Libre του Frédéric Fonteyne, όπου δύο άντρες χορεύουν τανγκό:

Ο Κάρλος Γκαρντέλ (Carlos Gardel) γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1890 στην Τουλούζη της Γαλλίας. Είναι ο άνθρωπος που σφράγισε με τη φωνή και τη γοητεία του το τάνγκο, το μουσικό είδος που γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο στα τέλη του 19ου αιώνα και αγαπήθηκε σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το Τάνγκο είναι ο χορός των συναισθημάτων !Στην γέννεσή του εξέφραζε συναισθήματα απόκληρων της κοινωνίας που ένοιωθαν  θλίψη, νοσταλγία, ανασφάλεια, και  πάθος για μια καλύτερη ζωή . Στη συνέχεια και κατά την   περίοδο μετά το 1900 μέχρι και το 1915 ο ρυθμός του γίνεται ο πιο χαρούμενος, πιο έντονος και ακόμα πιο αισθησιακός. Μεταξύ του 1917  μέχρι και 1935 συντελούνται αρκετές αλλαγές, δεδομένου ότι η αργκό του λιμανιού και των παρανόμων, καθώς και οι προκλητικές και αισθησιακές κινήσεις του χορού δεν είναι αποδεκτές από την μεσαία τάξη, συν την εμφάνιση του Bandoneon, του κατεξοχήν μουσικού οργάνου του Tango, συν την διάδοση του Tango στο Παρίσι και στην Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, γεννάται η ανάγκη για την ύπαρξη μιας αγοράς Tango μουσικής και ηχογράφησής της. Ο  χορός γίνεται πιο ευπρεπής και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το τραγούδι, είναι η εποχή που δημιουργούνται οι τραγουδιστές – αστέρες με κορυφαίο τον Carlos Gardel, η προσωπολατρία του οποίου άγγιζε την υπερβολή, αν αναλογιστεί κανείς την έλλειψη των σημερινών μέσων μαζικής ενημέρωσης, και καταλαμβάνουν την Tango σκηνή, πράγμα το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο για τους χορευτές εκείνης της εποχής.

Η ιστορία του πιό διάσημου χορού...

Η ουσιαστική περίοδος κρίσης του Tango ξεκινά με την πτώση του Περόν το 1955.Το Tango καταδιώχθηκε από τις στρατιωτικές δικτατορίες που ακολουθήσανε. Ο αριθμός των 600 ορχηστρών που υπήρχανε επί εξουσίας Περόν μειώνεται δραματικά ιδιαίτερα κατά την περίοδο της σκληρότερης δικτατορίας που γνώρισε η Αργεντινή από καταβολής της, της δικτατορίας του Βιδέλα το 1974. Χιλιάδες συλλήψεις, φυλακίσεις και εξαφανίσεις αντιφρονούντων.  Μουσικοί και δημιουργοί του Tango, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αυτοεξόριστων προσφύγων καταφεύγει στο Παρίσι όπου και ανατρέχει στις ρίζες του Tango, καθώς γεννάται η νοσταλγία για την πατρίδα, η θλίψη και ο πόνος της υποχρεωτικής εγκατάλειψης. Το Tango πολιτικοποιείται και γίνεται όργανο μιας αντιπολίτευσης που θέλει να δράσει δυναμικά στην αλλαγή της κοινωνίας

Σήμερα το τάνγκο χορεύεται σε όλο τον κόσμο και έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους . Όπως κάθε χρόνο, την ημέρα των γενεθλίων του θρυλικού Κάρλος Γκαρντέλ, εορτάζεται, στο Μπουένος Άιρες η ημέρα του τάνγκο  στις 11 Δεκεμβρίου !


ΟΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ Ο ΠΑΝΤΕΡΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

Ο ΚΟΣΜΟΣ μέχρι σήμερα καταστράφηκε ένδεκα φορές κι όμως είμαστε ακόμα εδώ. Βέβαια, έτσι όπως βλάπτουμε το περιβάλλον, θα καταστραφούμε όντως, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Εμείς, λοιπόν, κάναμε μια λίστα με τις αποτυχημένες προφητείες για το τέλος του κόσμου.

1000 μ.Χ.

Κάθε αρχή και δύσκολη που λέμε. Κατά το Χριστιανισμό, η νέα χιλιετία θα σήμαινε και τη δεύτερη έλευση του Ιησού. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που παράτησαν τις περιουσίες, τις δουλειές και τα σπίτια τους. Αφού λοιπόν δεν καταστράφηκε ο κόσμος, θεώρησαν πως έκαναν λάθος υπολογισμούς και αποφάσισαν ότι ο ΚΟΣΜΟΣ τελικά θα καταστραφεί το 1033 μ.Χ.


Οι Μιλλερίτες για τις 23 Απριλίου 1843 μ.Χ.

Ο αγρότης Γουίλιαμ Μίλερ διάβαζε καθημερινά την Αγία Γραφή. Μετά από τόση μελέτη, κατέληξε πως ανάμεσα στις Γραφές είναι κρυμμένη η ημερομηνία της καταστροφής του κόσμου. Πιο συγκεκριμένα, η Δευτέρα Παρουσία θα γινόταν ανάμεσα στις 21 Μαρτίου του 1843 και τις 21 Μαρτίου του 1844. Τον ακολούθησε αρκετός κόσμος κι έτσι οι οπαδοί του έγιναν, Μιλλερίτες.

Μαζί κατέληξαν ότι η ακριβής ημερομηνία που θα ερχόταν το Τέλος, θα ήταν η 23 Απριλίου του 1843. Έτσι, οι πολίτες τα παράτησαν όλα και περίμεναν την άφιξη του Κυρίου.

Όμως, όταν ξημέρωσε η 24 Απριλίου και είδαν ότι κανένας Θεός δεν εμφανίστηκε, οι Μιλλερίτες διασπάστηκαν και εκείνοι που συνέχισαν να κηρύττουν το τέλος του κόσμου σχημάτισαν την εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

Η ουρά του Κομήτη του Χάλεϊ, 1910 μ.Χ

Το 1881, ένας αστρονόμος μελέτησε τους κομήτες και ανακάλυψε ότι στις ουρές υπάρχει κάτι παρεμφερές με το υδροκυάνιο. Αργότερα, δηλαδή κατόπιν της δημοσίευσής του, παρατηρήθηκε πως ο κομήτης του Χάλεϊ θα περνούσε τόσο κοντά στη Γη που ενδεχομένως η ουρά του θα την ακουμπούσε.

Δημοσιεύματα στη New York Times αλλά και στις μεγαλύτερες εφημερίδες του πλανήτη, έκαναν μια και μοναδική ερώτηση: «Θα κάνει η Γη βουτιά σε θανατηφόρα τοξικά αέρια;». Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, για αυτό άλλωστε μπορείτε να διαβάσετε το παρόν άρθρο.

Heaven’s Gate, 1997 μ.Χ.

Μετά τον κομήτη, αποφάσισαν πως θα γίνει και επίσκεψη από… εξωγήινους! Αν και διαψεύστηκε από τους αστρονόμους και από εκείνους που παρακολούθησαν με τηλεσκόπιο τον κομήτη, οι θεωρίες δημοσιεύτηκαν κατά τη διάρκεια ενός talk show του ραδιοφώνου. Στις 26 Μαρτίου του 1997, 39 από τα μέλη της λεγόμενης αίρεσης Heaven’s Gate, αυτοκτόνησαν μαζί με τον αρχηγό τους, Μάρσαλ Άπλγουαϊτ.

Νοστράδαμος, Αύγουστος 1990 μ.Χ.

Οι προφητείες του Νοστράδαμου είναι αρκετά ενδιαφέρουσες, αλλά μέχρι εκεί. Σε μια από αυτές αναφερόταν ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν το 1732. Σε μία άλλη ο Μισέλ ντε Νοστρεντάμ, είχε αναφέρει συγκεκριμένα «Το έτος 1999, τον έβδομο μήνα/ Από τον ουρανό θα έρθει ο μεγάλος βασιλιάς του τρόμου».

Millenium Bag, 1 Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.

Νέα χιλιετία, νέο μαρτύριο. Αυτή τη φορά, ευθυνόταν η τεχνολογία. Το πρόβλημα είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά, τη δεκαετία του 1970, όταν οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως οι περισσότεροι υπολογιστές δε θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στις χρονολογίες του 1900 και του 2000.

Αν και κανένας δεν ήξερε ποιες επιπτώσεις θα είχε αυτό το πρόβλημα, πολλοί άρχισαν τις θεωρίες του… Χάους, με τα κομπιούτερ να τρελαίνονται και τον πλανήτη να καταστρέφεται με τον ερχομό της νέας χιλιετία. Οι πωλήσεις των όπλων ανέβηκαν κατακόρυφα και πολλοί ήταν εκείνοι που πέρασαν την Πρωτοχρονιά σε αυτοσχέδια καταφύγια.

Οι εκτιμήσεις για το πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν για να φτιαχτεί αυτό το πρόβλημα των υπολογιστών, ξεπερνούν τα 600 δισεκατομμύρια δολάρια! Και τελικά, το μόνο πράγμα που καταστράφηκε αυτήν την Πρωτοχρονιά, ήταν η διάθεσή σου…

Οι πάγοι λιώνουν, 5 Μαϊου 2000 μ.Χ.

Ο Ρίτσαρντ Νουν έκανε μια ανάλυση στο βιβλίο του «5/5/2000 Ice: the Ultimate Disaster». Οι πάγοι της Ανταρκτικής στις 5 Μαϊου του 2000, θα είχαν μόνο τρία μίλια πάχος και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια μέρα οι πλανήτες θα έρχονταν σε ευθεία γραμμή!

21 Δεκεμβρίου 2012 μ.Χ.

To τέλος του ημερολογίου των Μάγιας, πλημμύρες, τσουνάμι, ηφαιστειακές εκρήξεις, κλιματικές αλλαγές, εξωγήινοι, αντιστροφή πόλων, σεισμοί, θανατηφόρες ακτινοβολίες, πόλεμοι, ευθυγράμμιση πλανητών και ένας πλανήτης θα συγκρουστεί με τη Γη. Όπως έγραψε και το men24.gr, πόσα κακά μπορούν να μας βρουν σε μία μόνο ημέρα;

2018 μ.Χ.

Το τέλος του κόσμου όπως διαδίδοταν από τον Ορθόδοξο μοναχό, π. Μάξιμο.

2060 μ.Χ.

Ο διάσημος φυσικός, Νεύτωνας, λίγο πριν πεθάνει είχε γράψει στο πίσω μέρος ενός φακέλου ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στο έτος 2060. Ελπίζω να μην έρθει, αλλά νομοτελειακά θα είμαστε αλλού τότε

2068 μ.Χ.

Ο αστεροειδής Απόφις θα χτυπήσει τη Γη. Μέχρι τότε μπορεί να μην κυβερνάει η γκαντεμιά, οπότε ευελπιστούμε πως αν χτυπήσει αστεροειδής τον πλανήτη, να το κάνει σε συγκεκριμένη περιοχή και μάλιστα σε κτίριο, με εκλεκτό κόσμο.


O Ιρλανδός που σκότωσε τον dr JAMES LUTHER KING Jr.

H ζωή του Τζέιμς Ερλ Ρέι, οι θεωρίες συνωμοσίας και οι λεπτομέρειες της δολοφονίας του δρ. Κινγκ

Το απόγευμα της 4ης Απριλίου 1968 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και οι συνεργάτες βρίσκονταν στο δωμάτιο 306 του μοτέλ Lorraine στο Μέμφις. Συζητούσαν για την εκδήλωση που θα πραγματοποιούταν σε λίγες ώρες. “Μπεν θέλω να σιγουρευτείς ότι θα παίξεις το My Hand, Precious Lord στη συνάντηση απόψε. Να το παίξεις πραγματικά όμορφα” είπε ο Κινγκ στον μουσικό Μπεν Μπραντς. Σηκώθηκε και βγήκε στο μπαλκόνι του δωματίου για να πάρει αέρα.

Η ώρα ήταν 18:01 όταν ο οδηγός του Κινγκ, Σόλομον Τζόουνς, ο οποίος βρισκόταν μέσα στο δωμάτιο, φώναξε: “Δρ. Κινγκ, κάνει κρύο. Καλύτερα να πάρετε ένα παλτό”. Με το που τελείωσε την ατάκα του ακούστηκε ένα πυροβολισμός. Η σφαίρα βρήκε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο δεξί μάγουλο, του έσπασε το σαγόνι και στη συνέχεια διέλυσε αυχενικούς σπονδύλους και έκοψε τη σφαγίτιδα φλέβα πριν τελικά σταματήσει στον αριστερό ώμο του.

Ο Κινγκ έπεσε με την πλάτη στο δάπεδο. Είχε χάσει τις αισθήσεις του και αιμορραγούσε ακατάσχετα. Μια ώρα και τέσσερα λεπτά μετά, στις 19:05, ο άνθρωπος-σύμβολο στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα έσβησε στο νοσοκομείο Σεντ Τζόσεφ. Ο Τζειμς Ερλ Ρέι είχε ολοκληρώσει με επιτυχία την… αποστολή του.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Τζέιμς Ερλ Ρέι γεννήθηκε το 1928 στην μικρή κωμόπολη Άλτον του Ιλινόι, Ήταν ο πρωτότοκος από συνολικά εννέα παιδιά. Ήταν επτά ετών όταν η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει και να αλλάξει το επίθετο από Ρέι σε Ρέινες λόγω μιας οικονομικής απάτης του πατέρα.

Λίγο πριν τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου κατατάχθηκε στο στρατό και θήτευσε στη Γερμανία. Το 1948 όμως αποπέμφθηκε για “ανικανότητα και μη προσαρμοστικότητα”. Απογοητευμένος ξεκίνησε την εγκληματική του καριέρα με απάτες και ληστείες. Φυλακίστηκε για πρώτη φορά το 1952 και τα επόμενα χρόνια μπαινόβγαινε στις φυλακές. Το 1959 συνελήφθη για ένοπλη ληστεία καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη. Τον Απρίλιο του 1967 κατάφερε να δραπετεύσει. Κρύφτηκε στο φορτηγό που μετέφερε το ψωμί στη φυλακή.

Με ψεύτικο όνομα ταξίδεψε έως τον Καναδά και στη συνέχεια επέστρεψε στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα την Αλαμπάμα. Έβγαλε δίπλωμα και αγόρασε μια Ford Mustang με την οποία ταξίδεψε στο Μεξικό. Εκεί με το όνομα Έρικ Στάρβο Γκαλτ προσπάθησε να γυρίσει ταινίες πορνό και να τις πουλήσει αλλά δεν κατάφερε να βγάλει τα χρήματα που υπολόγιζε.

Following in the Footsteps of Martin Luther King Jr.

Το Νοέμβριου του 1967 επέστρεψε στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες. Εκείνη την περίοδο πολιτικοποιήθηκε έντονα και υιοθέτησε ακραίες ρατσιστικές απόψεις. Μιλούσε για την ανωτερότητα της λευκής φυλής, υμνούσε τον Χίτλερ και εξέφραζε την επιθυμία να μετακομίσει στη Ροδεσία (σήμερα Ζιμπάμπουε) όπου μια μικρή λευκή μειονότητα είχε εγκαθιδρύσει ένα ακραία ρατσιστικό καθεστώς. Βοήθησε εθελοντικά την προεκλογική καμπάνια του Τζορτζ Γουάλας που διεκδικούσε την προεδρία των ΗΠΑ με το σύνθημα “διαχωρισμός πριν, διαχωρισμός τώρα, διαχωρισμός πάντα”.

Το σχέδιο

Στις 18 Μαρτίου 1968 ο Τζέιμς Ερλ Ρέι έφτασε την Ατλάντα. Έπιασε ένα δωμάτιο και αγόρασε έναν χάρτη της πόλης. Αργότερα το FBI θα βρει τον συγκεκριμένο χάρτη στον οποίο ο Ρέι είχε κυκλώσει τις τοποθεσίες της Εκκλησίας που πήγαινε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, του γραφείου του και του σπιτιού του. Μετά από δύο μέρες στην Ατλάντα έκανε ένα ταξίδι στο Μπέρμινγχαμ όπου με το όνομα Χάρβεϊ Λοουμέγιερ αγόρασε ένα τουφέκι  Remington Model 760 Gamemaster, ένα κουτί με 20 σφαίρες και μια διόπτρα Redfield την οποία προσάρμοσε στο όπλο. Είπε στο υπάλληλο του καταστήματος ότι σκόπευε να πάει για κυνήγι με τον αδελφό του. Επέστρεψε στην Ατλάντα και εκεί έμαθε πως ο Κινγκ θα πήγαινε στο Μέμφις για να συμπαρασταθεί στους εργάτες καθαριότητας που απεργούσαν για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και καλύτερους μισθούς. Στις 2 Απριλίου ο Τζέιμς Ερλ Ρέι ξεκίνησε με τη λευκή του Mustang το ταξίδι για το Μέμφις. Στη διαδρομή έκανε στάση και δοκίμασε το όπλο.

Στις 3 Απριλίου, λίγο μετά τις επτά το απόγευμα, έφτασε στην Ατλάντα και έπιασε δωμάτιο στο ξενοδοχείο New Rebel Motor. Έδωσε το όνομα Έρικ Σ. Γκαλτ. Το επόμενο πρωί διάβασε στην εφημερίδα “Memphis Commercial” ότι ο Κινγκ έμενε το μοτέλ Lorraine. Στις τρεις το απόγευμα πήγε στο κτίριο απέναντι από το Lorraine στο οποίο ενοικιάζονταν δωμάτια. Επέμενε να νοικιάσει ένα του οποίου τα παράθυρα θα είχαν ορατότητα στο Lorraine. Τα δύο κτίρια χώριζε ένα πάρκινγκ.

Πλήρωσε στην υπεύθυνη Μπέσι Μπρίουερ το ενοίκιο μιας εβδομάδας και υπέγραψε ως Τζον Γουίλαρντ. Αμέσως μετά έφυγε και πήγε να αγοράσει ένα ζευγάρι κιάλια.

Η εκτέλεση

Ο Ρέι παρακολουθούσε με τα κιάλια από το δωμάτιο του Lorraine. Στις 17:55 είδε τον Κινγκ να βγαίνει στο μπαλκόνι. Πήρε το όπλο του και κατέβηκε στο χολ. Μπήκε στο κοινό μπάνιο και κλείδωσε την πόρτα. Ανέβηκε στην μπανιέρα και έσπασε το τζάμι του παραθύρου. Σημάδεψε τον Κινγκ στο κεφάλι. Το όπλο που είχε αγοράσει ήταν πολύ ισχυρό και ήξερε ότι μια σφαίρα ήταν αρκετή. Στις 18:01 τράβηξε τη σκανδάλη.

Η απόδραση και η σύλληψη

Αφού πυροβόλησε τον Κινγκ βγήκε τρέχοντας από το κτίριο και έφυγε με τη λευκή του Mustang. Κάποιοι μάρτυρες τον είδαν και το ανέφεραν αργότερα στην αστυνομία. Πίσω άφησε το όπλο και τα κιάλια, αμφότερα με τα αποτυπώματα του πάνω. Η αστυνομία είχε δώσει ήδη σήμα για μια ύποπτη λευκή Mustang αλλά ο Ρέι πρόλαβε να πάει στο ξενοδοχείο New Rebel Motor, να πάρει τα πράγματα του και να επιβιβαστεί σε λεωφορείο με προορισμό το Ντιτρόιτ.

Στις 7 Απριλίου είχε φτάσει πλέον στο Τορόντο του Καναδά. Εκεί έκλεψε μια ταυτότητα και κατάφερε να εκδώσει διαβατήριο στο όνομα Ρέιμον Τζορτζ Σνέιντ.
The Death of Martin Luther King | History Today

Στις 6 Μαΐου έφτασε στο Λονδίνο και από εκεί ταξίδεψε στη Λισαβόνα. Επέστρεψε στην αγγλική πρωτεύουσα και οργάνωσε το σχέδιο του για να πάει στη χώρα των… ονείρων του, τη Ροδεσία. Στις 8 Ιουνίου η τύχη του τελείωσε. Συνελήφθη στο Χίθροου ενώ επιβιβαζόταν σε πτήση για τις Βρυξέλλες. Μέσα σε λίγες μέρες ήταν πίσω στο Τένεσι κατηγορούμενος για τη δολοφονία του Κινγκ.

Στις 10 Μαρτίου 1969, την ημέρα των 41ων γενεθλίων του, ο Τζέιμς Ερλ Ρέι ομολόγησε ότι ήταν αυτός που σκότωσε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ήταν μια κίνηση τακτικής που του υπέδειξε ο δικηγόρος του για να αποφύγει τη δίκη που πιθανότατα θα οδηγούσε στη θανατική ποινή. Με την ομολογία ο Ρέι καταδικάστηκε σε 99 χρόνια φυλάκιση.

Τρεις μέρες μετά όμως απέλυσε τον δικηγόρο του και με επιστολή στον δικαστή ανακάλεσε τα πάντα και ζήτησε να περάσει από δίκη Δεν πήρε απάντηση και έστειλε και δεύτερη επιστολή. Τελικά κατέθεσε επίσημο αίτημα το οποίο όμως απορρίφθηκε. Η ποινή των 99 ετών παρέμεινε.

Μεταφέρθηκε στη φυλακή στο Πετρός του Τένεσι. Στις 10 Ιουνίου 1977 κατάφερε να αποδράσει αλλά συνελήφθη τρεις μέρες μετά. Το 1979 έκανε νέα απόπειρα, αυτή τη φορά αποτυχημένη.

Ο Ραούλ

Ο Ρέι έπαιξε το χαρτί της συνωμοσίας αμέσως μόλις κατάλαβε ότι η ποινή του δεν ανατρεπόταν και κέντρισε εκ νέου τα φώτα της δημοσιότητας. Υποστήριξε ότι ένας άντρας που συνάντησε το 1967 στο Μόντρεαλ και του είχε συστηθεί ως Ραούλ ήταν μπλεγμένος στη δολοφονία. Έλεγε ότι δεν πυροβόλησε ο ίδιος τον Κινγκ και ότι “ίσως έχει μερικώς κάποια ευθύνη χωρίς όμως να το γνωρίζει”. Το 1977 έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Playboy και δέχθηκε να περάσει από ανιχνευτή ψεύδους. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ήταν αυτός που έκανε τη δολοφονία και ότι τη σχεδίασε και την εκτέλεσε μόνος του. Τα αποτελέσματα του τεστ δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ επίσημα.

Ο δημοσιογράφος Γουίλιαμ Μπράντφορντ Χιούι έκανε έρευνα πάνω στα όσα υποστήριζε ο Ρέι και εντόπισε ανακολουθίες και κενά στην ιστορία του ενώ δεν βρήκε ούτε ένα στοιχείο για τον Ραούλ. Ο Ρέι άλλαζε πολλές φορές λεπτομέρειες από την ιστορία του ενώ αποκαλύφθηκε πως πίστευε ότι ο Τζορτζ Γουαλας θα εκλεγόταν σύντομα πρόεδρος και θα τον βοηθούσε να μην μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή.

Η κοινή γνώμη και κυρίως η μαύρη κοινότητα όμως δεν μπορούσε να αποδεχθεί ότι ένας μικροκακοποιός είχε σκοτώσει το ίνδαλμα τους. “Δεν υπάρχει περίπτωση ένα λευκό αγόρι των δέκα σεντς να κατέστρωσε ένα σχέδιο δολοφονίας ένα μαύρου άντρα εκατομμυρίων” δήλωνε ο φίλος του Κινγκ, Τζέιμς Μπέβελ και ακριβώς πάνω σε αυτό “πατούσε” ο Ρέι και συνέχιζε να μιλάει για εμπλοκή κι άλλων ατόμων.

Το 1992 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο στο οποίο ανέφερε ότι ο “Ραούλ” ήταν αυτός που του έδωσε το όπλο και έστησε την επιχείρηση. Πέντε χρόνια μετά κατάφερε να προσεγγίσει ακόμα και την οικογένεια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο γιος του ακτιβιστή, Ντέξτερ, συνάντησε τον Ρέι στη φυλακή και τον ρώτησε αν ήταν αυτός που δολοφόνησε τον πατέρα του. “Δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Όχι, δεν το έκανα όχι. Αλλά όπως λέω κάποιες φορές είναι δύσκολο να απαντήσεις αυτές τις ερωτήσεις και πρέπει να κάνεις μια προσωπική αξιολόγηση” του απάντησε.

Το τέλος του Τζέιμς Ερλ Ρέι ήρθε στις 23 Απριλίου 1998 αλλά ήταν προδιαγεγραμμένο από τον Ιούνιο του 1981. Τότε είχε δεχθεί επίθεση στη βιβλιοθήκη της φυλακής. Τρεις μαύροι κρατούμενοι τον είχαν μαχαιρώσει 22 φορές. Κατάφερε να επιζήσει αλλά κατά την μετάγγιση αίματος μολύνθηκε με Ηπατίτιδα C. Από αυτή την ασθένεια πέθανε σε ηλικία 70 ετών. Αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν κάπου στην Ιρλανδία, την πατρίδα των γονιών του.

Οι νέες έρευνες

Η οικογένεια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν αποδέχθηκε ποτέ ότι ο Ρέι μπορεί να ήταν ο δολοφόνος και πίεζε μόνιμα να ανοίξει η υπόθεση. Το 1993 ο Λόιντ Τζόβερς, ένα εστιάτορας από το Μέμφις μίλησε σε τηλεοπτική εκπομπή και υποστήριξε ότι σε συνεργασία με τη Μαφία και άτομα της αμερικανικής κυβέρνησης οργάνωσαν τη δολοφονία του Κινγκ. Ο Τζόβερς είπε ότι ο ίδιος προσέλαβε τον αστυνομικό Ερλ Κλαρκ για να εκτελέσει τον ακτιβιστή. Η οικογένεια του Κινγκ πήγε την υπόθεση στα δικαστήρια και πέτυχε συμβολική καταδίκη του Τζόβερς. Η δίκη όμως ήταν παρωδία και η απόφαση στηρίχθηκε σε φήμες και υποθετικές δηλώσεις ατόμων που δεν βρίσκονταν στη ζωή. Αργότερα ο βασικός μάρτυρας που είχε παρουσιάσει ο Τζόβερς παραδέχθηκε ότι έλεγε ψέματα ενώ ο εστιάτορας προσπάθησε να πουλήσει την ιστορία του για 300.000 δολάρια.

Παρ’ όλα αυτά το 1998 ο Μπιλ Κλίντον έδωσε εντολή να γίνει νέα έρευνα. Τα αποτελέσματα της ανακοινώθηκαν το 2000 και ανέφεραν ότι όλα τα στοιχεία έδειξαν ότι ο Ρέι έδρασε μόνος του και ήταν αυτός που πυροβόλησε τον Κινγκ.

Μοναχικός λύκος ή πιόνι;

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν ερωτηματικά, όχι τόσο για τη συμμετοχή του Ρέι όσο για το κατά πόσο οργάνωσε μόνος του τη δολοφονία. Ο ιστορικός και συγγραφέας Χάμπτον Σάιντς είναι ο άνθρωπος που έχει ασχοληθεί όσο κανείς άλλος με την υπόθεση. Στο βιβλίο του “Hellhound on His Trail: The Stalking of Martin Luther King Jr. and the International Hunt for His Assassin” παρουσιάζει το αποτέλεσμα της έρευνας ετών για το θέμα. Μιλώντας στο περιοδικό Time τονίζει ότι δεν βρήκε κανένα στοιχείο για εμπλοκή της CIA, του FBI ή της Μαφίας όπως υποστήριζαν κάποιες θεωρίες. Προσθέτει ότι πολλά στοιχεία που υπήρξαν κατά του Ρέι δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ.

Παραδέχεται όμως ότι δεν κατάφερε να εξηγήσει το πώς ο Ρέι έφτασε από μικροκακοποιός να οργανώσει τη δολοφονία ενός τόσο σημαντικού προσώπου. Τι τον έκανε να περάσει από τις κλοπές στο φόνο. “Πιστεύω ότι είχε βοήθεια αλλά ποτέ δεν βρήκα κανένα στοιχείο ότι μια ομάδα των βοήθησε. Βρήκα όμως μυστήρια κενά στις κινήσεις του και δεν γνωρίζουμε με ποιους συναντήθηκε. Το μεγαλύτερο όμως ερώτημα παραμένει η πηγή των χρημάτων που διέθετε για να εκτελέσει το σχέδιο” τονίζει ο Σάιντς.

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως αυτόνομα ή με τη συμβολή κάποιου-ων ο Τζέιμς Ερλ Ρέι ήταν ο άνθρωπος που πυροβόλησε και σκότωσε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Είτε είχε το ρόλο του μοναχικού λύκου, είτε του πιονιού ήταν το μίσος που τον οδήγησε να τραβήξει τη σκανδάλη. Το μίσος απέναντι σε όλα όσα συμβόλιζε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, απέναντι στο όνειρο του “δόκτορα” να έρθει η μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματος τους.


ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟΚΤΉΣΕΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ

Όσο αδύνατο και αν ακούγεται ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μπορούσε να είναι-μεταξύ πολλών άλλων ιδιοτήτων-ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που θα εξόπλιζε την χώρα με πυρηνικά όπλα, σύμφωνα με τα όσα του καταλόγισε ο εξ’ απορρήτων του κάποτε στρατηγός Νίκος Γρυλλάκης. Στο πασίγνωστο βιβλίο του «Αποκαλύπτω» που αναστάτωσε την Νέα Δημοκρατία, ένα ολόκληρο κεφάλαιο ήταν αφιερωμένο στην αγορά πυρηνικών όπλων από το οπλοστάσιο της ΕΣΣΔ την άνοιξη του 1992…

Αυτές τις βόμβες ποιος θα τις πάρει;

Η διάλυση της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, έδωσε το έναυσμα σε στελέχη της πανίσχυρης KGB και αξιωματικούς του στρατού που ήθελαν να εξασφαλιστούν οικονομικά, αφού το μέλλον φάνταζε αβέβαιο, να το ρίξουν στο εμπόριο όπλων. Όλα βγήκαν στο σφυρί, από τα εκατοντάδες χιλιάδες Καλάσνικοφ, μέχρι τα ελικόπτερα και τις ατομικές βόμβες, που υπήρχαν σε άφθονες ποσότητες. Ο στρατηγός Γρυλλάκης δεν εξεπλάγη καθόλου όταν σύμφωνα με τα όσα γράφει στο βιβλίο του, τον προσέγγισε αξιωματούχος των Ρωσικών μυστικών υπηρεσιών προκειμένου να τον ρωτήσει αν η Ελλάδα θα ενδιαφερόταν να αγοράσει τρεις πυρηνικές βόμβες.

Το αντίτιμο είχε οριστεί στα 2.000.000 δολάρια για την κάθε βόμβα και το στέλεχος της KGB ενημέρωσε λεπτομερώς τον κ. Γρυλλάκη για το deal που θα έβαζε ατύπως την Ελλάδα, στο κλειστό κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων. Ο στρατηγός συντάσσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία γι’ αυτό που θα ήταν αναμφίβολα η μυστική «αγορά του αιώνα» και σε μια συνάντηση με τον κ. Μητσοτάκη του αναλύει την προσφορά των Ρώσων λεπτομερώς, όχι μόνο προφορικά αλλά και γραπτά. Ο σημερινός επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν απορρίπτει αμέσως την προσφορά, αλλά την συζητάει με τον Γρυλλάκη, ο οποίος εάν έπαιρνε το ok, ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα.
Είχε προτείνει στον πρωθυπουργό εάν το αποφάσιζε, να δώσει εντολή για την ανεύρεση του ποσού των 6.000.000 δολαρίων στο Υπουργείο Εξωτερικών, στην ΕΥΠ-από τα μυστικά της κονδύλια-η από Έλληνα επιχειρηματία.

Το deal και οι οδηγίες χρήσεως!

Στο βιβλίο του ο στρατηγός αποκαλύπτει τους όρους της συμφωνίας για την αγοραπωλησία των τριών ατομικών βομβών που έθεσαν οι Ρώσοι, οι οποίοι όπως είπαν στον κ. Γρυλλάκη συνεργάζονταν και με Αμερικανούς αξιωματούχους. Οι τελευταίοι είχαν μπει προφανώς στο παιχνίδι για δύο λόγους: Η για να πάρουν και αυτοί την μίζα τους η για να παίξουν δικά τους «παιχνίδια», το πιθανότερο σε βάρος της χώρας μας.

Ότι και να ίσχυε, οι άνθρωποι της KGB διαβεβαίωσαν τον εξ απορρήτων του τότε πρωθυπουργού ότι αυτοί θα μετέφεραν τις τρεις πυρηνικές βόμβες με αυτοκίνητα, από την χώρα της Ανατολικής Ευρώπης που βρίσκονταν μέχρι το λιμάνι της Αμβέρσας στο Βέλγιο.
Του τόνισαν μάλιστα ότι αυτοί θα τις φόρτωναν στο πλοίο που θα επέλεγε η ελληνική κυβέρνηση και ο μόνος όρος που έθεσαν σε αυτό το στάδιο του deal ήταν ότι το καράβι θα έπρεπε να βρίσκεται στην ώρα του και νομότυπα στο λιμάνι. Δεν είχαν καμία απολύτως οικονομική απαίτηση όχι μόνο μέχρι να παραδώσουν τα όπλα, αλλά και μέχρι το καράβι να βρεθεί σε διεθνή χωρικά ύδατα.

Με την παράδοση του ποσού των 6.000.000 δολαρίων οι δικοί μας θα έπαιρναν κωδικούς και τις οδηγίες χρήσης των τριών βομβών γραπτά και προφορικά ενώ οι Ρώσοι απαίτησαν δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης να μην αποκαλυφθεί καμία παράμετρος της αγοραπωλησίας σε τρίτους. Σύμφωνα με τον στρατηγό Γρυλλάκη, ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης άκουσε προσεκτικά την εισήγησή του και αφού ζύγισε τα θετικά και τα αρνητικά του είπε να «παγώσει» τις συνομιλίες με τους Ρώσους. Οι λόγοι ήταν προφανείς. Εάν υπήρχε έστω η παραμικρή διαρροή για το θέμα, οι Αμερικανοί θα γινόντουσαν έξαλλοι με την Ελλάδα και δεν θα το άφηναν χωρίς αντίποινα. Ο αρνητικός αντίκτυπος σε βάρος της χώρας μας θα ήταν τεράστιος, ενώ θα βρισκόμασταν υπόλογοι στον ΟΗΕ, αφού είχαμε υπογράψει την συμφωνία για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Ο στρατηγός Γρυλλάκης ανέλαβε να «κλείσει» το θέμα προβάλλοντας στους Ρώσους δικαιολογίες για εσωκομματικά προβλήματα στο κυβερνών κόμμα και έτσι ο κ. Μητσοτάκης δεν προχώρησε στην εν λόγω αγορά…


ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΟΥΚΡΑΝΟΙ ?

St. Sophia's Cathedral, Novgorod (by Людмила Ф-С, CC BY-SA)
ο καθεδρικός της Αγίας Σοφίας στο Novgorod ( σήμερα στη Ρωσία κοντά στα σύνορα με Ουκρανία)

Το Ρωσικό κράτος του Κιέβου (862-1242 μ.Χ.) ήταν μια μεσαιωνική πολιτική ομοσπονδία που εκτεινόταν στη σύγχρονη Λευκορωσία, την Ουκρανία και σε τμήμα της Ρωσίας (η τελευταία πήρε το όνομά της από τους Ρως, έναν σκανδιναβικό λαό). Το όνομα Ρωσικό κράτος του Κιέβου είναι μια σύγχρονη ονομασία (19ος αιώνας μ.Χ.), έχει τη σημασία «γη των Ρως», με την οποία αναφέρεται η περιοχή στον Μεσαίωνα. Οι Ρως κυβερνούσαν από την πόλη του Κιέβου και έτσι το «Ρωσικό κράτος του Κιέβου» σήμαινε απλώς «τα εδάφη των Ρως του Κιέβου».

Για τους Ρως πρώτη φορά γίνεται αναφορά στα Μπερτινιανά Χρονικά, τα οποία καταγράφουν την παρουσία των Ρως σε μια διπλωματική αποστολή από την Κωνσταντινούπολη προς την Αυλή του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (814-840 μ.Χ.) το 839 μ.Χ. Στα χρονικά αναφέρεται ότι ήταν Σουηδοί, κάτι πιθανό, αλλά η εθνικότητά τους δεν έχει τεκμηριωθεί.

Η ιστορία της άφιξης των Ρως στην Ανατολή καταγράφεται για πρώτη φορά στο Πρώτο Χρονικό (γνωστό επίσης ως Ιστορία των Περασμένων Χρόνων / Νεστοριανό Χρονικό, περ. 12ος αι. π.Χ.) της Ρωσίας. Αυτό το έργο αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι κάτοικοι της περιοχής κάλεσαν τους Ρως (που προσδιορίζονται ως Σκανδιναβοί Βίκινγκς) να κυβερνήσουν και να διατηρήσουν την τάξη στη χώρα τους, στα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ.. Τρία αδέρφια, ανάμεσά τους και ένας με το όνομα Ρούρικ, αποδέχτηκαν την πρόσκληση και ίδρυσαν την δυναστεία των Ρουρικιδών που επρόκειτο να κυβερνήσει για 700 χρόνια.

Ο ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΡΟΥΡΙΚ (862-879 Μ.Χ.) ΙΔΡΥΣΕ ΤΗ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΞΕ, ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ Δ’, ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ( 1547-1584 Μ.Χ.) ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟΣ ΩΣ «ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ».

Αυτή η εκδοχή των γεγονότων υποστηρίζεται σήμερα από τους ιστορικούς που ονομάζονται “Νορμανιστές” (αυτοί που αποδέχονται τη σκανδιναβική καταγωγή των Ρουρικιδών) και αμφισβητείται από τους λεγόμενους «Αντι-Νορμανιστές» που υποστηρίζουν τη σλαβική καταγωγή της Ρωσίας και των άλλων κρατών. Η θεωρία των Νορμανιστών θεωρείται επί του παρόντος πιο έγκυρη και είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Σκανδιναβός ηγέτης Ρούρικ (862-879 μ.Χ.) ίδρυσε τη δυναστεία που άντεξε, σε μια αδιάκοπη γραμμή, μέχρι τη βασιλεία του Ιβάν Δ’, του πρώτου Τσάρου της Ρωσίας ( 1547-1584 μ.Χ.) που έμεινε γνωστός ως «Ιβάν ο Τρομερός».

Το Ρωσικό Κράτος του Κιέβου κατακτήθηκε από τους Μογγόλους μεταξύ 1237-1242 μ.Χ., που κατακερμάτισαν την περιοχή σε κομμάτια τα οποία τελικά εξελίχθηκαν στα σύγχρονα κράτη της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας.

Το “Πρώτο Χρονικό” και οι πρώτοι βασιλείς

Το ρωσικό Πρώτο Χρονικό ολοκληρώθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, γύρω στο 1113 π.Χ. στο Κίεβο και ήταν αφιερωμένο στο μοναχό Νέστορα. Το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο χρονολογείται από το 1377 μ.Χ. με συντακτικές σημειώσεις που τεκμηριώνουν την προηγούμενη ημερομηνία του έργου. Το Χρονικό αναφέρεται συχνά ως ιστορική αφήγηση, αλλά αυτό έχει αμφισβητηθεί καθώς περιέχει μια σειρά από μύθους ή θρύλους. Ωστόσο, αρχαιολογικά στοιχεία από την περιοχή υποστηρίζουν πολλά, αν όχι τα περισσότερα, από τα γεγονότα τα οποία περιγράφει.

11th century CE Kievan Rus Territories

11ος αιώνας CE Ρως του Κιέβου Εδάφη

Το έργο ξεκινά με τον ισχυρισμό ότι, μετά το βιβλικό Κατακλυσμό, οι γιοι του Νώε (Χαμ, Σημ και Ιάφεθ) χώρισαν τον κόσμο μεταξύ τους και ο Ιάφεθ έλαβε ως μερίδιό του την περιοχή που πολύ αργότερα αποτέλεσε το Κράτος του Κιέβου. Αυτό που έκανε ο Ιάφεθ για να εδραιωθεί η τάξη στα εδάφη του δεν αναφέρεται, αλλά το Χρονικό αναφέρει ότι οι άνθρωποι πολέμησαν μεταξύ τους και τελικά υποτάχθηκαν από τους Χαζάρους της Κεντρικής Ασίας και τους Βαράγγους (Βίκινγκς) της Σκανδιναβίας.

Οι Σλάβοι της περιοχής αναγκάστηκαν να πληρώνουν φόρο στους Χαζάρους και τους Βαράγγους έως ότου έδιωξαν τους Βαράγγους διατηρώντας όμως τη σχέση με τους Χαζάρους. Στη συνέχεια, ωστόσο, διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να κυβερνηθούν μόνοι τους και ότι ο φόρος που πλήρωναν στους Χαζάρους ήταν πάρα πολύ υψηλός. Παρόλο που είχαν κουραστεί να πληρώνουν τους Βαράγγους, αναγνώρισαν ότι η ζωή μπορεί να ήταν καλύτερη υπό την προστασία τους. Το Χρονικό σημειώνει:

Είπαν στον εαυτό τους: «Ας αναζητήσουμε έναν πρίγκιπα που μπορεί να μας κυβερνήσει και να μας κρίνει σύμφωνα με το νόμο». Έτσι πήγαν στο εξωτερικό για τους Βαράγγους Ρως. Αυτοί οι συγκεκριμένοι Βαράγγοι ήταν γνωστοί ως Ρως, όπως μερικοί ονομάζονται Σουηδοί και άλλοι Νορμανδοί, Άγγλοι, Γότθοι, γιατί ονομάστηκαν έτσι.

Οι Σλάβοι πρεσβευτές έφτασαν στη γη των Ρως, που δεν καθορίζεται, και τους κάλεσαν να έρθουν και να κυβερνήσουν τη γη τους ως βασιλιάδες. Τρία αδέλφια με αριστοκρατική καταγωγή δέχτηκαν την πρόσκληση και το Χρονικό συνεχίζει:

Ο μεγαλύτερος, ο Ρούρικ, εγκαταστάθηκε στο Νόβγκοροντ. ο δεύτερος, ο Σινέος, στο Μπελόζερο. και ο τρίτος, ο Τρύβορος, στο Ιζμπόρσκ. Από αυτούς τους Βαράγγους η περιοχή του Νόβγκοροντ έγινε γνωστή ως η Γη των Ρως. Οι σημερινοί κάτοικοι του Νόβγκοροντ κατάγονται από τη φυλή των Βαράγγων, αλλά από τότε ήταν Σλάβοι.

Η επιβεβαίωση των σκανδιναβικών εγκαταστάσεων σε αυτές τις περιοχές προέρχεται από υλικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές. Γύρω στο 750 μ.Χ. ιδρύθηκε οικισμός στη Σταράγια Λαντόγκα κοντά στον ποταμό Βολκόφ. Ήταν το πρώτο σκανδιναβικό χωριό της περιοχής. Ο ιστορικός Τόμας Νούναν γράφει:

Αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι Σκανδιναβοί ζούσαν στην Λαντόγκα από την ίδρυσή της: μια σειρά σκανδιναβικών-Βαλτικών σιδερένιων εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου ενός φυλακτού με το πρόσωπο του Όντιν, βρέθηκε σε ένα στρώμα της δεκαετίας του 750… Οι Σκανδιναβοί πο